کتاب نگهبان تاریکی

اگرچه جنگ تصویر دهشتناکی در ذهن انسان ثبت می‌کند، اما برخی از داستان‌ها از وقایع جنگ به عنوان مواد خامی برای تصویرسازی و طراحی روایت استفاده می‌کنند. کتاب نگهبان تاریکی نوشته‌ی مجید قیصری مجموعه داستانی است که با نگاهی به سال‌های جنگ ایران و عراق روایت‌هایی داستانی از وقایع این دوران ارائه می‌کند.گفتنی‌ست از این کتاب در هشتمین دوره‌ی جایزه‌ی ادبی جلال آل احمد تقدیر شد.

درباره‌ی کتاب نگهبان تاریکی

جنگ‌ها سرشار از وقایع تلخ هستند. خاطرات نظامیان و سربازان جنگی برای بازماندگان و نسل‌های آینده درس‌های فراوانی داشته و تجربیات مفیدی را به همراه دارند. ادبیات داستانی برای بازگویی وقایع جنگ گاهی از شرح دقیق وقایع استفاده کرده و نویسندگان این حوزه غالبا از توصیف‌های واقع‌گرایانه استفاده می‌کنند تا مخاطب به رویدادهای داستانی نزدیک شود. کتاب نگهبان تاریکی نوشته‌ی مجید قیصری اتفاقات جنگ ایران و عراق را در قالب 9 داستان ارائه می‌کند. این کتاب با شرح درونیات شخصیت‌ها و اشاره به وقایعی گوناگون فضای جنگ را با احساسات درونی در هم می‌آمیزد.

یکی از راه‌های برقراری ارتباط با مخاطب در ادبیات داستانی توصیف واقعیت است. برخی از نویسندگان ترجیح می‌دهند برای بازگویی وقایعی همچون جنگ از لحنی حماسی بهره برده و در شرح جزئیات داستانی به عواطف و ذهنیت‌های شخصیت‌ها نفوذ کنند. نویسنده‌ی کتاب نگهبان تاریکی در داستان‌هایی که به نگارش درآورده، تلاش می‌کند رویدادهای غم‌انگیز جنگ ایران و عراق را با بیانی خاص تعریف کند. مجید قیصری در این کتاب شخصیت‌های داستانی را در فضایی معرفی کرده که حال و هوایی احساسی به داستان اضافه می‌کنند.

داستان کتاب نگهبان تاریکی درباره‌ی سربازان نظامی و شخصیت‌هایی است که برای یافتن هویت خود در جنگ به خاطرات خود رجوع کرده و گاهی نیز درگیر وقایع خطرناک می‌شوند. مجید قیصری در این مجموعه داستان با طراحی عناصر داستانی مشترک باعث پیوند رویدادها به یکدیگر و ارتباط شخصیت‌های داستانی می‌شود.

کتاب نگهبان تاریکی نوشته‌ی مجید قیصری توسط انتشارات افق منتشر شده است.

کتاب نگهبان تاریکی برای چه کسانی مناسب است؟

این کتاب برای علاقه‌مندان به ادبیات داستانی ایران مناسب است.

در بخشی از کتاب نگهبان تاریکی می‌خوانیم

دویدم بیرون اتاق دیدم مردی از طبقه‌ی دوم ساختمان خودش رو انداخته پایین. دستش زیر تنه‌اش کج مونده بود و کسی جرئت نزدیک‌شدن بهش رو نداشت. چشم‌هاش پر از خشم بودند و کسی جرئت نداشت جلو بره. مرد بی‌هیچ آه و فغانی خوابیده بود رو موزاییک‌ها و بقیه فقط نگاهش می‌کردن.

چند لحظه که گذشت، مرد به‌سختی بلند شد. گونه‌ی قرمزش رنگ می‌گرفت و رنگ می‌داد، مثل خودت که وقتی از حموم می‌اومدی بیرون صورتت گل می‌انداخت. وقتی می‌پرسیدم چرا این‌قدر آب داغ می‌ریزی رو خودت، می‌گفتی پوستم این‌طوریه وگرنه من از آب داغ فراری‌ام. یادت اومد؟ آره، بهش می‌گم. مرد ضربه‌ی سختی خورده بود به صورتش. ولی بی‌هیچ آه و ناله‌ای دست شکسته‌اش رو فکر کنم دست راستش بود، آره دست راستش بود چون وقتی از اتاق زدم بیرون، پشتش به من بود این‌جوری گرفت و گذاشت میون دکمه‌های پیراهنش و رو به اون‌هایی که از طبقه‌ی بالا نگاهش می‌کردن گفت من گدا نیستم و بی‌سروصدا از در ساختمان رفت بیرون. یکی دو تا از کارمندها چند قدم دنبالش رفتن بیرون، ولی بی‌ثمر بود و دست از پا درازتر برگشتن. می‌گفتن اجاره‌خونه‌اش رو نداشته بده، سه ماه سه سال، درست یادم نیست.

حواسم باید به این عدد و رقم‌ها باشه. دوباره می‌گه قرص‌هات رو نخوردی یا جابه‌جا خوردی. مرده اومده بوده وام بگیره که وقتی جواب رد می‌شنوه تهدید می‌کنه خودش رو از طبقه‌ی بالای ساختمان می‌اندازه پایین که انداخته. شاید هم پرت شده. مرده رو نگم بهتره. شاید فکر کنه می‌خوام تهدیدش کنم. نمی‌گم. می‌خواستم از آصف بگم. از حیاط مستطیل‌شکل ساختمان می‌گم تا ذهنش پرت بشه. حیاط که‌ یادته فریبا؟ همیشه چند تا ارباب‌رجوع نشسته بودن گوشه‌وکنارش. کارمندها می‌گفتن این‌ها سر قفلی این ساختمانن، ما که اومدیم، این‌ها بودن. ما هم بریم این‌ها هستن، مثل حاجی لک‌لک‌های بالای مناره‌ی شاه عبدالعظیم. هر وقت می‌رفتیم زیارت، بودن. نمی‌دونم حالا هم هستن یا نه. اینم نمی‌گم. نمی‌دونم لک‌لک‌ها هستن یا نه؟ اصلاً مستقیم از آصف می‌گم.