کتاب چشم زاگرس گریان

شعر و سخن یکی از ستون‌های پا برجای فرهنگ کهن این مرز و بوم است و آن تنها کالبدی است که با دمیدن جان از سوی تو خوانندة عزیز زندگی می‌یابد و ماندگاریش، سینه به سینه دوام یافته و بر زبان جاری می‌گردد. آنچه گفته‌اند و نگاشته‌اند در توست که پایدار مانده و چون گوهری گران‌بها از گزند روزگار رهیده است.

در سرودن و خواندن شعر، مِهری پنهان است میان من و تو که از این رستاخیز واژه‌ها در شادی و اندوه، کژ و راست، امید و ناامیدی، شکست و پیروزی، سرگشتگی و رویا و... تار و پودشان در هم تنیده تا پیکری زاده شود از ما که در رگ آن خون ایرانی جاریست.

پیشاپیش این پیشکش ناچیز را به تو که می‌خوانی ارزانی داشته و آرزوی به روزیت را خواهانم.