این پژوهش و گفتار، به داستانِ عاشقانه مجنون (قیس عامری) و لیلی بنت سعد از قبیله بنیعامر میپردازد. عشقی که بر اثر مخالفتِ خانواده لیلی، به یأس و حرمانِ مجنون تبدیل شد. مجنون سر به بیابان زد و شعرهای عاشقانه جانسوزی سرود که بعدها این اشعار بوسیلة فردی به نامِ «ابوبکر والبی» جمعآوری شده و بصورتِ دیوانی مُدَوَّن گردید.این ماجرا در سرزمینِ عرب اتفّاق افتاده است و اصلیتی عربی دارد که در قرنِ ششم برای اولین بار توسّط نظامی گنجوی و به خواهشِ پادشاهِ وقت (اَخْسِتان شروانشاه) بصورتِ مثنوی بلند و زیبای لیلی و مجنون سروده شده است.
این پژوهش، در دو فصل سامان یافته است.
فصل اول در مورد اصل و نسب لیلی و مجنون و فصل دوم،راویانی که در مورد این عشق عذری روایت کردند.
بله


















