بله
داستان محمدرضا پهلوی، شاهِ سابقِ ایران، درس عبرتی از صعود زمامداران و دیکتاتورها و سقوط آنان در تاریخ است، به کلامی عریان سرگذشت شاه عبرت تاریخی است برای تمام کسانی که هم اکنون بر اریکه قدرت تکیه زده‌اند، چرا؟ چون آخرین پادشاه ایران فقط همانی نبود که در کاخ‌های گلستان، سعدآباد و نیاوران بر تخت طاووس تکیه زده بود، بلکه محمدرضا پهلوی خیلی بیش از این ظاهر نسبتاً ریز نقش و عبوس بود: او بزرگترین ارتش را در خاورمیانه در اختیار داشت، پیشرفته‌ترین و مدرن‌ترین اسلحه‌های جهان را در زّرادخانه داشت. بعد از عربستان سعودی با نفوذترین عنصر اوپک به شمار می‌رفت و دوّمین بزرگترین صادرکننده نفت اوپک بود، از درآمدی نزدیک به /30/000/000/000 (سی میلیارد دلار) در سال برخوردار بود.
از نظر جهانی موقعیت بسیار استثنائی داشت و صمیمی‌ترین دوست غرب، و در رأس همه یار نزدیک ایالات متحده محسوب می‌شد و در همین راستا پاسدار سرسخت غرب به صورت ژاندارم منطقه نقش خود را خوب ایفا می‌نمود. شاه حساس‌ترین مناطق استراتژیکی جهان و گلوگاه حیاتی انرژی دنیا را در اختیار داشت. آنانی که روز 23 دسامبر سال 1973م برابر با سوّم دی ماه سال 1352خ کنفرانس مطبوعاتی شاه را به یاد دارند، کافی است منظره‌ای را که شاه در آن مقطع در نهایت قدرت کوبنده سخن می‌گفت، تجسّم کنند. سخن شاه طی آن مصاحبه به نام اعضاء اوپک ایراد نمود، کنفرانسی که بعد از جنگ اکتبر تشکیل گردید شاه به نمایندگی اوپک تصمیم گرفت بهای نفت را چند برابر بالا ببرد.
