نقد، بررسی و نظرات کتاب روح ایستگاه نیشی یویگاهاما - تاکشی موراسه

ایده داستانی جالب کتاب همون اول نظرم رو جلب کرد. اسپویل نیست چون تو همون صفحه اول میخونید داستان چیه. قطاری در یک حادثه از ریل خارج شده و تعدادی از مسافراش از بین رفتن. حالا همون قطار هر شب از مبدا تا ایستگاهی که حادثه رخ داد حرکت میکنه اما فقط کسانی که عزیزی رو از دست دادن میتونن قطار رو ببینن و سوارش شن و برای آخرین بار عزیزشون رو ملاقات کنن. داستان چهار فصل داره. فصل اول واقعا عالی شروع شد. مطمئن بودم دارم یک کتاب ساده و دوست داشتنی رو میخونم. دیالوگ‌ها و مونولوگ‌هایی که حامل احساساتی صاف و پاک بودن. شخصیت‌هایی که اکثرشون خوب بودن و خوب بودن رو یادآوری میکردن. دوست داشتن یاد میدن و مهم تر اینکه قدر همو بدونیم چون تا به خودمون بیایم شاید دیر شده باشه. فصل‌های بعدی با اینکه خوب بودن اما یکی دو قدم از فصل اول عقب تر هستن. قرینه سازی دیالوگ‌ها و تلاقی شخصیت‌ها در فصل‌ها با اینکه دنیا سازی میکنه و جالبه اما کمی زیادی بود.
کار مترجم هم خیلی خوب بود. قشنگ دل به کار داد دستش درد نکنه. ترجمه‌ای سبک بدور از سنگین گویی، روان و ساده عین خود کتاب. و مهم تر از همه مارو با کلی اسم و اصطلاح ژاپنی تنها نذاشت. همه اسامی و مثلا اینکه فلان غذا دقیقا چیه یا فلان مناسبت در ژاپن چیه توضیحات دارن.
کتاب رو به همه پیشنهاد میدم اگه دنبال یه داستان ساده و دوست داشتنی هستید که دعوت به زندگی و زدن حرف دل کنه.
"وقتی مهمونی تموم شد، بیا با هم بریم به اون جنگل. "
مراقب هم باشیم، کنار هم بمونیم و قدر همو بدونیم.

اگر فرصتی پیش بیاد که بتونید عزیز از دست رفته تون را ببینید، چی بهش میگید؟ راستش فکر کردن بهش خیلی دلپذیره، کاشکی میشد. بهرحال این کتاب شما را میبرد به دنیای آدم هایی که در سوگ هستند و فرصتی بهشون داده میشه که دیدن عزیزان از دست رفته شان را تجربه کنند. داستان خیلی قوی نیست ولی خواندنش در زمانی که درهم و آشفته هستید، شاید باعث بشه یک آرامشی پیدا کنید و کتاب جدی تری را شروع کنید.

سلام این کتاب بهترین کتابی که تو عمرم خوندم بود یه جاش ازش وایب انیمه انجل بیتز گرفتم و کلا داستانش حالت انیمه های با فضای مثل یور نیم یا انجل بیتزهاین کتاب درباره ی اتفاقی هست که از طرف ۴ فرد مختلف روایت میشه این کتاب باعث میشه مرگ عزیزانمون درک کنیم و از کسانی که کنارمان هستند و زنده اند لذت ببریمدر اخر این کتاب رو بهتون پیشنهاد میکنم بخونید چون یه روزی عزیزانتون رو از دست میدید

داستان خیلی لطیف و احساسی بود، درمورد دلتنگی آدم هایی هست که از بینمون رفتن. فضای داستان یجورایی وهم آلود و ماورای طبیعی بود ولی ترسناک نبود. برای من بسیار دلنشین بود و موقع خوندنش لذت بردم و هم قلم نویسنده و هم ترجمه روان و شیوا بود که موقع مطالعه احساساتی شدم.

کتاب خیلی قشنگی بود احساسی بود پیشنهاد میکنم حتما بخونن این کتاب بهمون یاد میده قدر عزیزان مون بدونیم

خیلی کتاب عالی بود واقعا خیلی وقتا بدون اینکه بفهمیم لحظات تموم میشن