کتاب فرهنگ اصطلاحات و ضرب المثل های ملل

ضرب‌المثل و اصطلاحات، قَدر مسلّم جزء لاینفک هر زبان و فرهنگی است و هر کس که خواهان فراگیری زبان باشد، ناگزیر از آموختن آنها نیز هست، ولی به دلیل پویایی زبان و زنده بودن آن، این اصطلاحات و امثال نیز در درازای زمان دستخوش تحولات گوناگون شده و چه بسا پس از مدتی منظور اولیه را خود را از دست می‌دهند.

اگر به ضرب‌المثل‌های قدیمی دقت کنیم، می‌بینیم تا حد زیادی منشأ مردمی دارند و نمی‌توان به فرد نویسنده، شاعر و یا شخص بخصوصی آنرا نسبت داد ولی می‌توان گفت: اینها گفتاری هستند که توسط افرادی از جامعه ارایه شده‌اند و مورد تأیید همان افراد جامعه هم قرار گرفته و به کار کشیده شده و موافق با عقاید و رفتار همان افراد و جامعه بوده اند.

در اروپا دوره ضرب‌المثلها در حدود قرون اولیه محاسبه پایانی داشته است ولی هرگز ضرب‌المثل نمرده و بلکه هنوز هم زنده است و پا برجا و مورد علاقه افراد برجسته‌ی جامعه نیز هست، چرا که در میان سخنرانی ، یک مثل گویا می‌تواند مکمل ساعتها سخنرانی باشد.

علاقمندی به ضرب‌المثل و جمع‌آوری آن به روزگاران گذشته یونان قدیم به خصوص زمان زبان ارستو برمی‌گردد. که به علت علاقه تاکنون باقی مانده است.

زبان پارسی چون از هزارها سال گذشته تا امروز تقریباً به یک حال باقی مانده، امثال باستانی را بهتر محفوظ داشته است و از این جهت در پارسی امروز بیشتر ضرب‌المثل‌ها مصرف می‌شود تا مثلاً زبان انگلیسی که در یک یا دو قرن اخیر دستخوش تغییر گردیده است.