کتاب سمفونی عشق: کتاب پنجم مجموعه قصه‌های من

کتاب سمفونی عشق اثر حسین ملک محمدی رمانی عاشقانه است که بر اساس ماجراهای واقعی زندگی یک خلبان نیروی هوایی به رشته‌ی تحریر درآمده. نویسنده در این داستان، به روایت چالش‌هایی پرداخته که سهراب در زندگی خود پشت سر گذاشته است؛ شخصیتی پرتلاش و بی‌پروا که نه تنها برای موفقیت شغلی بلکه برای وصال معشوق نیز از هیچ تلاشی دریغ نمی‌کند.

درباره‌ی کتاب سمفونی عشق

حسین ملک محمدی در کتاب سمفونی عشق روایت‌گر زندگی مردی به نام سهراب است که در زندگی شخصی و حرفه‌ای خود فرازونشیب‌های بسیاری را پشت سر می‌گذارد تا بتواند به کام دلش برسد. نویسنده روایت خود را با شرح یکی از رسوم ایل بختیاری‌ به اسم خون‌بس آغاز می‌کند. ماجرایی که در آن بعد از درگیری دو طایفه و کشته شدن یک جوان، برای اتمام جنگ و خون‌ریزی، دختری و پسری از این دو طایفه، به رسم خون‌بس به وصلت هم درمی‌آیند. سهراب، قهرمان کتاب سمفونی عشق، حاصل این ازدواج است.

سهراب در سال 1328 در شهر بروجن متولد می‌شود و بعد از مهاجرت خانواده به شهرکرد، در این شهر تحصیل می‌کند. او در جوانی با توصیه‌ی دایی خود رهسپار تهران می‌شود و با تلاش‌های بسیار و پس از گذراندن آزمون‌های سخت، به جایگاه خلبانی نیروی هوایی ارتش ایران دست می‌یابد. تا اینکه دچار شدن به یک عشق، نقطه‌ی عطفی در زندگی او را شکل می‌دهد و زندگی‌اش را دچار دگرگونی‌های بسیاری می‌کند.

سهراب برای وصال محبوبش از هر مانعی می‌گذرد و قوانین آبا و اجدادی طایفه‌شان را زیر پا می‌گذارد. او این مسیر چالش را با شجاعت انتخاب می‌کند و با بی‌پروایی آن را ادامه می‌دهد، بی‌آنکه بداند چه رخدادهایی انتظارش را می‌کشند. حسین ملک محمدی کتاب سمفونی عشق را بر اساس ماجراهای واقعی زندگی یک خلبان نیروی هوایی به نگارش درآورده است و به این شکل روایتی پرکش‌وقوس را پیش روی شما می‌گذارد تا شاهد فرازها و نشیب‌هایی باشید که سمفونی عشق را شکل داده‌اند.

گفتنی‌ست که کتاب سمفونی عشق را انتشارات نوآوران دانش به عرصه‌ی چاپ و نشر رسانده است.

کتاب سمفونی عشق برای چه کسانی مناسب است؟

اگر به خواندن روایت‌های عاشقانه علاقه دارید و دلتان می‌خواهد با روایتی ساده، شاهد کشمکش‌های یک زندگی پرتلاطم باشید، این کتاب برای شماست.

در بخشی از کتاب سمفونی عشق: کتاب پنجم مجموعه قصه‌های من می‌خوانیم

دو هفته بعد من با دایی جهانگیر در اداره استخدام خلبانی نیروی هوایی بودیم.

تمام فرم‌ها رو با دقت پر کردم و تحویل متصدی مربوطه دادم، قرار شد در یک آزمون کوچک داخلی از سطح زبان انگلیسی و ریاضیات شرکت کنم و در صورت قبولی سپس در آزمون پزشکی شرکت کنم. در هر صورت خوشحال به خانه برگشتیم تا کارت شرکت در آزمون رو دریافت کنیم. زمان چندانی نگذشت که کارت شرکت در آزمون برایم به آدرس خانه ارسال شد. دو هفته بعد در آزمونی که حدود چهارصد نفر داوطلب داشت شرکت کردم و منتظر جواب ماندم. حدود دو ماهی طول کشید تا جواب نهایی در روزنامه‌های کثیرالانتشار کیهان و اطلاعات چاپ بشه و من این مدت دو ماه در تهران خانه دایی جهانگیر بودم.

روزها و شب‌های خوبی با هم داشتیم. سینما و کاباره رفتن و گردش در اطراف تهران کارمان شده بود.

زمانی که بعد از دو ماه نام سهراب بختیاری رو در میان قبول‌شدگان رشته خلبانی در روزنامه دیدم ناخودآگاه گریه‌ام گرفت و دایی جهانگیر رو در آغوش گرفتم و ازش بسیار تشکر کردم. بی‌شک این موفقیت رو مدیون دایی بودم. همت و پشتکار او سر آخر مرا به آرزویم رساند. دایی تلگرافی به شهرکرد زد و اطلاع داد که من در خلبانی قبول شدم. حالا در شهرکرد و در خانه ما و فامیل‌ها با شنیدن این خبر چقدر شادی ایجاد شده بود خدا می‌داند!