بله
جان سوار بروک در کتاب مدیریت گردشگری پایدار، می‌کوشد ماهیت صنعت توریسم پایدار را توضیح دهد و ابعاد اجتماعی، محیطی و اقتصادی آن را تشریح کند. این کتاب تحسین‌شده عوامل کلیدی در اجرای توریسم پایدار را مرور می‌کند، از تأثیر جغرافیای مقصد بر این مفهوم می‌گوید، ارتباط آن را با دیگر بخشهای توریسم مورد بحث قرار می‌دهد و در نهایت شیوه‌ی مدیریت کردن آن را می‌آموزد.
درباره‌ی کتاب مدیریت گردشگری پایدار
از دهه‌ی 1950 و با پیشرفت صنعت حمل‌ونقل، صنعت توریسم هم به‌شدت رشد کرد و رونق یافت. از آن زمان تاکنون تعداد توریست‌ها ده‌ها برابر شده است. آمارها نشان می‌دهد که فقط در سال 2018 نزدیک به 1.4 میلیارد نفر به کشورهای مختلف سفر کرده‌اند. این در حالی است که سال 2010، این میزان کمتر از یک میلیارد نفر بود. به‌عبارت‌دیگر، ظرف هشت سال، تعداد گردشگرهای بین‌المللی نزدیک به 40 درصد رشد کرد. این روند چنان خیره‌کننده بود که حالا توریسم سومین صنعت بزرگ دنیا به‌حساب می‌آید. گرچه پاندمی کرونا و بسته شدن مرزها، در این مسیر خللی جدی ایجاد کرد ولی پس از پایان قرنطینه، دوباره روند افزایشی به خود گرفت. برآورد شده که گردش مالی این صنعت سالانه بیش از هزار میلیارد دلار است. این رقم چنان بالاست که خیلی از کشورها به‌عنوان یکی از منابع درآمد اصلی روی آن حساب می‌کنند. صنعت توریسم علاوه بر ارزآوری، به ایجاد اشتغال، تبادل فرهنگی و توزیع عادلانه‌ی ثروت بین شهروندان هم منجر می‌شود. ضمن اینکه ازنظر سیاسی هم بسیار مهم است و وجهه‌ی خوبی از کشور مقصد به دنیا نشان خواهد داد. با گسترش توریسم و افزایش اهمیتش آن، مفهومی تحت عنوان توریسم پایدار شکل گرفت که از اشکال مدرن‌تر و کاربردی‌تر آن به‌حساب می‌آید. کتاب مدیریت گردشگری پایدار (Sustainable Tourism Management) نوشته‌ی جان سوار بروک (John Swarbrooke) می‌کوشد همین مفهوم را تعریف کند و ماهیت آن توضیح دهد. این کتاب به ابعاد اجتماعی، اقتصادی و محیطی توریسم پایدار اشاره می‌کند و از تأثیر آن بر عدالت اجتماعی، ثبات اقتصادی و محیط مقصد گردشگری می‌گوید.
مفهوم «پایداری» از دهه‌ی 1990 و در قالب اصطلاح «توسعه‌ی پایدار» باب شد. مباحثی همچون کمبود منابع زیست‌محیطی، نگرانی در مورد آینده و ثبات اقتصادی از عواملی بودند که باعث پیدایش این مفهوم شدند. توسعه‌ی پایدار به این نکته ارجاع داشت که پیشرفت نباید به‌گونه‌ای باشد که آینده را به مخاطره بیندازد. به عبارت بهتر، رفتار و توسعه‌ی امروز ما باید اقتصادی، انسانی و زیست‌محیطی باشد و با نگاهی به مردم آینده صورت گیرد. این مفهوم خیلی زود موردتوجه قرار گرفت، و اصطلاح پایدار وارد حوزه‌ها و صنایع مختلف شد. یکی از آن‌ها گردشگری بود. توریسم پایدار دقیقاً به همین نکات اشاره داشت: اینکه گردشگری نباید به محیط‌زیست آسیب بزند، از نظر فرهنگی باید با جامعه‌ی مقصد هم‌خوان باشد و با مردم آنجا به تعامل برسد و از لحاظ اقتصادی نیز حداکثر فایده را برای میزبان داشته باشد. به تعبیر دیگر، این نوع توریسم به‌جای مصرف کردن منابع کشور مقصد، باید به حفظ منابع کمک کند و منافع اقتصادی و فرهنگی آن‌ها را به حداکثر برساند.
جان سوار بروک در کتاب مدیریت گردشگری پایدار به دیدگاه‌های مختلفی که درباره‌ی این مفهوم وجود دارد اشاره می‌کند و هر یک را توضیح می‌دهد. او عوامل کلیدی در اجرای توریسم پایدار را مرور می‌کند و از سهامداران اصلی آن یعنی، دولت، توریست‌ها، رسانه، جامعه‌ی میزبان و NGOها می‌گوید. در ادامه در مورد تأثیر محیط‌های شهری و روستایی بر گردشگری پایدار صحبت می‌کند و نحوه‌ی مدیریت کردن این نوع توریسم را شرح می‌دهد.
کتاب مدیریت گردشگری پایدار را محمود سبزی برای سازمان مدیریت صنعتی ترجمه کرده است.
کتاب مدیریت گردشگری پایدار برای چه کسانی مناسب است؟
مطالعه‌ی این کتاب به مدیران و فعالان حوزه‌ی توریسم توصیه می‌شود.
در بخشی از کتاب مدیریت گردشگری پایدار می‌خوانیم
شاید بحث‌‌انگیزترین جنبه بحث توریسم پایدار، مفهوم «توریسم زیستی» باشد. بعضی از نویسندگان این دو لغت را به طور مترادف استفاده می‌کنند در حالی‌که بعضی دیگر این دو پدیده را به طور کاملاً متضاد می‌پندارند. در این فصل، قصد داریم به مخالفان و موافقان توریسم زیستی در ارتباط با عقیده توریسم پایدار نگاهی داشته باشیم و ببینیم که چطور این دو پدیده می‌توانند به یکدیگر نزدیک شوند. هر چند، ابتدا باید با تعریف «توریسم زیستی» بحث را شروع کنیم.
تعریف توریسم زیستی: توریسم زیستی عبارتی است که امروزه به طور گستره استفاده می‌شود ولی به ندرت از آن تعریف واحدی وجود دارد. غالباً با تعابیر دیگری مثل توریسم چشم‌نواز، توریسم جایگزین، توریسم مسئولانه و توریسم طبیعی مترادف به‌کار می‌روند. در تعریف ساده از آن، توریسم زیستی را اینگونه تعریف کرده‌اند که «انگیزه اصلی برای این نوع توریسم تمایل به دیدن سیستم‌های زیستی در حالت طبیعی خود در مورد حیات‌وحش و جمعیت بومی، می‌باشد. هر چند، توریسم زیستی غالباً از سوی طرفدارانش بسیار وسیع‌تر از این در نظر گرفته می‌شود و مدعی هستند که دیدار از سیستم‌های زیستی محافظت شده و زندگی پیشرفته مردم محلی به خاطر اثرات توریسمی آن‌ها نیز مرتبط می‌باشد.
اگرچه، همانگونه که در ادامه این فصل خواهیم دید، به طور ذاتی هیچ چیزی درباره پایداری توریسم زیستی وجود ندارد.
جالب است که بیان کنیم اکثر توریسم‌های زیستی در امر مسافرت به مقاصدی در کشورهای در حال توسعه درگیر می‌شوند. در اینجا، این شانس وجود دارد که توریست، حیات‌وحشی را ببینند که بسیار متفاوت از کشور خود باشد و مردم بومی را ببینند که برای توریست بسیار عجیب، تماشایی و قدیمی دیده شود و متفاوت باشد.
