کتاب از گذشته تا گذشت

کتاب از گذشته تا گذشت، نوشته‌ی مریم محمدزاده، رمانی عاشقانه درباره‌ی دختری به نام سوزان است که در شرایط روحی بدی قرار دارد. او که بعد از فوت پدر و ورشکستگی خانواده‌اش، مجبور به نقل مکان به خانه‌ای کوچک در محله‌ای قدیمی شده است، با شنیدن صدای پیانو زدن پسری که در همسایگی‌شان زندگی می‌کند، ماجراهای عاشقانه‌‌ای را تجربه می‌کند که خواندنی است.

درباره‌ی کتاب از گذشته تا گذشت

همه‌ی ما شرایط روحی بد و سختی‌های زیادی را تجربه کرده‌ایم. انسان در شرایط دشوار روحی، بیش از هر چیزی به عشق و احساس تعلق نیاز دارد و بیشتر از هر زمان دیگری نیز ممکن است در دام عشق بیفتد؛ عشقی که می‌تواند اوضاع بد را بهبود بخشد و همسفر همراهی را به آدمی هدیه دهد؛ یا اوضاع را بدتر کند و زخم عمیق‌تری بر جانمان بنشاند. دخترها، خصوصا وقتی جای خالی پدر را تجربه می‌کنند، بیشتر از هر وقت دیگری آسیب‌پذیرند و پذیرای عشق. خوش‌به‌حال دختران خوش‌شانسی که می‌توانند زخم روحی‌شان را با عشقی سرشار و باطراوت، مرهم بگذارند و به زندگی برگردند. داستان رمان ایرانی از گذشته تا گذشت به قلم مریم محمدزاده نیز درباره‌ی زندگی چنین دختری است. اما آیا عشق روی خوشش را به او نشان می‌دهد؟!

در رمان از گذشته تا گذشت، سوزان دختری شکسته و تنهاست که در دوره‌ی حساس نوجوانی و جوانی از هر چه دوست می‌داشته، جدا شده است. پدرش را به‌تازگی از دست داده، شرایط اقتصادی خانواده به‌شدت دگرگون شده و او و مادرش از ناز و نعمتی که در آن زندگی می‌کردند به سختی و مشقت افتاده‌اند. دوستان خانوادگی را از دست داده‌اند و فامیل و خانواده نیز از سال‌ها پیش با آن‌ها قطع رابطه کرده‌اند. حالا، او باید تلاش کند تا در خانه‌ای بسیار کوچک در پایین‌شهر، درس بخواند و شرایط را بهتر کند، اما آنقدر شکننده است که با شنیدن نوای پیانو از خانه‌ی همسایه، محو گوش دادن به آن می‌شود و همین اتفاق پایه‌ی ارتباط او با پسری به نام نیما را می‌ریزد. ارتباطی عاشقانه که سرانجامی خواندنی دارد.

کتاب از گذشته تا گذشت، از زاویه‌ی دید اول شخص نوشته شده است و زبان و نثر داستان نیز محاوره‌ای و شکسته است. این رمان 17 فصل دارد و انتشارات نوآوران دانش آن را به چاپ رسانده.

کتاب از گذشته تا گذشت برای چه کسانی مناسب است؟

کتاب از گذشته تا گذشت برای علاقه‌مندان به رمان‌های ایرانی عاشقانه خواندنی است.

در بخشی از کتاب از گذشته تا گذشت می‌خوانیم

نیما همه‌ی تنهایی منو پر کرده بود، نیما فرشته‌ای بود خدا برای من فرستاده بود که دیگه تنها نباشم. حالم بهتر شده بود درست مثل زمانی که پدرم بود، به خودم می‌رسیدم، شاد بودم، می‌خندیدم. با حرفاش منو به زندگی امیدوار کرده بود. انرژیم زیاد شده بود. صبح‌های زود ازخواب بیدار می‌شدم. دوست داشتم زود نیما رو پشت پنجره‌ی موزیکال ببینم. نیما به من انگیزه‌ی دوباره زیستن داده بود. واقعاً که عشق جادو می‌کند. مادرم بهم شک کرده بود، سؤالاتی در مورد نیما از من می‌پرسید اما من مدام جواب سر بالا می‌دادم.

حالا این خونه رو دوست داشتم. این کوچه‌ی پر از خونه‌های در هم فشرده شده‌ی قدیمی رو دوست داشتم. حالا باریکی این کوچه برام شده بود بهترین حسن این کوچه. آدم‌های این محله‌ی کوچک را دوست داشتم. همه‌ی این کوچه بوی زندگی می‌داد. هر روز که پشت پنجره اتاقم می‌ایستادم، توی پنجره‌ی روبه‌رو عشقم رو می‌دیدم، کسی که برای اولین بار دلم براش لرزیده بود. کسی که برای اولین بار عشقو باهاش تجربه کرده بودم. مگه بهتر از این هم هست که هرروز صبح چشمتو روی عشقت باز کنی؟

نیما یک دوست صمیمی به نام ایمان داشت، بیشتر وقتا می‌اومد به نیما سر می‌زد. از رابطه‌ی بین ما خبر داشت. نیما همیشه به ایمان می‌گفت برام هدیه بخره.

بیشتر وقتایی که می‌رفتم پیش نیما، ایمان هم اونجا بود. انتخاب و سلیقه خیلی خوبی داشت، کادوهایی که برام می‌خرید گویای سلیقه‌ش بود. پسر مؤدب و خوبی بود، به قول نیما رفیق گرمابه و گلستان بود.

نیما همش بهش می‌گفت: عشق بهترین اتفاق زندگی هر آدمیه، امیدوارم روزی برات اتفاق بیفته.