بله
کتاب ناصرالدین شاه قاجار: نیم قرن سلطنت با همکاری سید مهرداد حسینی دشت بیاض و محبوبه حسینی به رشته‌ی تحریر درآمده است. این اثر زندگی و سلطنت پنجاه ساله‌ی ناصرالدین شاه قاجار را از نظر می‌گذارند و با تکیه بر مطالعات تاریخی انجام‌شده، دوران ناصری را از نظر ابعاد سیاسی، اقتصادی، اجتماعی و هنری مورد بررسی قرار می‌دهد.
درباره‌ی کتاب ناصرالدین شاه قاجار: نیم قرن سلطنت
ناصرالدین شاه قاجار در روز 22 ذیقعده سال 1264 هجری قمری به پادشاهی رسید و حدود نیم قرن بر کشور ایران سلطنت کرد. سلطنت او سرشار از حوادث تاثیرگذار در تاریخ ایران است. نفوذ اقتصادی و سیاسی کشورهای بیگانه استقلال کشور را به خطر می‌اندازد، امیرکبیر اصلاحات قابل توجهی به انجام می‌رساند و ظهور افکار انقلابی که زمینه‌ساز انقلاب مشروطه را فراهم آورد نیز در همین دوره صورت می‌گیرد. ناصرالدین شاه در نهایت توسط توسط میرزا رضای کرمانی به قتل رسید. کتاب ناصرالدین شاه قاجار: نیم قرن سلطنت حاصل همکاری سیدمهرداد حسینی دشت بیاض و محبوبه حسینی است و با بررسی مطالعات تاریخی گوناگون، تمامی ابعاد حکومت ناصرالدین شاه را مورد مطالعه قرار می‌دهد.
کتاب ناصرالدین شاه قاجار: نیم قرن سلطنت اوضاع اقتصادی ایران و فعالیت‌های اجتماعی و سیاسی را در دوران ناصری تشریح می‌کند. سپس صدراعظم‌های او را برمی‌شمرد و روابط ایران و امتیازات سیاسی و اقتصادی به کشورهای خارجی از جمله روسیه و بریتانیا را مورد بررسی قرار می‌دهد. پس از آن به سفرهای ناصرالدین شاه و فعالیت‌های ادبی او اشاره می‌کند و در نهایت نیز وضعیت هنر در آن دوران و آثار تاریخی به جا مانده را به مطالعه می‌گذارد.
کتاب ناصرالدین شاه قاجار: نیم قرن سلطنت برای چه کسانی مناسب است؟
مطالعه‌ی این کتاب به کسانی که به مطالعه‌ی تاریخ، به ویژه تاریخ معاصر ایران و حکومت قاجار علاقه دارند، پیشنهاد می‌شود.
در بخشی از کتاب ناصرالدین شاه قاجار: نیم قرن سلطنت می‌خوانیم
در روزگار ناصرالدین شاه مداخله‌های روس و انگلیس در ایران افزایش یافت و بسیار پیش می‌آمد که سران این دو دولت از شاه می‌خواستند که کسی را به مقامی بنشاند. برای نمونه یحیی خان مشیرالدوله در زمان امین‌السلطان برای دستیابی وزارت خارجه به وزیر مختاران روس و انگلیس متوصل شد و چون امین‌السلطان ناخرسند بود پس به شاه فشار آوردند و سرانجام یحیی خان با هزار التماس می‌پذیرد که دو وزارت عدلیه و تجارت را بگیرد و از وزارت خارجه چشم بپوشد.
در این زمان سه دولت روس و انگلیس و عثمانی در امور ایران دخالت می‌کردند. دوتای نخستین به پشتوانه عهدنامه ترکمانچای و عثمانی نیز به یاری روحانیت شیعه که اماکن مقدسش در میانرودان در خاک آن کشور بود. اینان با در دست داشتن گمرک دست اقتصاد ایران را بسته بودند. تنها منبع اقتصادی معادن بودند که ایران برای بهره‌برداری از آنها سرمایه‌ی بسنده‌ای نداشت. پس دولت ایران به سوی آلمان گرایش یافت که در ایران منفعتی نمی‌جست و کوشید با آن کشور برای کشیدن راه آهن، بهره‌برداری از معادن، راه‌اندازی کارخانه‌ها و آموزش متخصص پیمان بندد که این هم با اعتراض انگلیسی‌ها روبه‌رو شد.
