کتاب وقتی به فوتبال می‌اندیشیم، به چه می‌اندیشیم

کتاب وقتی به فوتبال می‌اندیشیم، به چه می‌اندیشیم، اثری سودمند برای بررسی جنبه‌های فلسفی فوتبال است. سایمون کریچلی، فیلسوف برجسته، طرف‌دار فوتبال و نویسنده‌ی کتاب، تجربه‌های شخصیِ خود در سکوهای ورزشگاه را با مفاهیم انتزاعیِ فلسفی در این اثر پیوند زده است. پس از مطالعه‌ی کتاب حاضر، با لایه‌های فلسفی و عمیق فوتبال آشنا می‌شوید.

درباره‌ی کتاب وقتی به فوتبال می‌اندیشیم، به چه می‌اندیشیم

کتاب وقتی به فوتبال می‌اندیشیم، به چه می‌اندیشیم (What We Think About When We Think About Football)، اثری برای آشنایی با مفاهیم فلسفی فوتبال در زندگی روزمره است. سایمون کریچلی (Simon Critchley)، نویسنده‌ی کتاب و فیلسوف شهیر، از هواداران دو آتشه‌ی لیورپول است. تجربه‌ی حضور در سکوی استادیوم‌های فوتبال به او کمک کرده تا با نگاهی دست‌اول، مفاهیم فلسفیِ نهفته در فوتبال را زیر نظر بگیرد.

مفاهیم این کتاب فلسفی-ورزشی با توضیحاتی درباره‌ی سوسیالیسم و ارتباط آن با فوتبال آغاز می‌شود. به گفته‌ی سایمون کریچلی، فوتبال در ذات خود، ورزشی سوسیالیستی است؛ زیرا بر پایه‌ی همکاری گروهی و روحِ جمعی استوار شده است. موفقیت در زمین مسابقه تنها در شرایطی حاصل می‌شود که افراد از خودخواهی دست بکشند و برای رسیدن به هدفی مشترک با یکدیگر هم‌پیمان شوند.

درک لذت تماشای فوتبال با اندیشه‌های سایمون کریچلی

نویسنده در ادامه از مفهومی به‌عنوان وجدِ شور صحبت کرده است. به باور کریچلی، زمانی که توپ با شلیک یکی از بازیکنان به دروازه‌ی حریف وارد می‌شود، طرف‌داران آن تیم از شادی اوج می‌گیرند و بالا می‌روند. این شادی در کتاب وقتی به فوتبال می‌اندیشیم، به چه می‌اندیشیم، وجدِ شور لقب گرفته است. در بخش بعدی کتاب به غیر ذهنی کردن فوتبال اشاره شده است. منظور از غیر ذهنی کردن فوتبال، نیاز این ورزش به شاعرانگی است. فوتبال به پدیده‌شناسی نیاز دارد تا هواداران برای لحظه‌ای، آزاد شوند و خود را تسلیم پیچیدگی‌های سرنوشت کنند.

مطالب کتاب وقتی به فوتبال می‌اندیشیم، به چه می‌اندیشیم با توضیحاتی درباره‌ی نوستالژیایِ مربیگری، کلوپ‌تایم، تاریخ‌مندی فوتبال، بازپس‌گیری و انزجار، خاتمه پیدا می‌کند. مطالعه‌ی این مفاهیم باعث می‌شود تا دیدگاه تازهای به فوتبال و حواشی آن پیدا کنید و به تأثیرات مختلف این ورزش پرطرف‌دار در جنبه‌های مختلف زندگی پی ببرید.

این کتاب ورزشی را انتشارات گلگشت با ترجمه‌ی ماشاالله صفری و طاها صفری به زیور طبع آراسته است.

در نکوداشت کتاب وقتی به فوتبال می‌اندیشیم، به چه می‌اندیشیم

• این محبوب‌ترین کتاب من درباره‌ی فوتبال است. شاید با خود بگویید در میان این‌همه زندگینامه‌یِ کسل‌کننده که دیگران برای فوتبالیست‌ها نوشته‌اند، پیدا کردن یک اثر خوب کار سختی نیست؛ اما پیشنهاد می‌کنم به جای آن‌ها، این یکی را امتحان کنید. (کاربر آمازون)

کتاب وقتی به فوتبال می‌اندیشیم، به چه می‌اندیشیم برای شما مناسب است اگر

• طرف‌دار دو آتشه‌ی فوتبال هستید و می‌خواهید از دیدگاه فلسفی با تأثیر این ورزش پرطرف‌دار در جنبه‌های مختلف زندگی آشنا شوید.
• فعال حوزه‌ی علوم اجتماعی و رفتاری هستید و قصد مطالعه‌ی کتابی را دارید که فوتبال در آن با دیدگاهی فلسفی بررسی شده باشد.
• پژوهشگر رشته‌های فلسفی هستید و به دنبال منبعی برای واکاوی فوتبال از منظر فلسفی می‌گردید.

در بخشی از کتاب وقتی به فوتبال می‌اندیشیم، به چه می‌اندیشیم می‌خوانیم

دوست دارم با حرکت مسابقه و ماهیت بازی شروع کنم. برای این کار به کتاب بزرگ و تاثیرگذار هانس-گئورگ گادامِر در 1960، «حقیقت و روش»، تکیه می‌کنم. قصد گسترده‌ی گادامِر در این کتاب دنبال توصیف راهی است که افکار و قضاوت‌های هنر و علوم انسانی را طوری بیان کند که نتوان آن‌ها را به علوم طبیعی تقلیل داده و به وسیله‌ی آن‌ نفی کرد. او اعتقاد دارد که چنین ادعایی نیازمند تئوری تفسیری است که اجازه می‌دهد به هستی‌شناسیِ راه‌هایی که انسان‌ با جهان در ارتباط است، برسیم. این همان چیزی است که «هرمنوتیک» می‌نامد، و اندیشه‌ای که این دیدگاه بر عهده دارد این است که انواع تفسیر‌هایی که ما در تجربه زیبا شناختی روزمره‌ی‌مان انجام می‌دهیم، نمایانگر ساختارهای عمیق و پایدار موجودیت ما در جهان است.

بااین حال، چیزی که به شکل خاص در کتاب «حقیقت و روش» مورد توجه من است، شیوه‌ای است که او بحث‌ را آغاز می‌کند. نکته‌ی کلیدی و ساده این است، که این مسابقه است که بازی می‌شود، نه کسی (سوبژه‌ای) که مسابقه می‌دهد. با توجه به ملاحظات مارلو-پونتی که در بالا به آن اشاره شد، بازی مسئله‌ی خودآگاهی فردی کسی که در زمین بازی به شکلی عینی (اوبژه) قرار دارد نیست. به منظور درک بازی، ما باید از زبان عینیت‌ها و ذهنیت‌ها عبور کنیم. بازیکنان باید خودشان را در بازی گُم کنند نه اینکه در ذهنشان مسابقه دهند. بازیکنان می‌دانند که مسابقه، بازی‌کردن است، همچنین می‌دانند که مسابقه می‌تواند بازیگوشی هم باشد. با این حال، مسابقه باید با چیزی که شاید آن را بازیگوشیِ جدی بنانیم انجام شود. این همان چیزی است که می‌خواهم بگویم که ما به «غیرذهنی» کردن فوتبال نیاز داریم. به منظور درک آنچه در فوتبال اتفاق می‌افتد، بازیکنان و هواداران باید از چهارچوب ذهنی خود خارج شوند.