کتاب قصه‌های شاعرانه

کتاب قصه‌های شاعرانه نوشته‌ی محمدرضا خیامی مجموعه‌ای از داستان‌های کوتاه و اغلب جنایی و معمایی است که مخاطبان خود را در وضعیتی پر تشویش و ملو از تعلیق قرار دهد. نویسنده کوشیده است تا برای حل معماها، سرنخی را ارائه ندهد تا خود با کندوکاو در لایه‌های این قصه‌ها، معماها را به پاسخ برسانیم.

درباره‌ی کتاب قصه‌های شاعرانه

تبر کجاست؟ تمام این دعواها و هجوم ناگهانی به خانه‌ی خانم ژانت برای یافتن همان تبر است. زمانی که خانم ژانت در را به روی مردان غریبه می‌گشاید و آن‌ها در کسری از ثانیه زنجیر قفل را پاره می‌کنند، هیچ‌کس نمی‌توانست حدس بزند چه واقعه‌ای قرار است در این خانه رخ بدهد. نه ژانت، نه هیل و نه رابرت که همگی می‌دانستند دعوایشان بر سر چه چیزی است، نمی‌دانستند قرار است دخترخوانده‌ی ژانت که هیچ نقشی در تجارت غیرقانونی و پنهان کردن یک تبر عتیقه ندارد، کشته شود، اما عاقبت این ماجراجویی، خونین‌تر از چیزی است که تصورش را می‌کنند.

کتاب قصه‌های شاعرانه، مجموعه‌ای از قصه‌های اغلب جنایی، پلیسی و وهمناک است. محمدرضا خیامی کوشیده است تا وقایعی پرتعلیق و روایت‌هایی معمایی را در قالب داستان‌هایی کوتاه روایت کند. مجموعه داستان‌های کوتاه قصه‌های شاعرانه برخلاف نامش، چندان شاعرانه نیستند. در داستان گوی، ما همراه با راوی داستان با یک پیرمرد دوره‌گرد آشنا می‌شویم که تصویری غریب را به راوی نشان می‌دهد اما از راوی می‌خواهد چندان خود را درگیر آن نکند. آن تصویر چیزی است که بهتر است راوی آن را نبیند و خود را به خاک سیاه ننشاند، اما این ماجرا قرار نیست به سادگی پایان یابد. محمدرضا خیامی در کتاب قصه‌های شاعرانه ما را در فضایی وهم‌آلود قرار می‌دهد و در حل رازهای داستان‌ها نیز نشانه‌ای را بر سر راهمان قرار نمی‌دهد.

با خرید کتاب قصه‌های شاعرانه نشر متخصصان با چند قاتل و قاچاقچی و اسراری که نمی‌دانیم طبیعی هستند یا ماوراءالطبیعه، مواجه می‌شوید و از طریق قصه‌هایی کوتاه خود را در میان این افراد می‌یابید.

کتاب قصه‌های شاعرانه برای شما مناسب است اگر

• به داستان‌های کوتاهی که دارای مضمونی معمایی و جنایی باشند، علاقه دارید.
• از خواندن قصه‌هایی که می‌کوشند تا فضایی مهیج و پر از تعلیق را به‌وجود آورند، لذت می‌برید.

در بخشی از کتاب قصه‌های شاعرانه می‌خوانیم

آلتمن فریاد زد: عجب، عجب، ‌ای کاش، من، من... خان نگذاشت صحبت آلتمن تمام شود. دستی به پشت او زد و گفت: ‌ای کاش چی؟! من متوجهم! خجالت نکش، حتماً دوست داری شهرزادی باشد تا برایت حکایتی از هزار و یک شب بخواند؟ ها! و خنده‌ی بلندی کرد. آلتمن کمی جابه‌جا شد و با هیجان گفت: نه ارباب، ‌ای کاش شما را زودتر می‌دیدم. شما سمبل و نشانه‌ی شرقی هستید که من به دنبالش بودم. ارباب باز به قهقهه خندید و فریاد زد: عجب، عجب! چه شب خوش و فراموش‌نشدنی‌ای، پس خطوط پیشانی‌ش بیشتر و بیشتر شد، ابرو در هم کشید و گفت: آن‌طور که از پیر شنیده‌ام تو هم شهرزاد گم‌شده‌ای داری! هان؟ نگران نباش. این پیر را که می‌بینی مشکل تو را حل خواهد کرد. مگر نه پیر! البته او جادوگر نیست! من تو را به او می‌سپارم، حتماً گم‌شده‌ات را پیدا می‌کند. پیر لبخند غرورآمیزی زد. لبان گوشت‌آلودش از هم باز شد و دندان‌هایش بیرون ریخت. هیچ شباهتی به جادوگران قصه‌ها نداشت. او هم شبیه بقیه بود. شبیه مردی که چای می‌آورد. یا آن دیگری که پای بزغاله را به طناب می‌بست.

آلتمن نگاه از «پیرما» برداشت. ارباب خطاب به او گفت: امشب هم خودت هزار و یک شب را بخوان، قول می‌دهم به کمک پیرما گمشده‌ات را پیدا کنی. قول می‌دهم... قول... صدای ارباب در گوش آلتمن زنگ زد و همراه آن صدای لاک‌پشت که همچنان به کارش مشغول بود، سپس آلتمن بار دیگر به تصاویری که روی ریشه‌ی درخت «کی‌کم» حک بود چشم دوخت. پلک‌هایش سنگین شد و مژه‌هایش سر در بغل هم نهادند. بوی بهار از خم کوچه گذشت.