کتاب ای کاش عشق را زبان سخن بود: بهترین عاشقانه های دیروز و امروز

هزار سال شعر فارسی، سند محکمی است بر روحیه‌ی عاطفی ما ایرانیان. سرتاسر ادب فارسی پر از صحنه‌های بدیع و دل‌انگیز راز و نیاز عاشق‌ و معشوق است. هیچ‌‌ رزمنامه‌ی حماسی‌ را نمی‌توان سراغ گرفت که در لابه‌لای پیکارهای خون‌آلودش منظره‌ای عاطفی جای داده نشده باشد.

در این میان شخصیت عاشق نیز موضوعی بکر و زنده برای بررسی است. «عاشق» شعر فارسی هیچ‌گاه روی وصل ندیده است. معشوق همواره جفاکار بوده و رقیب فرومایه را به او ترجیح داده است. انگار هرچه از زمان خلق شخصیت «عاشق» می‌گذشت خود او نیز به این روال عادت می‌کرد و آن را از آسایش و وصل خوش‌تر می‌دانست.

در مجموعه‌ی پیش رو با پرهیز از تکرار نمونه‌هایی که در کتاب‌های مشابه می‌آید کارنامه‌ای جامع از شعر عاشقانه‌ی فارسی ارائه گردیده است.
توالی شعرها بر مبنای تاریخ سرایش نیست. کنار هم قرارگیری بر اساس حسی‌ست که ایجاد می‌کردند نه تقدم تا تأخر.
این مجموعه هر چه هست، یادگار احساسات عاشقانه‌‌ی نسل‌ها و مردمانی‌ست که پیش از ما در این سرزمین زیسته‌اند و عشاق شده‌اند و وصال یافته یا دلشکسته روی در نقاب خاک کشیده‌اند.

تو سرنوشت منی از تو من کجا بگریزم
کجا رها شوم از این طلسم تا بگریزم
به جز تو نیست هرآن کس که دوست داشته بودم
اگر هر آینه سوی گذشته‌ها بگریزم