بله
مجله دنیای تصویر - شماره 344 منتشر شد. هیچکاک کاتولیک، شاه دل یا سه و چهار گیشنیز؟، انکار بیش از این جایز نیست، هیولا را در آغوش بگیر، قدرت به مردم باز می‌گردد؟، اراده الهی یا وجدان انسانی، دوئل مارکسیست‌ها و لیبرال‌ها، چشمان بسته و دلهای گشاده، لحظه را دریاب و... از جمله عناوینی هستند که در این شماره از مجله می‌خوانید.
در بخشی از مجله دنیای تصویر - شماره 344 می‌خوانیم
واژه‌ی «مؤلف» در دهه‌های اخیر به معیاری برای تجلیل از جایگاه فیلمسازان تبدیل شده است. وقتی فیلمسازی به لقب مؤلف مفتخر می‌شود، معمولا به پانتئونی راه پیدا می‌کند که فن سالاران صرف جایی در آن ندارند. فیلمساز مؤلف، هنرمندی از جنس کلود مونه یا آنتون چخوف قلمداد می‌شود. همانطور که الکساندر آستروک بحث را تئوریزه کرده بود، دوربین برای چنین فیلمسازی همان نقشی را ایفا می‌کند که قلم برای یک نقاش. با این تعریف، یک کارگردان زمانی شایسته‌ی کسب لقب مؤلف به نظر می‌رسد که فیلمسازی را تا حد امکان به یک هنر تک نفره تبدیل کند. به عبارت دیگر، مهم نیست که دیگر عوامل تولید یک فیلم سینمایی چه دیدگاهی نسبت به جهان و هنر دارند؛ این کارگردان، و فقط کارگردان، است که جهان‌بینی و الگوهای زیبایی‌شناختی محصول نهایی را تعیین می‌کند. در مورد جان کاساوتیس، شرایط متفاوت با تعریف بند قبل است. در برخی از آثار او با حال‌وهوایی روبه‌رو می‌شویم که بداهه‌پردازانه به نظر می‌رسد؛ گویی بسیاری از لحظات کلیدی فیلم‌های او در لحظه و بدون برنامه‌ریزی قبلی ضبط شده‌اند. علاوه بر این، کاساوتیس به عوامل کلیدی آثارش آزادی قابل‌توجهی می‌بخشید تا جایی که گاه به نظر می‌رسد این بازیگران هستند که دارند صحنه را از صفر خلق می‌کنند. توجه به حرکات دوربین سیال و دائما در حال جابه‌جایی‌های غیرمنتظره میان بازیگران، این احتمال را تقویت می‌کند. خود کاساوتیس هم تلاشی در راه دگرگون کردن این برداشت انجام نداد. مجموعه‌ی این بحث‌ها باعث شد تا سوءتفاهم‌هایی در مورد سینمای او شکل بگیرد. به‌عنوان مثال، زمانی خیلی‌ها به این سوءبرداشت دچار شده بودند که کاساوتیس آثارش را بدون فیلمنامه جلوی دوربین می‌برد؛ اشتباهی که البته همکاران همیشگی‌اش و بسیاری از نویسندگانی که در طول این دهه‌ها به سینمای کاساوتیس پرداختند، سعی در برطرف کردن آن داشتند. با این وجود، کیفیت بداهه‌پردازانه‌ی سینمای جان کاساوتیس به اندازه‌ای است که می‌توان او را فیلمسازی دانست که با گریز عامدانه از ظواهر مؤلف بودن، توانست به جایگاهی رفیع در تاریخ سینما برسد و حتی به‌عنوان یک مؤلف شناخته شود؛ دستاوردی کمیاب و غیرمنتظره.
