کتاب ملچ مولوچ

کتاب ملچ مولوچ قصه‌ای کوچک اما پرمعنا از کلر ژوبرت است که با زبان شیرین و تصویرسازی‌های جذاب، داستان لاک‌پشتی به نام پپوف را روایت می‌کند. پپوف در این داستان با تفاوت‌ها روبه‌رو می‌شود و سرانجام مسیر دوستی و آرامش را کشف می‌کند. این اثر که در گروه داستان‌های آموزنده برای کودکان طبقه‌بندی می‌شود، مفاهیم دوستی، شکیبایی و پذیرش یکدیگر را به آن‌ها می‌آموزد.

درباره‌ی کتاب ملچ مولوچ

پپوف یک لاک‌پشت صورتی زیبا با خال‌های رنگارنگ است که با یک مارمولک سبز در باغچه‌‍‌ای زندگی می‌کند. مارمولک خیلی ملچ مولوچ می‌کند و این کار او، پپوف را کلافه کرده است. به همین خاطر از کلاغ می‌خواهد که او را به باغچه‌ی دیگری ببرد. پپوف پشت کلاغ سوار می‌شود تا جایی بهتر برای زندگی پیدا کند، اما فرار از مشکل چندان هم ساده نیست و طبیعت پر از صدای خش‌خش و وزوز است که می‌تواند خواب و آرامش او را برهم بزند. کتاب ملچ مولوچ با نگارش و تصویرگری کلر ژوبرت (Claire Jobert) داستانی شیرین و کودکانه از سفر یک لاک پشت است که می‌خواهد خانه و هم‌نشین بهتری برای زندگی پیدا کند.

کلر ژوبرت در کتاب ملچ مولوچ با زبان ساده، روان و تصویرگری زیبا توانسته پیام‌هایی اخلاقی چون شکیبایی، گذشت و پذیرش را به صورت تمثیلی به کودکان منتقل کند. داستان با شخصیت‌های حیوانی نه‌فقط سرگرم‌کننده است، بلکه مفاهیم اجتماعی را در قالبی درک‌پذیر برای کودکان و خردسالان می‌گنجاند. می‌توان گفت در داستان‌های کلر ژوبرت، میان زیبایی بصری و پیام اخلاقی تعادل برقرار است و نویسنده با ظرافت و زیبایی و به طور غیرمستقیم مفهوم اخلاقی مدنظر را مطرح می‌کند؛ بدون آنکه برای خواننده آزاردهنده باشد.

این کتاب را انتشارات پرنده‌ی آبی با ویرایش لاله جعفری منتشر کرده است.

کتاب ملچ مولوچ برای چه کسانی مناسب است؟

این کتاب برای کودکان 3 تا 8 سال که به داستان‌های حیوانات علاقه‌مند هستند یا مربیان و والدینی که با این کودکان سروکار دارند، مناسب خواهد بود.

در بخشی از کتاب ملچ مولوچ می‌خوانیم

کلاغ پپوف را پشتش سوار کرد و به باغچه‌ی آن وری برد.

توی باغچه‌ی جدید یک جوجه تیغی بود که خش‌خش ناخن هایش را می‌جوید. یک عنکبوت بود که هی تاب می‌خورد و وزوز ادای مگس‌ها را در می‌آورد. یک حلزون هم بود که با خودش حرف می‌زد و غش‌غش می‌خندید.

ولی پپوف به این صداها توجه نمی‌کرد. خیلی دلش گرفته بود. فقط در فکر خروپف خودش بود. حالا خجالت می‌کشید بخوابد. شب که می‌شد به ته باغچه می‌رفت تا کسی صدایش را نشنود.