نقد، بررسی و نظرات کتاب ابلیس درون - امانوئل کارر

من امروز کتاب رو تهیه کردم و نصفش رو به اتمام رسوندم خیلی اتفاقی با این کتاب روبه رو شدم و وقتی نسخه نمونش رو تهیه کردم فهمیدم که باید تهیش کنم لذا که من بیشتر طرفدار کتاب های صوتی کتابراه هستم و کتاب های متنی چشمام رو اذیت میکنه ولی این کتاب منو جذب خودش کرد شاید اینکه به پرونده های جنایی هم علاقه دارم بی تاثیر نبوده، قبلا ویدیو هایی رو در یوتوب که شرح این جنایات بود رو دیده بودم. از دو دیدگاه به این کتاب نگاه میکنم در دیدگاه اولم خودم رو جای رفیق صمیمی ژان میزارم، اینکه بعد ۲۰سال بفهمی رفیق صمیمیت تک تک کلاماتش، رفتارش دروغ بوده و روشم پنج نفر همراه یک سگ به قتل رسانده واقعا وحشتناکه حجم شوک و ترس و نا باوری که بهش وارد شده رو نمیتونم هرگز تصور کنم و فقط و فقط کلمه وحشتناک میاد به ذهن میدوم خودم رو جای ژان کلود میذارم که با چند تا دروغ مصلحتی مثل خوبم (وقتی که خوب نبوده) شروع شده و به دروغ های بسیار بزرگی تبدیل شده جوری که اگر واقعیت برملا میشد با مرگ برای او فرق نداشته اگر جای او بودم کاری که در پایان میخواست انجام بده رو احتمالا همون اول انجام میدادم و خود*کشی میکردم ولی واقعا ماهر بوده کاری کرده که کسی حتی نزدیک به برملا کردن راز ها و دروغ هایش نیز نشده است. (دروغ، دروغ میاورد) مصداق این کتاب است، شاید در ادامه کتاب ژان را بیشتر درک کنم و بیشتر بشناسمش💗عید همگی مبارک و ممنون از کتاب راه برای عیدی هایش🙏🏻

کتابی به شدت جذاب! به نظرم این کتاب یه جور شکافتن لایه‌های روان انسان هست، ولی نه اونجوری که انتظار داری. کارر زیاد وارد بحث‌های فلسفی یا روانکاوانه خشک و خالی نمی‌شه. بیشتر داستان‌گونه و از زاویه دید خودش به موضوع نگاه می‌کنه. صداقت بی‌پرده، گاهی آزاردهنده! کارر خیلی رک و راست حرف می‌زنه. از احساسات ناخوشایند، افکار غیرمنطقی، و جنبه‌های "ابلیسی" که ممکنه توی همه‌مون باشه، با جزئیات می‌نویسه. این صداقت یه جایی خوبه، ولی گاهی انقدر عریان می‌شه که ممکنه آدم رو اذیت کنه یا حس کنه داره قضاوت می‌شه. بزرگترین سوالی که کتاب مطرح می‌کنه اینه که مرز بین انسان عادی و اون جنبه تاریک چقدر نازکه؟ کارر نشون می‌ده که چطور شرایط، موقعیت‌ها، و حتی افکار ساده می‌تونن ما رو به سمت کارهایی بکشونن که ازشون برمیایم.

روندی که داستان پیش میره گیرایی خاصی داره، البته کسایی که پرونده های جنایی رو دنبال میکنن میتونن بیشتر با این کتاب ارتباط بگیرن و لذت ببرن. چیزی که در طول خواندن این کتاب ازش نمیتونستم فرار کنم این بود که ارتباط روانی و همذات پنداری عجیبی رو با ژان کلود داشتم و عقیده دارم هر کسی به نوبه خود ژان کلوده، چرا که ما هم گاهی بدون اینکه دلیل واضحی داشته باشیم دروغ میگیم و داستان سرایی میکنیم. برای کسایی که حس تعلق به جایی ندارن، مطلقا در جامعه پذیرفته میشن و یا نمیتونن خودشون رو به راحتی ابراز کنن پیشنهاد میکنم. ممنونم از دوست عزیزم مهیار که این کتاب رو برای من پیشنهاد کرد.

روایت این جنایت به صورت بی طرف از شروع واقعه تا اتمام ممکنه هیجان زیاد یا پایان غافلگیر کننده نداشته باشه ولی برای کسانی که علاقمند به مستند هستند دقیق و جذاب هست.