رمان چتری برای پروانه ها

قدم هایش بلند و محکم بود. گویی می خواست تمام خشم و عصیانش را به سنگفرش های زیر پا منتقل کند. هر رهگذری به محض دیدنِ او، امواج خشم و غضبش را حس می کرد، حتی جوانانی که خوش پوشی او، آنها را مثل یک آهن ربا به طرفش کشیده بود، به محض دیدن چهره ی یکپارچه آتشش از او فاصله می گرفتند. از سال ها پیش آموخته بود جلوی ریزش اشک هایش را بگیرد و حالا این کار برایش دشوار نمی نمود. تند تند راه می رفت، انگار باید سرِ ساعتی مشخص به جایی برسد، اما واقعیت این بود که او هیچ جا نمی رفت. می رفت که فقط رفته باشد، که تمام خشم و حسدش را به انرژی پایان ناپذیری تبدیل کند که صرف راه رفتن می شود و در این صورت باید تا پایان دنیا راه می رفت.

می دانست، همه ی چیزهایی که لحظاتی پیش، بی پرده و بی وقفه شنیده بود را باور داشت. خیلی وقت بود که می دانست اما به خود می گفت نمی دانم!