کتاب نفرین ماهی

چه چیزی ترسناک‌تر از این که فکر کنی ماهی‌ها بی‌آزارترین موجودات روی زمین‌اند اما بعد بفهمی چه قدرت‌های عجیب جادویی و مخوفی دارند؟ کتاب نفرین ماهی جدیدترین اثر الهام فلاح، داستان آرتین و دخترعمه‌اش، گل‌چهره، را روایت می‌کند که برای گذراندن روزهای آخر تعطیلات تابستان به شمال کشور می‌روند و خیلی زود پایشان وسط یک ماجراجویی مرموز و خطرناک باز می‌شود؛ عملیاتی که آن‌ها را به دنیایی پر از رازهای پنهان شده در آشپزخانه‌ی یک رستوران می‌کشاند و بوی گزنده‌ی ماهی زیر دماغشان بیشتر از هر وقت دیگری آن‌ها را می‌ترساند.

درباره‌ی کتاب نفرین ماهی

بعضی‌ها فکر می‌کنند ماهی‌ها موجوداتی آرام و بی‌دفاع هستند؛ موجوداتی که فقط در آکواریوم‌های کوچک شنا می‌کنند و هیچ صدایی از خودشان در نمی‌آورند. اما حقیقت این است که در عمق آب‌ها، دنیایی ناشناخته و پنهانی وجود دارد؛ دنیایی پر از رازهای نهفته، نیروهای جادویی و موجوداتی که با قدرت‌هایشان می‌توانند دروازه‌ای رو به سوی اسرار خطرناک بگشایند و آدم‌ها را حسابی غافلگیر کنند. کتاب نفرین ماهی از الهام فلاح، شما را به همین دنیای اسرارآمیز می‌برد، جایی که قدرت‌های عجیب ماهی‌ها، ماجراهای ترسناک و معماهایی هیجان‌انگیز منتظر کشف شدن هستند.

روزی که قرار شد آرتین و پدرش همراه خانواده‌ی عمه‌اش به مسافرت بروند، هیچ‌کس خبر نداشت که چه اتفاقات ترسناکی در انتظارشان است؛ همین که آن‌ها به اقامتگاه روستایی‌شان جایی نزدیکی دریا می‌رسند و برای ناهار چند تا ماهی خوشمزه نوش جان می‌کنند، اتفاقات عجیب یکی پس از دیگری سر می‌رسند؛ سروکله‌ی پسربچه‌ی بدعنق چینی‌ای به اسم هو پیدا می‌شود؛ هو پسر کنجکاوی است که کمی عجیب‌تر از یک پسربچه‌ی معمولی به نظر می‌رسد و وقتی آرتین و گل‌چهره متوجه می‌شوند برادر هو به بیماری عجیبی گرفتار شده، ماجرا پیچیده‌تر می‌شود. حالا این سه نفر مجبورند دست به عملیاتی بزنند که هم خطرناک است و هم رازهای مخوف پنهان شده در این اقامتگاه قدیمی را آشکار می‌کند. ماهی‌ها هم این وسط بیکار ننشسته‌اند؛ آن‌ها با نیروهای جادویی‌شان، حرکات بچه‌ها را زیر نظر دارند و هیچ‌کسی نمی‌داند نفرین یک ماهی چقدر گیراست و چه بلاهایی در انتظارشان است.

اسرارِ آب‌زده و نیروی جادویی ماهی‌ها

الهام فلاح در نفرین ماهی با تکیه بر کنجکاوی نوجوانانه و توانایی ساخت جهان‌های جادویی در دل زندگی روزمره، داستانی می‌سازد که از یک سفر تابستانی ساده شروع می‌شود و آرام‌آرام به سوی دنیایی پر از معما، خطر و نیروهای جادویی می‌لغزد. قدرت کتاب در ترکیب هوشمندانه‌ی معماهای پنهان و شخصیت‌های گرم، صمیمی و جذابش است؛ آرتین، با ذهن حسابگر و نگاه تحلیلگرش، هم‌زمان با مواجهه با موجودات عجیب داستان، توانایی‌های خودش را به عنوان یک پسربچه‌ی تنها که پدرومادرش به تازگی از هم جدا شده‌اند نشان می‌دهد. الهام فلاح به خوبی توانسته حس تعلیق و شوک‌های کوچک را در کنار طنز ظریف و تعامل‌های واقعی شخصیت‌ها قرار دهد، طوری که مخاطب با ماجرا همراه می‌شود و با دنیای پنهان و اسرارآمیز ماهی‌ها و نیروهای جادویی‌شان ادغام گردد.

اگر از آن دسته خواننده‌هایی هستید که کنجکاوی امان‌تان نمی‌دهد و دوست دارید وسط داستان هم بترسید و هم معماها را خودتان حل کنید، نفرین ماهی از نشر هوپا همان داستان پرهیجان و فراموش‌نشدنی‌ای است که دنبالش می‌گردید.

کتاب نفرین ماهی برای شما مناسب است اگر

• 11 تا 15 سال سن دارید و از طرف‌داران داستان‌های ترسناک، ماجراجویانه، هیجان‌انگیز و باحالید.
• دلتان می‌خواهد یک داستان اسرارآمیز جذاب در دل جنگل‌های گیلان درباره‌ی ماهی‌ها بخوانید.
• به ماهی‌ها ارادت خاصی دارید و در خانه هم آکواریوم یا تُنگ ماهی دارید.

در بخشی از کتاب نفرین ماهی می‌خوانیم

آن روز ناهار خوش‌مزه‌ترین ماهی عمرم را خوردم. چندان با ماهی میانه نداشتم. بابا ماهی را خوش‌مزه درست نمی‌کرد. تازه حوصله‌ی درافتادن با تیغ ماهی را هم نداشتم. تا بیایم و همه‌ی تیغ‌ها را جدا کنم، ماهی حسابی یخ کرده و از دهن افتاده بود. ماهی هیچ‌وقت جزو پیشنهادهای غذایی من نبود. آن روز هم برای به‌دست‌آوردن دل گل‌چهره این کار را کردم. ولی آن‌قدر خوش‌مزه بود که دلم می‌خواست یک بشقاب دیگر هم بخورم. عمه‌سپیده تعریف رستوران این هتل و اتفاقاً خوراک ماهی‌اش را از توی اینترنت پیدا کرده و از دوستانش شنیده بود و یک هفته‌ی تمام منتظر مانده بود تا سوئیتی پنج‌نفره رزرو کند و بیاییم هتل رستوران می‌چی‌کو و ماهی مخصوص بخوریم. تا قبل از ناهار، هر قدر منتظر ماندم خبری از پسر چشم‌بادامی نشد. تا خرخره ماهی خورده بودم و از طرفی باد خنکی از پنجره می‌آمد و یک جوری بود انگار پشت کمرم را ناز می‌کرد تا تخت بخوابم. نفهمیدم چطور خوابم برد و آب‌دهانم شره کرد و تا روی کلمه‌ی چاقوی توی کتاب ابوعلی سینا کش آمد و یک دایره‌ی خیس و چروکیده به جا گذاشت.

وقتی بیدار شدم، هنوز عمه‌سپیده و بابا و گل‌چهره خواب بودند. اما خبری از عموبابک نبود. تمام سوئیت را گشتم اما نبود. باران بند آمده بود و کم‌کم روزها کوتاه می‌شدند. کوتاه‌شدن روزها یعنی چیزی تا بازشدن مدرسه‌ها نمانده و من بابتش خیلی خوش‌حال بودم چون کمتر توی خانه حوصله‌ام سر می‌رفت. به‌هرحال مدرسه‌ها که باز بشود، من هم یک سال بزرگ‌تر شده‌ام. توی همین فکرها بودم که عموبابک در سوئیت را باز کرد و آمد تو. پاچه‌ی شلوار سبزرنگش خیس بود و لای انگشت‌های دراز پایش هنوز می‌شد دانه‌های ماسه‌ی ساحل را دید.