بله
لیوچیان گونگ در کتاب فرهنگ چین: هنر، دری به جهان گسترده‌ی هنرهای باستانی چین گشوده و اطلاعات ارزشمندی را در رابطه با نقاشی سنتی، مجسمه‌سازی، موسیقی، رقص، اپرا، تئاتر و خوش‌نویسی چینی ارائه کرده است. این کتاب به همراه تصاویر جذاب و منحصربه‌فردش، شناخت مخاطبان نسبت به تاریخ هنر چین را بالا می‌برد.
درباره‌ی کتاب فرهنگ چین: هنر
چین سرزمینی پهناور با پیشینه‌ی تاریخی چندهزارساله است که در طول قرن‌ها، از جریان‌سازان موثر و شناخته‌شده در جهان هنر بوده است. چینی‌ها همیشه با خلاقیت و نوآوری، حرفهای بسیاری در دنیای هنر داشته و به منبع الهامی برای هنرمندانی از سرتاسر دنیا بدل شده‌اند. لیوچیان گونگ در کتاب فرهنگ چین: هنر، عصاره‌ای مختصر و مفید اما کاربردی و گیرا از برخی از مهم‌ترین شاخه‌های هنری کشور چین ارائه داده است.
هنر شرق همواره مدیون خلاقیت چینی‌ها بوده است. در کتاب فرهنگ چین: هنر انتشارات علمی و فرهنگی، با انواع مختلف هنرهای پرطرفدار در چین آشنا می‌شویم؛ نقاشی سنتی، مجسمه‌سازی، موسیقی، رقص، اپرا، تئاتر و خوش‌نویسی از جمله رشته‌های هنری در چین هستند که قدمتی باستانی دارند و جریان‌های مختلفشان در طول سالیان در این کتاب معرفی شده است.
آشنایی با هنرهای سنتی چین
لیوچیان گونگ در بخش خوش‌نویسی، ضمن معرفی انواع ابزارآلات مرتبط با این رشته، از خوش‌نویسی با خط «شینگ شو»، «کای شو» و «تسائو شو» صحبت کرده است. در بخش نقاشی، نویسنده از علاقه‌ی نقاشان باستانی چین به رسم تصاویر شخصیت‌های برجسته، زنان چینی، المان‌های طبیعی مانند کوه، آب، پرندگان، گل‌ها و مناظر ساحلی به‌ویژه در عید «چینگ مینگ» سخن گفته است. البته در کنار پرداختن به نقاشی باستانی، ویژگی‌های نقاشی معاصر چین نیز معرفی شده است.
در کتاب فرهنگ چین: هنر می‌خوانیم که چینی‌ها در مجسمه‌سازی نیز صاحب سبک بودند. آن‌ها در ساخت تندیس‌های برنزی و مجسمه‌های شهری مهارت داشتند و با ساخت آثاری مثل «ارتش سفالی امپراتور شی هوانگ» و مجسمه‌های بودایی، سبک منحصربه‌فرد خودشان را در دنیای هنر مجسمه‌سازی تثبیت کردند.
فرهنگ و هنر چین
لیوچیان گونگ سری به دنیای رقص و موسیقی نیز می‌زند و نشان می‌دهد که این هنرها چه تأثیری بر زندگی روزمره‌ی مردم چین گذاشته‌اند. در این بخش، سازهای سنتی زهی و بادی چین و آوازهای قومیتی این کشور به مخاطبان معرفی می‌شوند. رقص نیز به‌عنوان مکملی برای موسیقی مطرح می‌شود و سبک‌های رقصی مثل «یا یویه» معرفی می‌شوند.
کتاب فرهنگ چین: هنر در ادامه به اپرا و تئاتر نیز می‌پردازد و نشان می‌دهد که چطور چینی‌ها تلاش کردند واقعیت‌های جهان را در مقیاسی کوچک‌تر بر صحنه‌ی تئاتر به نمایش درآورند. لیوچیان گونگ ضمن بررسی تاریخ اپرا در چین، به برجسته‌ترین اپراهای این کشور مثل «اپرای کون چو» نیز پرداخته است.
گرچه شناخت فرهنگ و هنر چین با خواندن یک کتاب کامل نمی‌شود، اما اگر قصد دارید اطلاعاتتان در این زمینه را تا حد خوبی بالا ببرید خرید کتاب فرهنگ چین: هنر می‌تواند کمک‌کننده باشد. این کتاب با تلاش موآنگ لو به فارسی ترجمه شده است.
کتاب فرهنگ چین: هنر برای شما مناسب است اگر
- به فرهنگ و تمدن چین علاقه دارید.
- هنرمند هستید و به دنبال منبع الهامی از جنس هنر چینی می‌گردید.
- دانشجو یا پژوهشگر حوزه‌ی تاریخ هنر هستید.
- دوست دارید زیبایی‌شناسی چینی را بهتر بشناسید.
در بخشی از کتاب فرهنگ چین: هنر می‌خوانیم
امپراتوران سلسله‌های گذشته، نقاشی مطرح دیگری به هنرمندی یان لی بن، نقاشی سیزده امپراتور سلسله‌های گذشته تا قبل از سلسله‌ی تانگ را شامل می‌شود. ویژگی آشکار این نقاشی این است که هیچ پس‌زمینه‌ای نداشته و صرفاً چهره‌های امپراتورها در این اثر به ثبت رسیده است. نقاش سعی می‌کرد تا در این اثر، خاصیت‌های منحصربه‌فرد امپراتورها را نشان دهد. برای مثال، او امپراتور وو دی سلسله‌ی جین را در حالتی به تصویر درآورد که می‌توان آن را نوعی ژست راضی از موفقیت در یکپارچه کردن چین بر روی نقشه احساس کرد.
درباره‌ی مهارت‌های فنی نقاشی شخصیت‌های چین باستان، این نکته قابل اشاره است که مهارت طراحی لباس بر تن افراد موضوع نقاشی به دو سبک تقسیم می‌شود: در سبک اول، پوشاک افرادِ موضوع نقاشی به صورتی طراحی می‌شود که تنگ است و به بدن می‌چسبد و مثل آن است که رطوبتی هم بر آن نشسته است. این سبک را تسائو جونگ دا، نقاش معروف سلسله‌ی بی چی، برای اولین بار استفاده کرد. در سبک دوم نیز پوشاک موضوع نقاشی به شکلی به تصویر درمی‌آید که گشاد باشد و گویا در باد در حال تکان خوردن است. این سبک را وو دائو زی (680-759 م)، نقاش معروف سلسله‌ی تانگ، برای اولین بار به کار برد که پس از او هم بسیار مورد علاقه و تقلید قرار گرفت.
نقاشی ضیافت شام به میزبانی هان شی زای به هنرمندی گو هونگ جونگ (حدود 910-980 م)، نقاش دوران وو دای (پنج سلسله)، نقطه‌ی عطفی در طول تاریخ نقاشی چین به حساب می‌آید. این نقاشی با تصاویر سریالی صحنه‌های ضیافت شامی که هان شی زای (902-970 م)، یکی از درباریان سلسله‌ی نان تانگ، ترتیب داده بود، بیان کرده است. این نقاشی با پنج تصویر سریالی پنج صحنه‌ی شنیدن موسیقی، تماشای رقص، توقف برای استراحت، پیوستن به اجرای موسیقی و پایان ضیافت را به تصویر می‌کشد. به طور کلی، چهل نفر در این نقاشی حضور دارند که نقاش موفق می‌شود تا هر کدام از آن‌ها را طراحی کند. هان شی زای، میزبان ضیافت، شخصیت اصلی اثر است. از روی این نقاشی، می‌توان به حالت افسردگی ناشی از نگرانی و بی‌اعتمادی امپراتور به او پی برد.
