کتاب آرزوهای نویسنده

برخی از داستان‌های فارسی به روایت‌هایی درباره‌ی نویسندگان مربوط هستند. در این‌گونه کتاب‌ها مخاطب به‌صورت مستقیم با ذهنیت نویسنده مواجه می‌شود. کتاب آرزوهای نویسنده نوشته‌ی محسن گلی به زندگی نویسنده‌ای می‌پردازد که تلاش می‌کند قصه‌ای را به نگارش درآورد.

درباره‌ی کتاب آرزوهای نویسنده

زندگی سرشار از اتفاقات غیرمنتظره بوده و در شماری از داستان‌های امروزی مشکلات انسان‌ها به‌شکلی اخلاقی بازتاب می‌یابند. نویسندگان در این‌گونه آثار با تشریح وضعیت شخصیت اصلی تلاش می‌کنند موضوعات اخلاقی را مطرح کرده و مخاطب را به رفتار مناسب در جامعه هدایت کنند. کتاب آرزوهای نویسنده نوشته‌ی محسن گلی با توصیف زندگی مردی که به نویسندگی مشغول است، وقایع داستانی را طی فصل‌های متعدد روایت می‌کند. این کتاب در ضمن توصیف زندگی شخصیت اصلی به مفاهیمی همچون اخلاق، مذهب، نگرش مثبت و رفتار سازنده اشاره می‌کند.

بازگویی ذهنیت نویسندگان در برخی از آثار داستانی به‌ شکل‌گیری روایت‌های مختلف کمک می‌کند. در کتاب آرزوهای نویسنده نوشته‌ی محسن گلی وضعیت نویسنده‌ای توصیف می‌شود که برای پیدا کردن سوژه‌ای داستانی تلاش می‌کند. او داستان زندگی پسربچه‌ای را آغاز کرده که با مشکلاتی روبه‌رو می‌شود. در این راستا نویسنده با موانعی برای چاپ کتاب مواجه گشته و از اطرافیان خود تقاضای کمک دارد. این کتاب علاوه‌بر توصیف‌های واقع‌گرایانه از گفت‌وگوهای داستانی نیز برخوردار بوده و مخاطب را در جهت پیروی از اخلاق خوب و رفتاری مناسب در جامعه راهنمایی می‌کند.

کتاب آرزوهای نویسنده شامل بیست و هشت فصل بوده و رویدادهای داستانی از زبان نویسنده‌ای روایت می‌شود که برای نوشتن داستان خود به جست‌وجو مشغول است. محسن گلی در این کتاب با نگاهی به موضوعات اجتماعی داستان‌ زندگی نویسنده را در وضعیت‌های مختلف شرح داده و به توصیف شرایطی می‌پردازد که نویسنده را با درونیات شخصیت اصلی آشنا سازد.

کتاب آرزوهای نویسنده نوشته‌ی محسن گلی توسط انتشارات شاپرک سرخ منتشر شده است.

کتاب آرزوهای نویسنده برای چه کسانی مناسب است؟

این کتاب برای علاقه‌مندان به داستان‌های فارسی مناسب است.

در بخشی از کتاب آرزوهای نویسنده می‌خوانیم

نویسنده، نه دلش می‌خواست رسوا شود و نه می‌توانست هم رنگ جماعت باشد و چون نمی‌توانست چیزی را تأیید کند، در سکوت آن دارالمجانین را ترک می‌کرد. در آن زمان فقط یک خواسته و آرزو داشت و آن اینکه؛ قدرتی داشته باشد تا بتواند همه آنها را دور یکدیگر، و بدون آب در یک صحرای سوزان رها کند. وقتی آن شاعر بارانی‌پوش را به‌خاطر می‌آورد، می‌خندید. به ابروهای دخترانه‌اش. به موهای اتو کشیده‌اش و به حرکاتِ دستِ زنانه‌اش هنگام ok گفتن!

هر چند می‌خندید، اما دلش می‌خواست او را بگیرد و در یک اقیانوس بیندازد. تا به همراه چترش اسیر کوسه‌ها شود.

خنده بهترین انتخاب بود. برای دردهای بی‌درمان و پس از آن تجربه‌های تلخ همان‌طور که با صدای بلند می‌خندید، به یک سالن نمایش رفت. در جنوب شهر.

وارد شد. روی صندلی نشست و نمایش آغاز شد. پیش رفت. جمع تبدیل شد به‌تنهایی. تنهایی برای یک نفر. یک مرد و در آخرین لحظه زنی که مرد را ترک کرد. به حالت قهر. جوان بود. همین‌طور زیبا و رسید به یک تصمیم از سوی مرد. یک انتخاب. یک بازی. چیزی نگذشت که تصمیم گرفته شد. خودکشی؛ آخرین تصمیم بود. بازی به مرحله فینال رسیده بود. یک برنده داشت. یا زندگی به پیروزی می‌رسید. یا مرگ. آنجا همه چیز نقش بود. اما نویسنده با لذت بی‌آنکه پلک بزند، تماشا می‌کرد. صدای نفس بازیگر را می‌شنید. دلهره داشت و قلبش هماهنگ با قلب بازیگر می‌تپید. زیرا آنجا نقش حقیقت داشت. مردِ سی‌ساله می‌خواست خودکشی کند. صورتش را اصلاح کرد. عطر زد. به گردن و گونه‌هایش و لباسی آراسته به تن کرد. سپس از داخل صندوقچه‌ای قدیمی، پارچه‌ای قهوه‌ای‌رنگ بیرون آورد.