کتاب دلهره در بیمارستان

کتاب دلهره در بیمارستان اثر بریژیت اوبر و ژیزل کاوالی ماجرای پسری نوجوان را روایت می‌کند که ناخواسته پایش به حادثه‌ای مرگبار باز می‌شود و به‌سختی آسیب می‌بیند. صدمه‌ای که به سر این پسر وارد شده او را دچار نابینایی موقت و فراموشی کرده است. برای همین ماجرای هولناکی را که پشت سر گذاشته به یاد نمی‌آورد و این موضوع کار پلیس را برای گره‌گشایی پرونده سخت کرده است.

درباره‌ی کتاب دلهره در بیمارستان

بریژیت اوبر (Brigitte Aubert) و ژیزل کاوالی (Gisèle Cavali) روایت رمان دلهره در بیمارستان (Panique aux urgences) را از شبی آغاز می‌کند که گایتان با شنیدن سروصداهایی، از خواب می‌پرد و گمان می‌کند که دزد به خانه آمده است. او که در مدرسه شایعاتی درباره‌ی وجود یک باند بچه‌دزد شنیده با این صداها نگران می‌شود و در اوج اضطراب، چوب بیسبالش را برمی‌دارد تا بتواند یک‌تنه با دزدهای شرور مقابله کند.

اما متوجه می‌شود آن‌ها پدر و مادرش هستند که نیمه شب از مهمانی برگشته‌اند. این اولین باری نیست که گایتان از بابت چنین موضوعی نگران می‌شود. مادرش نیز با تکرار هزارباره‌ی داستان چوپان دروغگو به او هشدار می‌دهد که این رفتارها را کنار بگذارد اما گایتان قصد دروغ گفتن ندارد، او فقط نگران است.

زندگی گایتان همیشه با همین نگرانی‌ها می‌گذرد؛ او به قول خودش دوازده‌ سال و نیم سن دارد و زندگی‌اش در یک روز و با یک اتفاق، به قبل و بعد از آن تقسیم شده. او زمانی که در تاریکی به هوش می‌آید، به این حقیقت پی می‌برد. البته کمی طول می‌کشد تا متوجه وضعیتش شود. ابتدا صداهای ناآشنایی به گوشش می‌خورد و بوی مواد ضدعفونی بینی‌اش را می‌آزارد. برای همین ترس تمام وجودش را می‌گیرد و ناخودآگاه مادرش را صدا می‌زند.

ناگهان به‌طرز آرام‌بخشی صدای مادرش را می‌شنود. او به گایتان می‌گوید که اتفاق هولناکی را پشت سر گذاشته اما در حال حاضر حالش خوب است. هرچند به دلیل آسیبی که به سرش وارد شده، به‌ طور موقت نابینا شده است. با این حال گایتان چیزی را به یاد نمی‌آورد، حتی وقتی بازپرس‌ها به بیمارستان می‌آیند تا از او بازجویی کنند، نمی‌داند باید چه جوابی بدهد، چون هیچ چیز از حادثه‌ای را که پشت سر گذاشته به خاطر ندارد.

گایتان حالا در اتاق بیمارستان با ترس و تاریکی دست و پنجه نرم می‌کند و کوچک‌ترین حرکت یا صدایی او را به وحشت می‌اندازد. اما واقعاً داستان از چه قرار است؟ چه جنایتی اتفاق افتاده که او تنها شاهد آن بوده است؟ آیا قاتلانی قصد کشتنش را دارند؟

بریژیت اوبر و ژیزل کاوالی این رمان دلهره‌آور، معمایی و هیجان‌انگیز را برای مخاطبان نوجوان به نگارش درآورده‌اند. اثری خواندنی که با ترجمه‌ی مهدی شاه خلیلی و به همت انتشارات علمی و فرهنگی به انتشار رسیده است.

کتاب دلهره در بیمارستان برای چه کسانی مناسب است؟

نوجوانانی که از خواندن داستان‌های هیجان‌انگیز و معمایی لذت می‌برند، از مطالعه‌ی این رمان به هیجان خواهند آمد.

در بخشی از کتاب دلهره در بیمارستان می‌خوانیم

همه جا آرام و ساکت بود.

ماری‌یل برایم شب خوبی را آرزو کرد، ولی من نمی‌خواستم بخوابم.

گوش می‌دادم.

بیمارستان مثل یک جانور گنده‌ی در حال چُرت خُرخُر می‌کرد.

گاه‌گاه دری باز می‌شد یا آسانسور شروع به حرکت می‌کرد. کارکنان نوبت شب آهسته با هم حرف می‌زدند.

معمولاً در اواخر شب که همه‌جا ساکت بود، من برای دانستن ساعت، به زنگ ساعت برجی که در نزدیکی بیمارستان بود و در هر ساعت به اندازه‌ی همان ساعت زنگ می‌زد، گوش می‌دادم. اما آن شب چُرتم برده بود و ساعت دقیق را از دست داده بودم. صدای زنگ ربع به صدا درآمد، ولی ربع چه ساعتی؟

در بیمارستان، به طور کلی، حدود ساعت نُه شب همه می‌خوابیدند، ولی من نخوابیدم. در تاریکی مطلق نشسته بودم و احساس می‌کردم باید انتظار بکشم، انتظاری طولانی.

ناگهان گوش‌هایم تیز شد.

قلبم شروع به تپیدن کرد.

انگار حسّ ششمم مرا از خطری که در کمین بود، آگاه می‌کرد.

آسانسور شروع به حرکت کرد. آیا در طبقه‌ی من خواهد ایستاد؟ نفسم را در سینه حبس کردم. آسانسور ایستاد!

درهای آسانسور با صدایی خشک، باز و بسته شد. کسی به آرامی در راهرو حرکت می‌کرد. در این موقع شب، چه کسی می‌توانست باشد؟

پرستارها، همگی، در اتاق پرستاری بودند و هیچ دلیلی وجود نداشت که سوار آسانسور شده باشند. در شب، ملاقات‌کننده هم وجود نداشت. پذیرش هم در این ساعت شب انجام نمی‌شد! مجروحان تا صبح در اورژانس می‌ماندند. پس چه کسی بود؟ آیا پزشک کشیک بود؟