بله
کتاب روش تدریس علوم انسانی: کلاس دانشجو محور، راهنمایی مفید برای کاربردی کردن مباحث علوم انسانی برای آینده‌ی شغلی دانشجویان این رشته است. لیلا اعرابی و احمد پورقاسم شادهی، نویسندگان این کتاب آموزشی هستند و طی 5 فصل، نکات کلیدی را در جهت آموزش تدریس کاربردی علوم انسانی ارائه می‌دهند. ایده‌ی کلی تالیف کتاب، پیرامون کلاس دانشجو محور می‌گردد. هدف از این شیوه‌ی آموزشی وادار کردن دانشجویان به تولید هدفمند است. به باور نویسندگان، کلاسی که دانشجویان آن تولیدی نداشته باشند، کاربردی و مفید نخواهد بود.
درباره‌ی کتاب روش تدریس علوم انسانی: کلاس دانشجو محور
علوم انسانی در کشور ما تحت عنوان رشته‌ای بدون کاربرد با آینده‌ی شغلی نامشخص شناخته شده است. لیلا اعرابی و احمد پورقاسم شادهی در کتاب روش تدریس علوم انسانی: کلاس دانشجو محور سعی دارند با تغییر شیوه‌ی آموزش، علوم انسانی را به رشته‌ای کاربردی و آینده‌ساز تبدیل کنند. نویسندگان در این کتاب، شیوه‌ی آموزشی استاد محور و دانشجو محور را با یکدیگر مقایسه کرده و به بررسی هدفمندی هر یک از آن‌ها می‌پردازند. به باور آن‌ها کلاس درس علوم انسانی باید با هدف تولید از سمت دانشجویان برنامه‌ریزی شود؛ در غیر این صورت، بازدهی کافی و خوبی را نخواهد داشت.
در فصل اول کتاب روش تدریس علوم انسانی: کلاس دانشجو محور، نظریه‌ی سازنده‌گرایی مطرح می‌شود. اما نظریه‌ی سازنده‌گرایی چیست؟ این نظریه در اندیشه‌های علمی فلسفی دانشمندانی همچون پیاژه وجود دارد. پیاده کردن این نظریه در کلاس درس به این ترتیب است که استاد با طرح چند سوال، بحثی را آغاز می‌کند؛ این سوالات به نحوی طراحی شده‌اند که با بله و خیر نمی‌توان به آن‌ها پاسخ داد. این شیوه‌ی طرح پرسش، کنجکاوی دانشجویان را برانگیخته و آن‌ها را به تفکر و هم‌فکری در کلاس تشویق می‌کند. در اینجا دانشجویان با مدیریت خود متوجه می‌شوند که چگونه به بهترین شکل یاد بگیرند. به باور لیلا اعرابی و احمد پورقاسم شادهی در این روش تدریس، دانشجویان کلاس را مدیریت و برنامه‌ریزی می‌کنند.
در فصل دوم کتاب روش تدریس علوم انسانی: کلاس دانشجو محور مبحث مهم یادگیری فعال ارائه می‌شود. یادگیری فعال به این معنا است که دانشجو نباید مجبور به حفظ کردن مطالب درسی باشد. در کلاس دانشجو محور، استاد دانشجویان را به تفکر درباره‌ی موضوع تشویق کرده و در ادامه از آن‌ها می‌خواهد در گروه‌های مختلفی به بحث و گفتگو پیرامون مباحث درسی بپردازند. این شیوه‌ی تدریس حس کنجکاوی دانشجویان را برانگیخته و نحوه‌ی صحیح تفکر را به آن‌ها می‌آموزد. لیلا اعرابی و احمد پورقاسم شادهی در ادامه با ریزبینی بیشتری، روش‌های درست تدریس دانشجو محور را ارائه می‌دهند. به باور نویسندگان، در کلاس دانشجو محور، توجه به جزئیاتی مانند نحوه‌ی چیدمان کلاس نیز اهمیت پیدا می‌کند. این کتاب آموزنده به همت انتشارات اندیشکده فواد منتشر شده و در اختیار شما عزیزان قرار گرفته است.
کتاب روش تدریس علوم انسانی: کلاس دانشجو محور برای چه کسانی مناسب است؟
معلمان، مربیان و اساتید حوزه‌ی علوم انسانی، مخاطبان اصلی کتاب روش تدریس علوم انسانی: کلاس دانشجو محور هستند. لیلا اعرابی و احمد پورقاسم شادهی، علاقه‌مندان به تعلیم و تربیت صحیح را به مطالعه‌ی کتاب خود تشویق می‌کنند.
در بخشی از کتاب روش تدریس علوم انسانی: کلاس دانشجو محور می‌خوانیم
آیا برنامه‌های درسی پاسخگوی نیازهای جامعه هستند؟ آیا دانشجویی که از دانشگاه فارغ‌التحصیل می‌شود می‌تواند وارد جامعه شده و به کار مشغول گردد؟ آیا دانشجو، مفاهیمی را که آموخته درک کرده است؟ آیا می‌تواند آن‌ها را به کار ببرد؟
در جامعه امروز، دانشجو به فرصت‌هایی نیاز دارد تا مفاهیم و مهارت‌هایی را که در کتاب‌های درسی به آن پرداخته شده است، در زمینه‌های زندگی واقعی تجربه کند. برای حمایت از دانشجو، باید این فرصت برای او فراهم شود، تا مفروضات و آموخته‌های خود را در زندگی روزمره و با افراد واقعی به چالش بکشد، خلاقانه درگیر حل مسائل شود، تجربیات خود را مرور کند و به راه‌حل‌ها و نتایج جدید دست یابد، سطح عمیق‌تری از دانش را تجربه کند و برای زندگی پیچیده، اما واقعی، خارج از دیوارهای دانشگاهی آماده شود. نتایج این پروژه‌ها هم می‌تواند بر جامعه و حل مشکلات آن تأثیر بگذارد و هم می‌تواند آموزش دانشجویان آینده را متحول نماید، چرا که با خارج‌کردن دانشجو از چهارچوب کلاس درس می‌توان یادگیری را تسهیل و تعمیق نمود.
در این تکنیک، استاد دانشگاه، دوره‌های آکادمیک را با مشارکت دانشجو در جامعه ادغام می‌کند تا با آموزش تفکر انتقادی و تمرین آن، فرصت زندگی اجتماعی را برای دانشجو فراهم آورد و او را برای رویارویی با جامعه و احساس مسئولیت نسبت به اعضای آن در قبال آموخته‌ها و تحصیلات خود آماده نماید و وی را به‌عنوان یک متفکر مستقل تربیت کند که نسبت به درک خود و حل مشکلات انعطاف‌پذیر باشد و این امر مهم تنها زمانی اتفاق می‌افتد که دانشجو، استاد، دانشگاه و جامعه در تعامل و ارتباط تنگاتنگ با یکدیگر باشند.
