کتاب زبان خاموشی

کتاب زبان خاموشی، داستانی تأمل‌برانگیز و احساسی را دربرمی‌گیرد. محمود بختیاری، نویسنده‌ی کتاب، تضادها و ناهنجاری‌های زندگی شهری را در این اثر در قالب داستانی خواندنی بیان کرده است. داستان زبان خاموشی درباره‌ی پیرمردی شاعرپیشه و درویش مسلک است که به وی تهمت دیوانگی زده‌اند و در مرکز سلامت روان گرفتار شده است.

درباره‌ی کتاب زبان خاموشی

کتاب زبان خاموشی، داستانی احساسی با مضامین اجتماعی را پیش روی خواننده قرار می‌دهد. محمود بختیاری، نویسنده‌ی کتاب، تلاش کرده تا صداهای انسان‌هایی که در زیر لایه‌های زندگی پرتنشِ شهری مدفون شده‌اند را در این اثر بازتاب دهد.

داستان زبان خاموشی، با ماجراهای پیرمردی شاعرپیشه و درویش مسلک آغاز می‌شود. این پیرمرد که در داستان با نام مَجی خطاب می‌شود، در خیابان‌های شهر راه می‌رود و شعر می‌خواند. به دنبال شکایت اهالی، مأموران سامان‌دهی آسیب‌دیدگان اجتماعی، مَجی را به آسایشگاه روانی می‌برند. مَجی، بدون هیچ مقاومتی به آسایشگاه می‌رود. پیرمرد داستان، در این آسایشگاه هر روز صبح قدم می‌زد، ظهرها در جلسه‌های گروه‌درمانی شرکت می‌کند و عصرها شعر می‌نویسد.

محمود بختیاری، در ادامه‌ی داستان زبان خاموشی، بررسی پرونده‌ی سلامت روانی مجی را از زبان پزشکان شورای عالی ساماندهی سلامت ذهنی و رفتاری شهروندانِ خاص، روایت کرده است. پزشکان در این شورا، رفتار مَجی را به عنوان موردی جالب بررسی می‌کنند. داستان کتاب زبان خاموشی در ادامه با پیچش‌های جالبی همراه می‌شود و با پایانی تأمل‌برانگیز خاتمه می‌یابد.

کتاب زبان خاموشی را انتشارات افسانه نیاکان، چاپ و روانه‌ی بازار کرده است.

کتاب زبان خاموشی برای شما مناسب است اگر

• به داستان‌های معاصر ایرانی علاقه دارید.
• از خواندن داستان‌های ایرانی با موضوع اجتماعی لذت می‌برید.

در بخشی از کتاب زبان خاموشی می‌خوانیم

«نه شب، نه روز، نه نوری در این سرا

فقط جنون، که حافظِ جانِ ماست، خدا!»

در همان لحظه، صدایی از راهروی بیرون آمد: «امشب گروه‌درمانی نیست. دکتر گفته هر کس با خودش خلوت کنه. اون پیرمرد جدیدم بذار تنها باشه.»

صدایی دیگر پاسخ داد: «همون که می‌گه شاعر مشهوره؟ به نظرم همون‌موقع باید برقش می‌نداختن...»

مَجی جان آرام خندید. با خود گفت: «چقدر شباهت دارد این آسایشگاه با شهر. فقط لباس‌ها فرق می‌کند.»

و زیر لب ادامه داد:

«عقل آمد و گفت: با جنون بنشین؟

من گفتمش: اوست، آن‌که جانم از اوست.»

او تا نیمه‌شب بیدار ماند. پشت پنجره نشست، به ماه نگاه کرد و منتظر بود واژه‌ای بیاید، یا شاید پرنده‌ای. اما نه واژه آمد، نه پرنده. فقط بوق‌های محو اتوبان همت، و صدای فروپاشی آهسته‌ی نظم درون یک ذهنِ خسته.

صبح زود، با صدای کوبیدن در بیدار شد.