کتاب ماهی که در شب افتاد

کتاب ماهی که در شب افتاد، رمانی عاشقانه است که داستان آن در فضایی نوستالژیک و صمیمی جریان دارد. زینب اصفهانی، با تاکید بر جزئیات روزمره و لحنی خودمانی، شما را به‌راحتی با شخصیت‌ها و خاطره‌های آن‌ها همراه می‌کند. این داستان عاشقانه‌ی ایرانی درباره‌ی دختری است که با مرور خاطره‌های مادربزرگش، به لایه‌های پنهان عشق و دلتنگی در زندگی خود و خانواده‌اش پی می‌برد و در این مسیر با معنای واقعی عشق آشنا می‌شود.

درباره‌ی کتاب ماهی که در شب افتاد

کتاب ماهی که در شب افتاد، داستانی است که با روایت‌های نوستالژیک و عاشقانه، شما را به سفری در زمان و احساس دعوت می‌کند. زینب اصفهانی، با بهره‌گیری از لحنی صمیمی و شاعرانه، این سفر عاطفی را به‌گونه‌ای باور پذیر روایت کرده است.

داستان کتاب ماهی که در شب افتاد درباره‌ی یادآوری خاطره‌های راوی با مادربزرگش است. راوی، دختری است که در قسمت کوهستانی استان مازندران زندگی می‌کرده و خاطره‌های خوش و دلنشینی از زندگی در این منطقه‌ی باصفا دارد.

نام مادر بزرگِ این دختر در کتاب ماهی که در شب افتاد، ننه‌ماتاب است. راوی در بزرگسالی، با مرورِ خاطره‌های ننه‌ماتاب، به لایه‌های پنهانِ عشق، دلتنگی و پیوندهای خانوادگی پی می‌برد و در این مسیر، خود را در جستجویِ معنایی تازه از عشق و تعلق می‌یابد.

کتاب ماهی که در شب افتاد، یادآور این حقیقت است که خاطره‌ها، تنها تصویری از گذشته نیستند، بلکه پلی هستند به سوی درک عمیق‌ترِ خود و ارتباط بیشتر با کسانی که دوست‌شان داریم. انتشارات آذرفر، این کتاب عاشقانه‌ی ایرانی را برای علاقه‌مندان به داستان‌های نوستالژیک با حال‌وهوای روستاهای شمال ایران منتشر کرده است.

کتاب ماهی که در شب افتاد برای شما مناسب است اگر

• به داستان‌های عاشقانه‌ی ایرانی با فضایی صمیمی و نوستالژیک علاقه دارید.
• از خواندن روایت‌هایی لذت می‌برید که در آن‌ها، خاطره‌های خانوادگی و پیوندهای عاطفی، محور اصلی داستان هستند.
• می‌خواهید با فرهنگ و فضای زندگی در مناطق شمالی ایران، از زبان یک راوی بومی، آشنا شوید.
• به روایت‌هایی علاقه دارید که در آن‌ها، مرورِ گذشته به درکِ تازه‌ای از عشق و تعلق در زمان حال منجر می‌شود.

در بخشی از کتاب ماهی که در شب افتاد می‌خوانیم

زمانی رفتارهایی ننه‌ماتاب شدیدتر شد که بچه‌ها‌ همه رفته بودیم. پسرها برای کار، خواهرا هم ازدواج کردیم. مامانم از نظر جسمی مریض‌تر از ننه‌ماتاب بود زانو درد و پادرد شدید، دیسک کمر، برای اون مهارکردن انرژی ننه‌ماتاب امکان نداشت. ننه‌ماتاب از صبح که بیدار می‌شد با یک انرژی عجیب بهش نمی‌خورد که نزدیک نود ساله همه‌ی این‌ها‌ به‌خاطر بیماریش بود که خودش از اون خبر نداشت. وسیله دمه دستی مثله گوشی یا هر چیزی تو خونه گم می‌شد معلوم نبود ننه اونا رو کجا گذاشته. خودشم که اصلاً یادش نمی‌اومد. اگه مهمونی وارد خونه میومد خوشش نمی‌اومد اصلاً ارتباط برقرار نمی‌کرد. چون نمی‌شناختشون شاید نزدیکترین فامیل خودش بود و اون به یاد نمی‌آورد و فکر می‌کرد غریبه و مزاحم است.

از قبل هم علاقه به راه رفتن داشت. همیشه دوست داشت بره بیرون. حالا چند برابر شد. درسته که می‌تونست راه بره این راه رفتن در حد کارهایی معمولی بود. نه این‌که بخواد بره بیرون. احتمال این‌که گم بشه زیاد بود. با همه این‌ها‌ اون می‌رفت اگه هم در رو قفل می‌کردی یا باهاش صحبت می‌کردی هیچ فایده نداشت. فکر می‌کرد اولین بار که می‌خواد بره بیرون. درصورتی که شاید بار دهم بود. این کار ما فقط اونو عصبی می‌کرد راحل نبود واقعاً دل اینم نداشتیم که ناراحت عصبی بشه. مثلاً دوستایی که مرده بودن چند بار به اونا سر می‌زد. اونا نبودن فقط می‌رفت دمه در دوباره بر می‌گشت. اونا چند سالی می‌شد که فوت کرده بودن و ننه‌ماتاب اینو قبول نداشت که چرا درهای خونشون بسته است.