نقد، بررسی و نظرات کتاب دنده‌ی آدم - آنتونیو مانتزینی

داستان درباره یک معاون رئیس پلیس تبعید شده به یک منطقه سرد و برفی در شمال ایتالیاست که می‌خواهد معمای مرگ یک زن به دارآویخته شده رو حل کنه. اینکه زن خودکشی کرده یا کشته شده و اگر کشته شده توسط چه کسی. قلم نویسنده و ترجمه کتاب، روان بود. ولی مشکلی موقع مطالعه وجود داشت که نمی‌دونم مربوط به خود کتاب بود یا ویراستاری اون. اینکه وسط یک صفحه، یکدفعه داستان بدون پیش‌زمینه قبلی جلو می‌رفت و زمان و مکان و افراد حاضر در صحنه تغییر می‌کردند و خواننده اول گیج میشد که این پاراگراف چه ربطی به پاراگراف قبلی داره. در کل، به عنوان یک کتاب معمایی جنایی، ماجرا ومعمای پیچیده و خاصی نداشت و مثل بیشتر کتابهای این ژانر، آخر داستان با یک پیچش تغییر پیدا می‌کنه. به عنوان یک خواننده رمانهای جنایی، داستان‌هایی هیجان انگیز تر و پیچیده تر از این کتاب زیاده و اگر این کتاب رو نخونید هم چیزی رو از دست ندادید.

بامزه بود. دیالوگ‌های خنده دار و هوشمندانه‌ای داشت ولی لحن داستان دائما از سوم شخص به اول شخص میره و یکم گنگه. روایت چند داستانه اس که همه‌اش شکر خدا به نتیجه میرسه و شخصیت‌های زن هم به یاری خدا همه زیبا و جذاب بودن. کشش داستان کمه و آنچنان لذتی به مخاطب نمیده که یه روزه تمومش کنه و راحت میشه وسط هر فصل هم کنارش گذاشت؛ به خاطر تعویض لحن و فضا هم راحت این اتفاق میفته. اتفاقات داستان قابل پیش بینی‌اند و هیجان خاصی ندارن. عشق‌های داستان هم زیادی دراماتیک و خسته کننده ان. یه صحنه‌ی واقعا خنده دار داره که خیلی باهاش خندیدم. در کل بدک نیست برای این که حوصله تون سر نره خوبه ولی خب انتظار انچنانی ازش نداشته باشید.

بسیار داستان جذاب و جالبی داشت که مناسب ساخت فیلم بود چون پر از جزئیاتی بود که حوصله سربر نبود ولی لازم و بجا بودشخصیت معاون رییس پلیس رو دوست داشتم بسیار باهوش و صادق و وظیفه شناس و طناز بود و مثل همیشه اذیت و ازارهای خانگی که کاملا خاموش باعث نابودی یه نفر یا حتی چند نسل پشت هم میشه این نابودی میتونه جسمی یا روحی و روانی باشه

داستانهای پلیسی را دوست دارم. معمای قشنگی بود و تا آخر داستان منم فکر می‌کروم که شوهره قاتل باشه.

کتاب خوب و سرگرم کننده‌ای بود کتابی که میشه توی یک روز خوندش

سرگرم کننده و خوب بود.