معرفی و دانلود رایگان کتاب سیری به درون خویش

معرفی کتاب سیری به درون خویش

کتاب سیری به درون خویش به قلم زهرا شبانی نوشته شده است. این کتاب مجموعه‌ای از یادداشت‌ها و گفت‌وگوهای صادقانه‌ی نویسنده با خودِ درونش است که در قالب یک جستار ساده به نگارش درآمده و خواننده را در این گفت و شنود درونی شریک می‌کند.

درباره‌ی کتاب سیری به درون خویش

زهرا شبانی با نام هنری تهمینه کتاب سیری به درون خویش را به نگارش درآورده است. او در این اثر مجموعه‌ی دل‌نوشته‌ها و گفت و شنودهای درونی با خود را گردآوری کرده و به ارتباط با خودِ اصیل درونی و در امتداد آن، با خداوند که خالق این خود است، می‌پردازد.

از نظر نویسنده‌ی کتاب سیری به درون خویش انسان‌ها بر خلاف چیزی که فکر می‌کنند، هرگز تنها نیستند. گاهی با خودِ درونی‌شان ارتباط برقرار می‌کنند و گاهی نه، اما این خود همیشه حضور دارد و یک سلسله گفت‌وگوی درونی در درون ما شکل می‌دهد. این خود همان اصلی است که در بدو تولد با آن متولد شده‌ایم و در تمامی لحظات راه درست زندگی را به ما گوشزد می‌کند. نویسنده این مجموعه نوشته‌های درونی را به اشتراک گذاشته است تا خواننده با مطالعه‌ی آن کمی در میان تلاطم زندگی شلوغ و ماشینی امروز مکث کند و توجهش را دوباره به اصل خویش برگرداند.

کتاب سیری به درون خویش در دو فصل نوشته شده است و با نثری ساده از لحظات خلوت انسانی نویسنده با خودش می‌گوید. این کتاب با تلاش‌های انتشارات کتابداران به انتشار رسیده و به بازار نشر ایران عرضه شده است.

کتاب سیری به درون خویش برای چه کسانی مناسب است؟

علاقه‌مندان به دل‌نوشته و جستار از مطالعه‌ی این کتاب بهره‌مند خواهند شد.

در بخشی از کتاب سیری به درون خویش می‌خوانیم

تنها در گوشه‌ای نشسته بودم و حال عجیبی داشتم. تمام وجودم را اندوه گرفته بود. سرم را به روی زانوهای خود گذاشته و آرام بودم. پاهایم قدرت راه رفتن را نداشت، همینکه تو حال خود بودم احساس ‌کردم صدایی را شنیدم که می‌گفت: برخیز بریم، تا سرم را بلند می‌کردم دیگر نمی‌دیدمش. دوباره در حال خود فرو می‌رفتم، گویا باز هم دوباره مرا صدا کرد که برخیز. می‌شنیدم اما نمی‌توانستم از جایم بلند شوم، انگار تمام ناامیدی‌های دنیا در من بود. گویا غصه‌ای در دلم داشتم که درمانش را پیدا نمی‌کردم. به گمانم به دنبال گمشده‌ای بودم انگار دلم می‌خواست چشمانم همانطور که بسته است دیگر باز نشود. اما آن صدا مرا به حال خودم تنها نمی‌گذاشت. کیست آن صدایی که هر بار در خود تنها ماندم باز هم مرا صدا کرد.

به گمانم کمی می‌شناسمش، احساس می‌کنم همانند من آدمیست، جسمی برای دیدن ندارد و در عین مجهول بودن رفتاری واضح از خود نشان می‌دهد. برعکس من آرام، او بسیار پر تلاطم است. احساس می‌کنم که مرا درک نمی‌کند، به گمانم عقلی ندارد که بخواهد مرا درک کند. چون اگر عقل داشت مرا به حال خودم می‌گذاشت. شخصیت پر حرفی دارد، هرچه من سکوت می‌کنم او مدام سخن می‌گوید.

شرایط من را نمی‌فهمد و درکی از حالم ندارد. چقدر تحمل این صدا که هیچ درکی از من ندارد سخت است. پیداست که واقعا بر عکس من است، بی‌ادب است چون بدون اجازه من وارد مسائلی که دارم می‌شود و برای من نسخه می‌پیچد.

فهرست مطالب کتاب

مقدمه
سخنی با خوانندگان عزیز
فصل اول: آشنایی
فصل دوم: استاد و شاگردی
کلام آخر