کتاب گیس دراز و ریش دراز

کتاب گیس دراز و ریش دراز از تازه‌ترین آثار محمدعلی گودینی است. قصه این اثر، زندگی‌نامه و سرنوشت سرباز جوانی است در جبهه‌های جنگ تحمیلی که در قالب 25 داستان‌ کوتاه نوشته شده است و در هر داستان، بخشی از مشکلات و حوادث تلخ و شیرینی که رزمنده جوان در روزهای جنگ با آن‌ها روبرو بوده، روایت می‌شود.

قصۀ کتاب گیس دراز و ریش دراز، قصۀ کسانی است که سینه های‌شان برای هوایی تازه می‌تپد. قصۀ آدم‌های کوچکی است که آرزو دارند برج بلندی بسازند، تا دیگرانی از جنس خودشان، خورشید را با سرانگشت اشتیاق لمس کنند و دست روزگار، آن ها را طوری پروریده است که دل در گرو علم و ادب و هنر و فرهنگ داشته باشند.

زنده داشتن یاد شهدا و یادکردن رنج‌ها و سختی‌ها و در نهایت، نحوه شهادت هریک در طی دوران جنگی تحمیلی، که با نفاق دشمن به طول انجامید، نویسندگان این سرزمین را برآن داشت تا قلم به دست گرفته و درباره وقایع جانسوز روزهای جنگ تحمیلی آثاری را به رشته تحریر درآورند. یکی از این نویسندگان متعهد محمدعلی گودینی است که قالب موضوعات آثار او پیرامون مسایل دینی و حوادث مرتبط با جبهه و جنگ است.

در بخشی از این کتاب می‌خوانیم:
هوا، نه گرم بود و نه سرد. گیس‌دراز‌، سردش بود، و ریش‌دراز، گرمش بود. یکی دستش را ((ها)) می‌کرد، و آن دیگری، با دست، صورتش را باد می‌زد. یکی گرسنه بود، و دیگری، تشنه. هر دو روی کارتن تلویزیونی، زیر نیمکت سیمانی توی پارک، پشت تماشاخانه شهر دراز کشیده بودند و غرق در رویاهای دور و دراز خودشان بودند. آن که گرمش بود، خوابش می‌آمد و دیگری که سردش بود، بی‌خوابی زده بود به سرش. گرسنه، سرش را برده بود زیر نیمکت سیمانی و غیر از تاریکی، چیزی نمی دید. تشنه، نگاهش را دوخته بود به آسمان دودی شهر، که تک‌ستاره هایش، از پشت دود مه‌مانند روی شهر سوسو می‌زدند.