نظر دلارام کاشانی برای کتاب دنده‌ی آدم

بامزه بود. دیالوگ‌های خنده دار و هوشمندانه‌ای داشت ولی لحن داستان دائما از سوم شخص به اول شخص میره و یکم گنگه. روایت چند داستانه اس که همه‌اش شکر خدا به نتیجه میرسه و شخصیت‌های زن هم به یاری خدا همه زیبا و جذاب بودن. کشش داستان کمه و آنچنان لذتی به مخاطب نمیده که یه روزه تمومش کنه و راحت میشه وسط هر فصل هم کنارش گذاشت؛ به خاطر تعویض لحن و فضا هم راحت این اتفاق میفته. اتفاقات داستان قابل پیش بینی‌اند و هیجان خاصی ندارن. عشق‌های داستان هم زیادی دراماتیک و خسته کننده ان. یه صحنه‌ی واقعا خنده دار داره که خیلی باهاش خندیدم. در کل بدک نیست برای این که حوصله تون سر نره خوبه ولی خب انتظار انچنانی ازش نداشته باشید.