کتاب قصه‌های امیرعلی 2

اگر فکر می‌کنید زندگی روزمره جایی برای ماجراهای بامزه و خاطره‌ساز ندارد، قطعاً کتاب قصه‌های امیرعلی 2 نظرتان را تغییر خواهد داد. امیرعلی نبویان، با همان نگاه تیزبین و قلم روانش، باز هم ما را به دنیای پر از شوخی، شیطنت و موقعیت‌های به‌ظاهر پیش‌پاافتاده می‌برد؛ دنیایی که در آن هر اتفاق کوچکی می‌تواند بهانه‌ای برای خندیدن باشد. این مجموعه داستان پرفروش هم‌اکنون به چاپ هفدهم رسیده و با ویراست جدید در دسترس شما است.

درباره‌ی کتاب قصه‌های امیرعلی 2

در قصه‌های امیرعلی 2 همچنان همراه امیرعلی و دوستِ دردسرسازش مهران هستیم؛ همان که عشق‌های ناگهانی و ایده‌های عجیب و غریبش، پای امیرعلی را به ماجراهایی باز می‌کند که پایان خنده‌دارشان از همان اول قابل پیش‌بینی نیست. از پیست اسکی تا هیاهوی جام جهانی، از تلاش برای تهیه‌ی بلیط جشنواره تا دردسرهای رمانتیک مهران، همه و همه با روایتی شیرین و طنازی خاص نویسنده، صفحه به صفحه پیش می‌رود.

قصه‌های امیرعلی 2 نه فقط یک کتاب، بلکه یک لنز است. لنزی که اگر از پشت آن به زندگی روزمره‌تان نگاه کنید، ناگهان همه چیز رنگ و بوی دیگری می‌گیرد. نکته‌ی جذاب این کتاب، همان حس صمیمیت و خودمانی بودن است؛ انگار داریم خاطرات یکی از دوستان خود را می‌خوانیم. امیرعلی نه قهرمانی بی‌نقص که راوی گاهی عصبانی، گاهی شاکی، اما همیشه صادق است. همین صداقت در روایت، همراه با جزئی‌نگری‌های هوشمندانه، باعث می‌شود خواننده به سادگی با فضای داستان‌ها همذات‌پنداری کند.

طنز موقعیت در قصه‌های امیرعلی

منصور ضابطیان مجموعه‌ی قصه‌های امیرعلی را فرزند رادیو هفت خوانده و به راستی که روح طنزِ خودمانی و نزدیک به زندگی روزمره در این قصه‌ها موج می‌زند. طنز امیرعلی نبویان، تلخ یا گزنده نیست؛ مهربانانه و در عین حال هوشمندانه است و از دل موقعیت‌های معمولی، خنده‌ای اصیل می‌سازد.

مهران هر بار عاشق می‌شود، پای امیرعلی را نیز به ماجرا باز می‌کند و با اقدامات بچه‌گانه‌اش، طنز قصه‌ها را به حد اعلا می‌رساند. امیرعلی نبویان خوب جزئیات را می‌بیند، خوب روایت می‌کند و دایره‌ی واژگانی قدرتمندش، قصه‌های امیرعلی 2 را به اثری خواندنی و دلنشین تبدیل کرده است. با خواندن هر قصه، وارد جهان داستانی نویسنده می‌شویم، همراه او عصبانی می‌شویم، در آشوب عشق‌های ناگهانی مهران غرق می‌شویم و لحظه‌های خجالت‌آور و شیرین این پسر سربه‌هوا را از زاویه‌ی دید امیرعلی تماشا می‌کنیم.

اما این تنها مهران نیست که ما را می‌خنداند؛ نگاه طناز و تحلیل‌های بی‌رحم امیرعلی از اطراف و از خودش، موتور محرکه‌ی طنز در کتاب است. در جهان داستانی امیرعلی نبویان، ما تنها ناظر نیستیم؛ بلکه هم‌سفرانی هستیم، گاه منتقد شیطنت‌های مهران و گاه نه‌چندان هم‌سو با قضاوت‌های انسانی امیرعلی. همین نزدیکی به زندگی واقعی، بزرگترین نقطه‌ی قوت قصه‌های امیرعلی 2 است. نویسنده فضایی خلق کرده است که در آن، خواننده نه تنها می‌خندد، بلکه با تأملی کوتاه، پشت خنده‌ها حقیقتی از روابط انسانی، دوستی و پیچیدگی‌های روزمره را می‌بیند.

قصه‌گویی به سبک امیرعلی نبویان؛ سادگی ماجرا، دلنشینی روایت

طنز این مجموعه داستان کوتاه، شمشیری دولبه است؛ یک لبه‌ی آن به شوخی و خنده می‌پردازد و لبه‌ی دیگرش، با ملایمت و بدون قضاوت، شور جوانی را به تصویر می‌کشد. این همان چیزی است که قصه‌های امیرعلی 2 را از حالت تک‌بعدی خارج کرده و به آن‌ عمق می‌بخشد. ما در پایان هر داستان، تنها با خنده‌ای روی لب از ماجرا خارج نمی‌شویم، بلکه با احساسی از همراهی، درک و لذت دیدن زندگی از دریچه‌ای دیگر، کتاب را می‌بندیم.

قصه‌های امیرعلی 2 به همت انتشارات نقش و نگار منتشر شده و در دسترس شما عزیزان قرار گرفته است.

کتاب قصه‌های امیرعلی 2 برای شما مناسب است اگر

• به داستان‌های طنز آمیخته با اتفاقات زندگی روزمره علاقه‌مند هستید.
• دنبال لحظاتی سبک و خنده‌دار در میان مطالعات جدی هستید.
• مخاطب برنامه‌ی رادیو هفت بوده‌اید و حالا می‌خواهید مجموعه‌ای از قصه‌های امیرعلی نبویان را در کتابخانه‌ی خود داشته باشید.

در بخشی از کتاب قصه‌های امیرعلی 2 می‌خوانیم

همین‌طور سر رفیق فاضل فرهیخته‌ام غر می‌زدم که با آن کوره سواد و خرده‌ دانش، لزوم این غمیش نامیزان و بی‌حساب چه بوده و حالا که شده، چرا همان خودکار را همراه نیاورده است؟ اما شعور مجسم که گویا روی کوررنگی استاد حساب کرده بود با اضطراب و عجله تکرار می‌کرد:‌ «گمش کردم، نمی‌فهمه بابا نمی‌فهمه، وقت نداریم!» اصرار کردم که لااقل به قاعده‌ی همان ده یازده نمره بنویسد، اما جواب شنیدم: «من اگه این رو شونزده بگیرم مشروط نمی‌شم.»

القصه! باج توافق شده به پسرک پرداخت گردید. مهران شاد و خرسند و من نگران از فضاحت به پا شده به خانه بازگشتم!

دو روزی گذشت و خبر رسید نتایج امتحان اعلام شده. مطابق انتظار روبه‌روی اسم دوست نابغه‌ام به جای نمره، عبارتی به این مضمون نوشته شده بود: به دفتر استاد مراجعه شود جهت ارائه‌ی پاره‌ای توضیحات و پس گرفتن سی‌دی‌ها و پول ساندویچ.

واضح بود با متد «بستنی دستگاهی» گونه‌ی اصلاحات مهران، چه به لحاظ دو رنگ بودن پاسخنامه و چه از نظر شکل خروج محتویات ذهنش، استاد به برگه‌ی او شک می‌برد و با سین‌جیم پسر سابقه‌دارش پی‌گیر ماجرا می‌شود که لابد پسرک هم چک اول را خورده و نخورده، تا سند و بنچاق را هم بروز داد.

نکته‌ی جالب نمره‌ی من بود که حکایت از آن داشت که در بحث بعد از امتحان، حق با حقیر بوده، یعنی مهران بدون آن عملیات محیرالعقول روی برگه ده می‌گرفته! بعد از صفر رد شدن نتیجه‌ی امتحان دوست شریفم و پس از ملاقات من بیرون دفتر استاد، فقط یک جمله گفت: «آقا! یه قرار فوتبال با اون بچه‌ها بذار، من با این پسره کار دارم.»