کتاب در زمان ما

کتاب در زمان ما، از جمله شاهکارهای ارنست همینگوی، نویسنده‌ی نامدار آمریکایی است و یکی از مهم‌ترین مجموعه داستان‌های قرن بییستم به شمار می‌رود. این کتاب، مجموعه‌ی اولین داستان‌های کوتاه همینگوی را تشکیل می‌دهد و از کودکی تا میانسالیِ زندگی جوانی به نام نیک آدامز را به تصویر می‌‌کشد و درون‌مایه‌هایی از جنگ و احساس جداماندگی و تنهایی دارد.

درباره‌ی کتاب در زمان ما

کتاب در زمان ما (In Our Time) که در سال 1925 نوشته شد، اولین داستان‌های کوتاه ارنست همینگوی (Ernest Hemingway) را در برمی‌گیرد. قصه‌های کوتاه و نیرومند این کتاب با قلمی شیوا و صریح و جملات کوتاه، پیچیده‌ترین احساسات و عواطف انسانی را به ساده‌ترین شکل به تصویر می‌کشد و از همین جهت ارنست همینگوی را به عنوان نویسنده‌ای بااستعداد به روشنفکران و اهالی ادبیات شناسانده و دریچه‌ای جدید به روی ادبیات آمریکا گشوده است.

ارنست همینگوی به عنوان خبرنگار جنگی در جنگ جهانی اول، جنگ داخلی اسپانیا و جنگ جهانی دوم شرکت کرد و ردپای خاطرات او از جنگ، در تمامی آثارش از جمله کتاب در زمان ما، به چشم می‌خورد. این کتاب در نظر اول، مجموعه‌ای از داستان کوتاهِ بی‌ربط به نظر می‌آید، اما در واقع داستان‌های این مجموعه، تکه‌هایی از زندگی جوانی به نام نیک آدامز را تشکیل می‌‌دهند که از دوران کودکی‌اش آغاز می‌شود، تا میانسالی ادامه می‌یابد و شخصیت و گذشته‌ی او را برای ما روشن می‌کند. لابه‌لای این تکه‌ها، داستان‌های شماره‌دار تک صفحه‌ای وجود دارند که صحنه‌هایی از لحظات مختلف را روایت می‌کنند.

کتاب در زمان ما از مهم‌ترین مجموعه داستان‌های ادبیات قرن بیستم محسوب می‌شود که جنگ، بیگانگی و جداافتادگی انسان را روایت می‌کند. خوانندگان آثار همینگوی می‌توانند ردپای کتاب‌های بعدی او را در این کتاب دریابند.

تحت تأثیر ایده‌ی ارنست همینگوی در کتاب در زمان ما، در سال 1982 فیلمی به سینمای موج نوی تایوان ارائه شد که جامعه‌ی معاصر تایوان را طی چهار قسمت کوتاه می‌کاوید. نام انگلیسی این فیلم با الهام از کتاب همینگوی در زمان ما (In Our Time) انتخاب شده است، اما داستان فیلم ارتباط مستقیمی با داستان کتاب همینگوی ندارد.

کتاب در زمان ما را شاهین بازیل به فارسی برگردانده و نشر افق آن را به انتشار رسانده است.

نکوداشت‌های کتاب در زمان ما

• زبان همینگوی قوت و بافت مخصوص به خودش را دارد؛ محاوره‌ای و دست اول، مستحکم و بی‌نقص است. او کلیت یک شخصیت را با یک عبارت می‌نمایاند و یک موقعیت کامل را در یک یا دو جمله خلاصه می‌کند. (نیویورک تایمز)
• ارنست همینگوی یک نویسنده‌ی واقعی است؛ راوی زنده، صریح و ادیب. (تایم)
• عنصری جاودانه در این داستان‌های کوتاه وجود دارد. معجزات واقعی نثر، توصیفات و تداعی‌هایی که شما را در خودش غرق می‌کند. (ادنا اوبراین، نویسنده)
• ارنست همینگوی پیشگوی زمان بود و داستان‌های نیک آدامز ماهیتاً در ادبیات آمریکا، نوین است. (اسکات فیتزجرالد، نویسنده‌ی کتاب «گتسبی بزرگ»)

کتاب در زمان ما برای چه کسانی مناسب است؟

علاقه‌مندان به آثار ارنست همینگوی و ادبیات آمریکا از مطالعه‌ی این کتاب لذت زیادی خواهند برد. همچنین کسانی که به مطالعه‌ی آثار داستانی با موضوع جنگ علاقه دارند، بهتر است از خواندن کتاب در زمان ما غافل نشوند.

در بخشی از کتاب در زمان ما می‌خوانیم

قطار روى خط پیش مى‌رفت تا پشت تپه‌ى پوشیده از درخت‌هاى سوخته از دید خارج شد. نیک نشست روى کوله و بسته‌بندى چادرش که متصدى بار از درِ واگن حمل بار پرت کرده بود بیرون. شهر وجود خارجى نداشت، هیچ چیز به جز خطوط آهن و سرزمین لم‌یزرعِ سوخته باقى نمانده بود. از سیزده سالن شهر سى‌نى که راسته‌ى خیابان اصلى را پر مى‌کردند، هیچ اثرى بر جا نمانده بود. پایه‌هاى ساختمان هتل مانسیون هاوس از زمین زده بود بیرون. سنگ‌هاى پى‌ها خرد و تکه‌تکه شده بود و این‌ها، تنها چیزهایى بودند که از شهر سى‌نى باقى مانده بود. آتش همه را با خاک یکسان کرده بود.

نیک به دامنه‌ى سوخته‌ى تپه نگاهى انداخت، انتظار داشت آن‌جا اثرى از خانه‌هاى پراکنده‌ى شهر بیابد؛ بعد از کنار خط سرازیر شد و رفت به طرف پل. رودخانه آن‌جا بود: مى‌خروشید و در برخورد با ستون‌هاى چوبى پل موج مى‌خورد و مى‌رفت. نیک به آب زلال روان که رنگ قهوه‌اى سنگ‌هاى بستر رودخانه را به خود گرفته بود چشم دوخت و به تماشاى قزل‌آلاها ایستاد که با کمک پره‌هاى بال‌هاى کنارى‌شان خود را ثابت و بى‌حرکت در آبِ روان نگه داشته بودند. هنگامى‌که مشغول تماشا بود، ماهى‌ها با پیچ و تاب‌هاى سریع وضعیت خود را تغییر مى‌دادند تا باز بتوانند در جریان تند آب خود را ثابت نگه دارند. نیک مدت زیادى به تماشاى آن‌ها ایستاد.

جریان آب در برخورد به ستون‌هاى چوبین پل که در بستر رودخانه فرو رفته بودند نرم و سریع راه مى‌گشود و در برکه‌اى زیر پاى پل فرو مى‌ریخت. نیک از فراز سطح شفاف و محدب برکه به عمق آب چشم دوخته بود. آب، هر چند کمى تار بود، اما در ژرفاى برکه قزل‌آلاهاى زیادى را دید که خود را ثابت و بى‌حرکت نگه داشته بودند. قزل‌آلاهاى بزرگ تهِ برکه بودند. نیک ابتدا آن‌ها را ندید. بعد در ژرفاى برکه قزل‌آلاهاى بزرگ را به چشم دید که سعى داشتند تن‌شان را روى کف قلوه‌سنگى، در میان غبار مملو از شن و ماسه‌ى برخاسته از خیزآب‌ها ثابت نگه دارند.