کتاب بچه‌ی خیال پرداز

داستان کتاب بچه‌ی خیال پرداز به قلم گورکم کانتار آرسوی درباره‌ی پسربچه‌ای به نام دنیز است که نمی‌خواهد دست از رویاپردازی بکشد. این داستان الهام‌بخش به بچه‌ها نشان می‌دهد که چطور با رویاپردازی می‌توانند کارهای بزرگی برای خودشان و دیگران انجام دهند.

درباره‌ی کتاب بچه‌ی خیال پرداز

وقتی دنیز بلندترین ساختمان دنیا را درست کرد، با آسانسور برقی‌اش به بامش رفت و از آنجا با یک ترامپولین آن‌قدر پرید که به ماه رسید. چندتا سنگ از ماه توی جیبش گذاشت و به مدرسه رفت. اما در کلاس از سنگ‌ها خبری نبود! کتاب بچه‌ی خیال پرداز (Hayalperest Çocuk)، داستان سرگرم‌کننده و همزمان آموزنده‌ای است که به بچه‌ها قدرت رویاپردازی و در عین حال بی‌تفاوت نبودن نسبت به دنیای واقعی اطرافشان را نشان می‌دهد.

گورکم کانتار آرسوی (Görkem Kantar Arsoy) در این داستان آموزنده تلاش کرده که دنیای پررنگ و لعاب بچه‌ها را به تصویر بکشد و نشان دهد که بچه‌ها اگر به خودشان باور داشته باشند، می‌توانند کارهای بزرگی انجام دهند. وقتی که خانم معلم داشت به بچه‌ها درباره‌ی آثار مخرب انواع آلودگی‌ها بر محیط زیست توضیح می‌داد، دنیز نتوانست دنیایی را تصور کند که در آن پرنده‌ها غذایی برای خوردن ندارند! برای همین هم به فکر افتاد تا راه حلی برای این مشکل پیدا کند و خواست که این بار خیال‌هایش واقعا برای پرنده‌ها کاری انجام دهند! داستان کودکانه‌ی بچه‌ی خیال پرداز را می‌توانید با ترجمه‌ی نسیم یوسفی، در انتشارات برکه آبی بخوانید.

کتاب بچه‌ی خیال پرداز برای شما مناسب است اگر

• بچه‌ای 6 تا 12 سال دارید و می‌خواهید با خواندن یک داستان هم تخیل او را گسترش بدهید هم حفاظت از محیط زیست را به او آموزش دهید.
• معلم یا والدی هستید که دلتان می‌خواهد بتوانید بهتر با دنیای کودکان ارتباط برقرار کنید و در عین حال به آن‌ها قدرت خیال پردازی را یاد بدهید.

در بخشی از کتاب بچه‌ی خیال پرداز می‌خوانیم

پر پرنده به‌آرامی در هوا چرخ می‌زد.

از دور صدای موزیک می‌آمد مثل این بود که موزیک رقص پر را همراهی می‌کند. دنیز که رقص پر را به‌دقت تماشا می‌کرد، با خودش تصور کرد که پر را گرفته و مثل سرخ‌پوست‌ها روی سرش گذاشته... و انگار دارند با اعضای قبیله رقص‌کنان دور آتش چرخ می‌زنند و سرود می‌خوانند و او هم طبل می‌زند...

شوق عجیبی وجودش را فراگرفت.

دنیز غرق در خیالش بود که پر چرخان چرخان، به‌آرامی روی آسفالت خیابان نشست. روی زمین، تیره‌تر به نظر می‌رسید. شاید پرِ کلاغ بود... شاید هم یک کبوتر.

دنیز صدای ماشینی را شنید که داشت نزدیک می‌شد.

با خودش فکر کرد یعنی پر دوباره به هوا بلند می‌شود؟...

ماشین آمد و رد شد. دنیز برگشت و دید که پر سر جایش نیست. غیب شده بود. همان‌طور هاج‌وواج ایستاده بود.

با خودش گفت: «شاید صاحبش را پیدا کرده است!» و با این فکر خوشحال شد.