بله
کتاب در جستجوی یوفو، توصیف کاملی‌ست از «اشیاء ناشناس پرنده» یا «یوفو» و اثبات وجود آن‌ها، بر اساس منابع و داده‌های معتبر و علمی‌ای که تاکنون منتشر شده است. یاسین قاسمی‌بجد، در این کتاب از گزارش‌ها و اطلاعات رسمی‌ای که توسط کشورهای مختلف درباره‌ی یوفو انتشار عمومی یافته، استفاده می‌کند تا نشان دهد اشیاء ناشناخته وجود دارند.
درباره‌ی کتاب در جستجوی یوفو
ممکن است شما کتاب‌های زیادی درباره موجودات فضایی یا فرازمینی دیده یا خوانده باشید که محتوای آن‌ها بیشتر به خیال‌پردازی می‌مانند تا اینکه جنبه عینی و واقعی داشته باشند. همچنین فیلم‌های سینمایی زیادی نیز در این باره ساخته شده است که معمولاً جنبه‌های تخیلی و خیال‌بافی آن بیشتر از ابعاد علمی و فلسفی، مورد توجه کارگردان و بیننده قرار گرفته‌اند. اما کتاب در جستجوی یوفو، برخلاف سایر کتاب‌های موجود در این زمینه، سعی کرده است با بهره بردن از وقایع تاریخی، گزارش‌های رسمی، استدلال‌های علمی موجود و... به بررسی پدیده یوفوها بپردازد.
به گفته‌ی یاسین قاسمی‌بجد، نویسنده این کتاب، یوفو، همان شیء ناشناس پرنده یا «یو. اف. او» (Unidentified flying object) است که در فارسی به اشتباه به آن بشقاب‌پرنده می‌گویند. این کلمه اولین‌بار در سال 1952، توسط نیروی هوایی ایالات متحده‌ی آمریکا برای اشیائی که پس از بررسی دقیق توسط دانشمندان، ناشناخته باقی مانده بود، به کار گرفته شد. هم‌اکنون، اصطلاح یوفو به هر شیء ناشناخته‌ای که در هوا معلق است و توسط ناظر قابل تشخیص نیست، به کار گرفته می‌شود.
تمرکز کتابِ در جستجوی یوفو بر روی نتایج تحقیقات علمی و جدید است و در تلاش است تا از خرافات و گمانه‌زنی‌های تخیلی دوری کند. بنابراین ممکن است با عقاید و باورهای فرهنگی برخی از افراد و خوانندگان هم‌خوانی نداشته باشد و چون شناختی از این پدیده ندارند، آن‌ها را به ترس بیندازد، چرا که عدم درک درست از محیط اطراف و نداشتن آگاهی لازم برای تحلیل، باعث ایجاد ترس خواهد شد. به همین دلیل، خود نویسنده نیز، به این امر اذعان دارد و معتقد است بیان برخی از حقایق، ممکن است خواننده را با ترس و آشفتگی روبه‌رو کند.
اگرچه امروزه یوفوها (بشقاب‌پرنده‌ها) به موضوع رایجی در میان مردم جهان تبدیل شده‌اند و انجام پژوهش درباره‌ی این پدیده، در محافل علمی پذیرفته و مورد استقبال قرار گرفته است، با این حال برخی از کشورها هنوز هم از صحبت کردن درباره این موضوع، در رسانه‌های خود امتناع می‌کنند.
کتاب در جستجوی یوفو به دنبال فهم پدیده یوفو با استفاده از روش اسنادی و کتابخانه‌ای و بهره‌گیری از مقالات و داده‌های معتبر علمی و مطالب اینترنتی است، به همین دلیل، نویسنده از خوانندگان می‌خواهد تا بدون پیشداوری و نگاه بدبینانه، به خواندن این کتاب بپردازند.
کتاب در جستجوی یوفو برای چه کسانی مناسب است؟
خواندن این کتاب را به همه‌ی کسانی که به مطالعه در باب موجودات فرازمینی و ناشناخته علاقه‌مندند، پیشنهاد می‌کنیم.
در بخشی از کتاب در جستجوی یوفو می‌خوانیم
اولین جتی که به قصد تعقیب یوفو در تهران بلند شد، هواپیمای سروان «عزیزخانی» بود؛ یک فانتوم F4 با نام رمز خفاش 1؛ هواپیمایی که آن سال‌ها برای خودش ابهتی داشت. خفاش 1، تقریباً 13 دقیقه بعد از پرواز به تهران می‌رسد. پیروزی، خلبان عزیزخانی را در جریان ماجرای شیء عجیب قرار می‌دهد و از او می‌خواهد تا شناسایی‌اش کند. عزیزخانی می‌گوید: «بله، می‌بینمش، هواپیماست»؛ نکته‌ای که گفتنش از دهان یک حرفه‌ای بعید است. مسئول وقت برج مراقبت فرودگاه «مهرآباد» که آسمان تهران را مثل کف دستش می‌شناسد، با خود می‌گوید که مگر می‌شود که جایی در گوشه‌ای از آسمان تهران هواپیمایی وجود داشته باشد - آن هم بی‌اجازه‌ی برج مراقبت - و او از آن خبر نداشته باشد؛ «به او گفتم این جسمی که ما دیده‌ایم و مردم هم گزارش کرده‌اند، هواپیما نیست».
خفاش 1 به طرف جسم شیرجه می‌زند تا آن را بترساند؛ اما شیء عجیب، به سمت شرق می‌رود تا این تعقیب ادامه پیدا کند. تعقیب و گریزی که خلبان عزیزخانی را به تعجب وامی‌دارد؛ «جسم مورد نظر سرعت خیلی زیادی دارد، با وجود آن‌که من با سرعت دو ماخ (هر ماخ برابر است با 340 متر بر ثانیه) می‌روم، به او نمی‌رسم». پیروزی می‌گوید که این تعقیب حداقل چند نکته را مشخص می‌کند: «ما فکر می‌کردیم که شیء عجیب، 6 هزار پا ارتفاع دارد؛ اما با گزارش خلبان فهمیدیم که ارتفاعش خیلی بیشتر از این حرف‌هاست و اندازه‌اش به بزرگی یک جمبوجت است...».
خلبان عزیزخانی اعلام می‌کند که فاصله‌اش با جسم زیاد شده و اگر همین‌طور ادامه دهد، از مرز شرقی ایران خارج می‌شود. به همین دلیل برج مراقبت فکر می‌کند که جسم عجیب فرار کرده و از خلبان می‌خواهد که به سمت تهران برگردد. اینجاست که نخستین گزارش مستند از خارجی و غیرمعمول بودن شیء ارائه می‌شود؛ «خلبان خفاش 1، همان‌طور که دور می‌زده تا به فرودگاه برگردد، تأیید می‌کند که مسلماً این جسم، خارجی است و رنگ‌های نارنجی و آبی و سبز دارد».
