کتاب مونیخ به افق تهران: سفرنامه‌ی آلمان

کتاب مونیخ به افق تهران اثر مهدی حجوانی یک سفرنامه‌ی ادبی و تجربی است که در آن نویسنده از خاطرات، مشاهدات و برداشت‌هایش از دو سفر به آلمان می‌گوید؛ سفرهایی که در قالب فرصت‌های مطالعاتی کتابخانه‌ی بین‌المللی نسل جوان مونیخ انجام شده‌اند. این سفرنامه تجربه‌های فرهنگی، اجتماعی و نگاه شخصی و صمیمی نویسنده را بازتاب می‌دهد و خواننده را با تفاوت‌های فرهنگی ایران و آلمان به‌وضوح آشنا می‌کند.

درباره‌ی کتاب مونیخ به افق تهران

مهدی حجوانی که بارها به آلمان سفر کرده، در کتاب مونیخ به افق تهران خاطرات سفر، تجربیات و مشاهدات خود را از شهرهای آلمان، به‌ویژه مونیخ و فرانکفورت بازتاب می‌دهد و فرهنگ این کشور را از زاویه‌ی دید خود به مخاطبان معرفی می‌کند.

سفرنامه‌ی آلمان در دو قاب

مهدی حجوانی کتاب مونیخ به افق تهران را در دو بخش اصلی تنظیم کرده است. بخش اول مربوط به سفر او به آلمان در سال 2005 و دیگری مربوط به سفر به آلمان در سال 2008 می‌شود. او در این دو سفر از فرصت مطالعاتی‌ای که کتابخانه‌ی بین‌المللی نسل جوان مونیخ در اختیار او قرار داده، بهره گرفته و مشاهدات خود را به صورت یادداشت‌های روزانه ثبت کرده است. در یادداشت‌های او مطالب زیادی از توصیف شهرها، خیابان‌ها و فرهنگ آلمانی تا زندگی روزمره مردم، جشن‌ها، رویدادها و تعامل با دیگران دیده می‌شود.

در بخش‌های دیگری از کتاب مونیخ به افق تهران، مهدی حجوانی تجربه‌های حرفه‌ای و مطالعاتی خود را از کتابخانه‌ی بین‌المللی نسل جوان مونیخ و حضور در نمایشگاه‌های کتاب بازتاب داده و احساسات شخصی خود را از حضور در آلمان بیان کرده است.

کتاب مونیخ به افق تهران با چاپ نشر افق هم یک سفرنامه است و هم مجموعه‌ای از خاطرات، یادداشت‌ها و تأملات شخصی مهدی حجوانی که با زبانی ساده، صمیمی و بی‌پیرایه نوشته شده است. نویسنده در این کتاب تحلیل‌های شخصی خود را به گزارش وقایع و مشاهدات افزوده است. همین سبب شده تا کتاب حاضر چیزی فراتر از یک گزارش ساده‌ی سفر باشد و به خواننده دیدی کاربردی و احساسی نسبت به تجربه‌ی زندگی در فرهنگی دیگر بدهد.

کتاب مونیخ به افق تهران برای شما مناسب است اگر

• به مطالعه‌ی سفرنامه و خاطرات شخصی علاقه دارید.
• از تجربه‌ی فرهنگ‌های دیگر لذت می‌برید و دوست دارید درباره‌ی تفاوت‌های فرهنگی ملل، به‌ویژه ایران و آلمان بخوانید.
• دوست دارید با نگاه یک ایرانی به کشور و فرهنگ آلمان آشنا شوید.

در بخشی از کتاب مونیخ به افق تهران: سفرنامه‌ی آلمان می‌خوانیم

از دوره‌ی کودکی به فوتبال علاقه داشته‌ام. اولش فقط بازی می‌کردم ولی حوالی سال 1350 روزی که هیجان برادر بزرگ‌ترم منصور و سه پسرعمه‌ام را پای تلویزیون دیدم، حال و روزم عوض شد. آن روز تیم مورد علاقه‌ی آن‌ها، تاج (استقلال امروز) بازی دو بر هیچ باخته در مقابل تیم گارد را با سه گل جواد قراب سه بر دو به نفع خودش تمام کرد. من هم وارد گروه هواداران شدم و روز و شبم شد فوتبال. حالا دیگر در دوره‌ی میانسالی توی دنیای دیگری سیر می‌کنم اما تأثیر آن ایام هنوز تا حدی باقی است.

حالا من دوست دارم ببینم جامعه‌ی آلمان در استادیوم فوتبال چطور ظاهر می‌شود. می‌دانید، یکی از آزادترین فضاها برای فریاد کشیدن و شلنگ‌تخته انداختن و هرزه‌تازی، همین استادیوم‌هاست، به‌خصوص استادیوم‌های بزرگ مثل استادیوم فوتبال که توسط مجریان قانون خیلی قابل کنترل نیستند. دلم می‌خواهد بدانم جامعه‌ی پیشرفته‌ی آلمان در این فضای درندشت و بی‌حساب و کتاب، امتحانش را چطور پس می‌دهد.

یکی‌یکی ترن‌های شهری را طبق آدرسی که یوهان به من داده سوار می‌شوم و پیش می‌روم. بین راه مسیر استادیوم را از پسری جوان می‌پرسم و می‌فهمم که او هم راهی استادیوم است. اهل شهر کلن است و برای کاری به مونیخ آمده و حال از فرصت استفاده کرده و به تماشای مسابقه می‌رود. از او می‌پرسم که چطور می‌توانم بلیت تهیه کنم و او پاسخ می‌دهد که بلیت‌ها را باید چند روز پیش از کلوب هواداران می‌خریدم و حالا شاید بتوانم از بازار سیاه تهیه کنم. کم‌کم نمای استادیومی زیبا به چشمم می‌نشیند. به‌گرمی از هم خداحافظی می‌کنیم و من فوری پسر جوانی را می‌بینم که بلیتی در دستش گرفته و خلاصه فروشنده است. اما عجیب این است که بلیت را به قیمت خودش و نه گران‌تر می‌فروشد. احتمالاً به این دلیل که بازی شروع شده و دوستمان نگران است که این بلیت آخری روی دستش باد کند. بلیت‌ها را یک بار به‌صورت ماشینی کنترل می‌کنند و یک بار هم موقع ورود به طبقه‌ی مخصوص. بلیت من برای طبقه‌ی سوم است و من با موج صدای جمعیتی که به راهروها می‌ریزد به یاد دوره‌ی نوجوانی می‌افتم.