بله
کتاب چرا هنرمندان فقیرند؟، با نگاهی چند رشته‌ای و غیرسنتی به واکاوی این پرسش پرداخته که چرا خالقان آثار هنری با فقر دست‌وپنجه نرم می‌کنند. هانس ابینگ، پژوهشگر و هنرمند هلندی، با درون‌کاویِ تجربه‌های شخصی خود در عرصه‌ی هنر، قواعد پنهان بر ساختار بازار هنر را بررسی کرده است. مطالعه‌ی این کتاب، شناخت نحوه‌ی تعامل دولت و هنر، درک ضرورتِ قلمرو مقدس در جامعه و پی بردن به محو شدنِ مرزهای داخلی و خارجیِ هنر را برای شما به ارمغان می‌آورد.
درباره‌ی کتاب چرا هنرمندان فقیرند؟
کتاب چرا هنرمندان فقیرند؟ (Why Are Artists Poor?: The Exceptional Economy of the Arts)، نقاب از چهره‌ی اقتصاد هنر بر می‌دارد تا نشان دهد که چگونه ساختارهای ذاتیِ عرصه‌ی هنر، به‌جای مقابله با فقر، عملاً به بازتولید آن کمک می‌کند. هانس ابینگ (Hans Abbing)، با بهره‌گیری از قلمی تحلیلی و عاری از هرگونه تعصب آکادمیک، مفاهیم پیچیده‌ی اقتصادی را به زبانی ساده و گیرا مطرح کرده است.
کتاب چرا هنرمندان فقیرند؟ شرایطِ معیشتی و حرفه‌ایِ شماری از هنرمندان را به‌دقت واکاوی و تحلیل می‌کند. در این واکاوی با نمونه‌ای دقیق از وضعیت زندگی یک هنرمند واقعی آشنا می‌شوید تا نتیجه‌گیری‌های نظری کتاب را در بستر تجربه‌های عینی لمس کنید و درک روشن‌تری از چالش‌های روزمره‌ی این قشر به دست آورید. در کنار موضوع فقرِ هنرمندان، کتاب به بررسیِ موضوعاتی مانند انکارِ تجارت در هنر، هزینه‌های روبه‌رشد هنرهای نمایشی، اثرات یارانه‌ها و شغل دوم هنرمندان می‌پردازد تا تصویری جامع و چندبعدی از اقتصاد استثناییِ این عرصه ترسیم شود و پیچیدگی‌های پنهانِ بازار هنر به‌طور کامل برملا گردد.
پارادوکس درآمد کم و هنرِ استثنایی هنرمندان
هانس ابینگ، پرسشگری‌های خود را در کتاب چرا هنرمندان فقیرند؟ با طرح این سوال آغاز کرده که چه کسی هنر را تعریف می‌کند. از آنجایی که آنچه هنر نامیده می‌شود، نسبی است، پاسخِ این پرسشْ رویکردی جامعه‌شناختی دارد. در این رویکرد، هنر یک ماهیت ذاتی و تغییرناپذیر نیست؛ بلکه ارزیابی آن به توافق‌های اجتماعی، قدرت نهادهای فرهنگی و واکنش‌های مخاطبان بستگی دارد.
پایداری اقتصادِ استثناییِ هنر، نیاز جامعه به قلمروی مقدس، آینده‌ی اقتصاد هنر و از میان رفتن مرزهای درون و پیرامون هنر، بحث‌های پایانی کتاب چرا هنرمندان فقیرند؟ را تشکیل می‌دهد. مطالعه‌ی این بحث‌ها، ابزارهای فکری لازم را به شما می‌دهد تا با دیدی انتقادی به پدیده‌های فرهنگی نگاه کنید و توانایی تحلیل و ارزیابیِ آگاهانه‌تری در مواجهه با بازارهای خاص و نهادهای هنری به دست آورید.
با خرید کتاب چرا هنرمندان فقیرند؟ می‌توانید چارچوبِ ذهنیِ خود را برای درکِ پویایی‌های نهفته‌ی بازار هنر بازطراحی کنید و به جای پذیرشِ کلیشه‌ها، به شناختی عمیق و مستند دست یابید. انتشارات علمی و فرهنگی، این کتاب تحلیلی و بین‌رشته‌ای را با ترجمه‌ی حمیدرضا شش جوانی و لیلا میرصفیان منتشر کرده تا پاسخی به یکی از قدیمی‌ترین پرسش‌های دنیای هنر در اختیار شما قرار دهد.
نکوداشت‌های کتاب چرا هنرمندان فقیرند؟
- تحلیلِ دقیق و روشن هانس ابینگ از وضعیتِ بازار هنر؛ نگاهی ترکیبی و بی‌نظیر از دریچه‌ی ذهنِ یک اقتصاددان که دستی در هنر هم دارد. (کاربر آمازون)
- هنرمند فقیری نخواهید شد، اگر جسارتِ سرمایه‌گذاری بر دانش را داشته باشید. این کتاب را بخرید! (کاربر آمازون)
کتاب چرا هنرمندان فقیرند؟ برای شما مناسب است اگر
- فعال حوزه‌های مختلف هنری هستید و می‌خواهید با دلیل‌های درآمد اندکِ برخی از هنرمندان آشنا شوید.
- به اقتصاد هنر علاقه دارید و قصد مطالعه‌ی کتابی تخصصی در این حوزه را دارید.
- به دنبال درک جامعه‌شناختی و اقتصادیِ چرایی فقر گسترده در میان هنرمندان هستید و می‌خواهید ریشه‌های این پارادوکس را بشناسید.
در بخشی از کتاب چرا هنرمندان فقیرند: درآمدی بر اقتصاد استثنایی هنر می‌خوانیم
بعد از این متوجه می‌شوم که وقتی نوبت به هنر می‌رسد، ویراستار و کارگر چاپخانه درکل به انتخاب‌های هم -- البته نه در جزئیات-- آشنایی دارند و در مورد هنرهای یکدیگر نظر می‌دهند. در نظر ویراستار، کتاب‌های مصور نسبت به آثار عظیم لیختنشتاین ارزش هنری اندکی دارند. واقعیتش این است که از انتخاب هنر کارگر چاپخانه خوشش نمی‌آید. «این که هنر نیست!» اما از طرف دیگر، کارگر چاپخانه ممکن است جمله‌ای شبیه به این بگوید: «خوب، آره، این کلاسیکه، اسمش چی بود؟ پاگینانی؟ قبول دارم که کارش نسبت به گانز و روزز هنر «واقعیه». آره، می‌دونم که موسیقی کلاسیک یا چیزایی که توی موزۀ هنرهای معاصر هست هم همین‌طوره و باید بیشتر در موردش بدونم، اما راستش، خوب، می‌دونی، این چیزا به درد آدمی مثل من نمی‌خوره». آشکار است که کارگر چاپخانه هنر ویراستار را تحسین می‌کند و ویراستار هنر او را کوچک می‌شمرد.
تحقیقات نشان می‌دهد که طبقات اجتماعی نه‌تنها افراد را به طور مبهم از ترجیحات یکدیگر می‌آگاهد، بلکه سلیقه‌های آن‌ها را نیز کم‌وبیش شبیه هم می‌کند [5]. آنچه برای ویراستار هنر برتر است برای کارگر چاپخانه هم همین‌طور است. به همین ترتیب، قضاوت دربارۀ آثار هنری در میان گروه‌های اجتماعی عمدتاً شبیه به هم است. موازی هم در حرکت‌اند. ولی قضاوت دربارۀ انتخاب‌های هنری همدیگر نه‌تنها شبیه هم نیست، بلکه برعکس ناهمگون است.
این ناهماهنگی آشکار یا نبود رابطۀ متقابل در قضاوت‌ها بسیار جالب است. مردم از هنر گروه‌های اجتماعی دیگر تصوری کلی دارند و این تصورات را ارزیابی می‌کنند.
