کتاب خط هفتم کیمیانویس: هنگام عبور از کوچه مشرف به مزار فروغ

سیدعلی صالحی در کتاب خط هفتم کیمیانویس شما را به پناهگاه خود می‌برد: شعر و کلمه. این کتاب با عنوان فرعیِ «هنگام عبور از کوچه‌ی مشرف به مزار فروغ»، دوازده قطعه شعر را در قالب دوازده اقلیم نگاشته است که طرفداران شعر را شیفته‌ی خود خواهد ساخت.

درباره‌ی کتاب خط هفتم کیمیانویس

کلمات حس دارند. خسته می‌شوند؛ مأیوس می‌شوند؛ مات می‌شوند و حتی می‌ترسند. سیدعلی صالحی به این معجزه‌ی کلمات اشراف دارد و زنجیره‌ای از آن‌ها را در کتاب خط هفتم کیمیانویس و در قالب شعر به مخاطب تقدیم می‌کند. قالبی که برای او معنای «امید، علاقه، مقاومت، آدمی و آزادی» را در بر دارد.

او باور دارد که این دنیا بدون شعر و کلمات، تنها تصویری خاکستری و بی‌رمق است. سیدعلی صالحی با اشعارش دست مخاطب را می‌گیرد تا به‌همراه هم، کلمات را دل‌داری بدهند تا نترسند؛ نترسند و نوید رؤیایی روشن را به انسان بدهند. در نهایت، او می‌داند که این تنها کلمات هستند که باقی می‌مانند. این کتاب هدیه‌ای است برای همه کسانی که رؤیای شریفی دارند.

کتاب خط هفتم کیمیانویس از سوی نشر چشمه در اختیار شما قرار گرفته است.

کتاب خط هفتم کیمیانویس برای چه کسانی مناسب است؟

خواندن کتاب خط هفتم کیمیانویس را به افرادی که به سبک‌های جدید شعر علاقه‌مندند پیشنهاد می‌کنیم.

با سیدعلی صالحی بیشتر آشنا شویم

سیدعلی صالحی (Seyed-Ali Salehi) در یکم فروردین سال 1334 در شهر ایذه‌ی استان خوزستان متولد شد. او در خانواده‌ای اهل شعر و شاعری رشد یافت و توانست اولین شعرهایش را در سن شانزده سالگی در یک مجله‌ی محلی چاپ کند. سیدعلی صالحی جریان «شعر ناب» را در سال‌های 1353 تا 1354 به همراه چند شاعر دیگرِ هم‌عصر خود پایه‌گذاری کرد اما بعدها از این جریان فاصله گرفت. او هم‌زمان با تحصیل در رشته‌ی ادبیات در دانشکده‌ی هنرهای دراماتیک، وارد کانون نویسندگان شد و کار خود را در مطبوعات آزاد آغاز کرد. سیدعلی صالحی بعدها جریان «شعر گفتار» و «شعر فراگفتار» را پایه‌گذاری کرد که ساده‌شده‌ی زبانِ شعر بود. هرچند به زعم خودش تنها نقش او، انتخابی درست برای این جنبش بود؛ چراکه پیش از او، فروغ به همین سبک شعر می‌سروده است.

اشعار سیدعلی صالحی به زبان‌های انگلیسی، آلمانی، عربی، فرانسوی، روسی، ارمنی و کردی ترجمه و در مطبوعات منتشر شده‌اند. او برنده‌ی جوایزی همچون جایزه‌ی جشنواره‌ی گلاویژ و جایزه‌ی شعر نیما شده که مورد اول را در اعتراض به فقر و تهی‌دستی مردم نپذیرفته است.

در بخشی از کتاب خط هفتم کیمیانویس: هنگام عبور از کوچه مشرف به مزار فروغ می‌خوانیم

فقط یک‌بار دیگر ببینمت،
مهم نیست بعد چه رُخ خواهد داد.
زِبْریِ این طنابِ تازه
سیبِ گلوی مرا کبود کرده است.
فقط من خودم می‌فهمم چه می‌گویم!
حُکم صادر شده بود
فردا
پیش از سحرخوانی گنجشک‌ها
اسم آخرین کوچه‌ی پیش از دربند را
فراموش خواهم کرد.
آه… دختر
طعم رسیده‌ی انگور،
حالا وقتش نبود به یادت بیاورم!