کتاب نامه‌های بلوغ

کتاب نامه‌های بلوغ که به قلم علی صفایی حائری به نگارش درآمده، نامه‌های این مجتهد شیعه به فرزندانش را در خود جای داده است. این اثر که دربردارنده‌ی پنج نامه است از اهمیت معنوی دوران بلوغ سخن به میان می‌آورد و می‌تواند هر فردی را که در مسیر زندگی مشغول جستجوگری و خودشناسی است، به فکر وادارد.

درباره‌ی کتاب نامه‌های بلوغ

در نگاه اغلب ما سن بلوغ، برهه‌ای متلاطم در دوران رشد محسوب می‌شود که بیش از هر چیز جنبه‌های ظاهری آن به چشم می‌آید اما علی صفایی حائری (متخلص به عین - صاد) در کتاب نامه‌های بلوغ به جنبه‌ی معنوی این دوره نور تابانیده است. چراکه این دوران را به مثابه نقطه‌ی عطفی می‌بیند که انسان را از سرگرمی‌های دنیوی جدا می‌کند و وارد ورطه‌ی تازه‌ای می‌سازد که فراتر از اشتغال به امور روزمره است.

این کتاب که شامل پنج نامه است، حرف‌های پدرانه و مکنونات قلبی علی صفایی حائری را دربرگرفته است. نویسنده در روزی که هر یک فرزندانش به عدد دقیق سن بلوغ خود می‌رسند، دست به قلم برده است تا آن‌ها را نسبت به مسیر تازه و متفاوتی که پیش رو دارند، آگاه سازد. او در این نامه‌ها از نعمت توحید، اخلاص، ولایت، فقاهت و عمل می‌گوید و نسبت به وسوسه‌ها و مزاحمت‌های شیاطین هشدار می‌دهد.

به تعبیر صفایی حائری هر انسانی یک بار از مادر به دنیا می‌آید اما دوران بلوغ فرصتی است که فرد از خودش، نفسانیتش، غرایز و عادت‌هایش به درآید. و با سخن حضرت مسیح بر این مهم صحه می‌گذارد، آن‌جا که می‌فرماید: «آن‌کس که دو بار متولد نشود، به ملکوت پروردگار راهی ندارد».

از همین رو، کتاب نامه‌های بلوغ اهمیت دوران بلوغ را آشکار می‌کند و با وجود اینکه نویسنده فرزندانش را مخاطب قرار داده است اما مفاهیم و نکاتی را بیان می‌کند که برای هر مخاطبی مفید و خواندنی است. اثری تأمل برانگیز که با تلاش انتشارات لیله القدر در اختیار خوانندگان قرار گرفته است.

کتاب نامه‌های بلوغ برای چه کسانی مناسب است؟

پدران و مادرانی که فرزندانی در شرف دوره‌ی بلوغ دارند و یا تمام افرادی که در تلاشند تا نوجوانان اطراف خود را با اهمیت معنوی این دوره آشنا سازند، می‌توانند از آموزه‌های این کتاب بهره ببرند.

در بخشی از کتاب نامه‌های بلوغ می‌خوانیم

مفهوم‌ بیّنات‌ را مى‌توانى از کتاب لغت هم به‌دست بیاورى، که حقایق روشن و روشن‌کننده را بیّنه‌ مى‌گویند. این مفهوم، مصادیق و نمونه‌هاى زیادى دارد. بیان و استدلال، سیره و برخورد و عمل و معجزات و کرامات و نشانه‌هاى وحى و اخبار ادیان گذشته، همه مصادیق بیّنات هستند.

معجزات، روشنگر ارتباط ولىّ و رسول با حق است. و در رابطه با معجزه، این مختصر را مى‌گویم که در برابر شبهه‌ها و وسوسه‌ها مسلّح باشى؛ چون معجزات، مخالف عقل و علم نیست. تمامى هستى، معجزه‌اى است که ما با آن مأنوس شده‌ایم و تمام معجزات، طبیعت‌هایى است که هنوز با آن‌ها آشنا و مانوس نشده‌ایم. طبیعت، معجزۀ مأنوس و معجزه، طبیعتِ مجهول و نامأنوس است. با این توضیح، در برابر شبهه‌ها مى‌توانى مقاوم و مهاجم باشى.

این حقایق روشن و روشنگر را مى‌توان از دو راه‌ به‌دست آورد. از راه‌ قدر انسان‌ و از راه‌ تحقیق و مطالعه.

راه اول، راه نزدیک و پر بارى است که اُمیّین و بى‌سوادها هم آن را مى‌فهمند؛ چون هر کس از خودش درک حضورى و بى‌واسطه دارد؛ چون درک تو از یک لیوان یا ستاره و خورشید، درک حسّى و باواسطه است؛ ولى درک تو، از اینکه این‌ها را درک کرده‌اى و از اینکه در ذهن تو منعکس شده، درک حضورى‌ و بى‌واسطه است. و همین ادراک حضورى و بى‌واسطه، دستمایۀ‌ تفکر و غذاى فکر تو مى‌شود؛ چون تو با شناخت ارزش خودت و با مقایسۀ محرک‌ها و مؤثرهایى که تو را همیشه راه مى‌اندازند و شاد و یا رنجور مى‌کنند، با قدر و ارزش خودت، در برابر کشش‌ها و حالت‌هاى طبیعى خودت مى‌ایستى و حساب مى‌کنى، که چرا خودت را براى این‌هایى که براى تو بوده‌اند، فدا کرده‌اى. و چرا از صبح تا شام، به‌خاطر آدم‌هایى مثل خودت و یا دنیایى پایین‌تر از خودت، دویده‌اى.