هفته نامه خبر سبز - شماره 306

هفته نامه خبر سبز - شماره 306 منتشر شد. نقد فیلم «خط نجات»، نقد سریال «کلینیک رویا»، نقد تئاتر «چند سال پیش»، از جمله عناوینی است که در این شماره از هفته نامه می‌خوانید.

آنچه در شماره‌ی 306 هفته نامه خبر سبز می‌خوانید

از مردان زن‌باره تا نقد فیلم جدید اصغر فرهادی در شماره 306 خبر سبز

در دنیای سینما و تئاتر این روزها، بعضی آثار با جاه‌طلبی شروع می‌کنند اما در میانه‌ی راه گم می‌شوند. شماره‌ی جدید «خبر سبز» به سراغ همین نقطه‌های سردرگم رفته: فیلم «خط نجات» با بازی مصطفی زمانی و امیر آقایی قصد داشت تریلری به‌یادماندنی بسازد، اما در کشاکش عاشقانه و جاسوسی لکنت پیدا کرد. از آن طرف، سریال «کلینیک رویا» با کلی فرم فانتزی و دکور پرزرق‌وبرق، تماشاگر را با شوخی‌های کلیشه‌ای و فیلمنامه‌ای سرد رها کرده است. در تئاتر، «چند سال پیش» در تماشاخانه ایرانشهر با شش اپیزود از زلزله تا پلاسکو، حافظه‌ی جمعی را بازخوانی می‌کند اما همچنان فاصله‌ای تا عمق مطلوب دارد.

اما شاید حساس‌ترین سوژه‌ی این شماره، نقد فیلم جدید اصغر فرهادی در جشنواره کن است. «داستان‌های موازی» با بازی ایزابل هوپرت و ونسان کسل، برداشتی آزاد از کیشلوفسکی بود که با استقبال سرد منتقدان جهانی مواجه شد؛ امتیاز 25درصدی در راتن تومیتوز و توصیف‌هایی مثل «سرگردان و خسته‌کننده» و «تلف کردن استعدادهای فرانسه» بزرگ‌ترین شکست حرفه‌ای فرهادی را رقم زده است.

در بخش نمایش خانگی، یک بحث داغ دیگر هم داریم: چرا در سه سریال پرمخاطب «بدنام»، «بی‌عاطفه» و «گل سنگ»، تقریباً همه‌ی مردهای اصلی زن‌باره و خیانت‌کارند؟ ماجرای کلیشه‌ی مردان چندهمسر و حذف قهرمانان وفادار، سوژه‌ی اصلی یک یادداشت تند و صریح در این شماره است.

در بخش اقتصاد سینما، یک مقایسه‌ی تلخ: با افزایش قیمت بلیت، یک خانواده‌ی چهارنفره برای سینما رفتن در آخر هفته باید نیم‌میلیون تومان هزینه کند. آمارها از ریزش 23درصدی تماشاگران حکایت دارد. در سوی دیگر جهان، حراج‌های بزرگ هنر مثل کریستی و ساتبیز چگونه حباب‌های میلیارد دلاری می‌سازند؟ و چرا روستاهایی مثل «کوکر» کیارستمی هنوز به قطب گردشگری سینمایی تبدیل نشده‌اند؟

اینفوگرافی فروش سینما در اردیبهشت ماه هم داده‌های آماری تکان‌دهنده‌ای دارد.

هفته‌نامه‌ی خبر سبز، یک مجله‌ی سینمایی مخصوص علاقه‌مندان سینما است که در آن تازه‌های دنیای تصویر، معرفی و نقد می‌شود. نقد فیلم‌های سینمایی روز ایران، تئاتر و سریال‌های تلویزیونی را می‌توانید در این مجله اینترنتی بخوانید.

در بخشی از هفته نامه خبر سبز - شماره 306 می‌خوانیم

سال 2017، در حراج کریستی نیویورک، تابلوی «سالوادور موندی» منسوب به لئوناردو داوینچی به مبلغ 450 میلیون و 312 هزار و 500 دلار فروش رفت؛ رکوردی که تاکنون شکسته نشده است. خریدار ناشناس باقی ماند و کارشناسان بعدها در اصالت اثر تردید کردند؛ اما مهم‌تر از اصالت، نفس این رویداد بود: حراجی بزرگی که در فضایی دراماتیک، رقابتی نفس‌گیر و غیاب شفافیت، تخمین اولیه 100 میلیون دلاری را به چهار برابر رساند. این صحنه، چکیده‌ای از عملکرد حراجی‌های بزرگ هنر در جهان است، جایی که هنر از قلمروی گالری‌ها و موزه‌ها بیرون می‌زند و وارد قلمروی سفته‌بازی، سرمایه‌گذاری و گاه پول‌شویی می‌شود. پرسش اصلی این مقاله این است: سازوکار حراجی‌های بزرگ چگونه است، چه نقشی در کشف قیمت و شکل‌گیری حباب ایفا می‌کنند و چرا باید نسبت به جذابیت‌های فریبنده‌شان هشیار بود؟

حراجی‌های هنر که مهم‌ترین آن‌ها کریستی (تأسیس 1766)، ساتبیز (1744) و فیلیپس (1796) هستند، در واقع بازار ثانویه‌ی آثار هنری را مدیریت می‌کنند. بر خلاف گالری که اثر را از استودیوی هنرمند به اولین خریدار می‌فروشد، حراجی محلی برای فروش مجدد آثاری است که قبلاً خریداری شده‌اند. مدل درآمدی آن‌ها ساده است؛ درصدی از قیمت نهایی از فروشنده و درصدی نیز از خریدار دریافت می‌کنند. در یک حراج معمولی کریستی، فروشنده حدود 10 تا 20 درصد و خریدار حدود 15 تا 25 درصد کارمزد می‌پردازد؛ یعنی از یک اثر 100 هزار دلاری حراجی ممکن است تا 40 هزار دلار کارمزد دریافت کند. این سود سرشار، انگیزه‌ای برای فزون‌نمایی قیمت‌ها و ایجاد فضای رقابتی کاذب ایجاد می‌کند.