کتاب مدرسه‌ی عجیب و غریب 13: خانم داگلاس راننده‌ی بی‌حواس

خانم داگلاس یک راننده سرویس حواس‌پرت است که کم مانده برای پیدا کردن خانه‌ی یکی از دانش‌آموزان، کل بچه‌های مدرسه را در موقعیتی خطرناک قرار دهد! در کتاب مدرسه‌ی عجیب و غریب 13: خانم داگلاس راننده‌ی بی‌حواس، دن گاتمن به شما از تجربه‌ی عجیب گیر افتادن اتوبوس بچه‌ها در چاله و ماجراهای مخاره‌آمیز پس از آن خواهد گفت. این مجموعه‌کتابِ آقای نویسنده تاکنون بیش از سی میلیون نسخه فروش داشته است.

درباره‌ی کتاب مدرسه‌ی عجیب و غریب 13: خانم داگلاس راننده‌ی بی‌حواس

از جمله عجایب مدرسه‌ی عجیب و غریب حضور خانم داگلاس به‌عنوان راننده‌ی سرویس مدرسه است. او همیشه کلاه ایمنی به‌سر دارد و یک سوت نقره‌ای دور گردنش آویخته و به جای سلام می‌گوید «سام بولی بَلِیک». این درواقع زبان مخفی اوست که گویا کلمات این زبان بین راننده‌ها معنای خاصی دارد. لازم به ذکر است که «اِی جِی» از بابت این‌که در طول مسیر چند فحش رمزی از زبان خانم داگلاس یاد می‌گیرد، بسیار خوشحال است.

در کتاب مدرسه‌ی عجیب و غریب 13: خانم داگلاس راننده‌ی بی‌حواس، (My Weird School #11: Mrs. Kormel Is Not Normal!) از دیگر آثار مجموعه‌ی پرطرفدار دن گاتمن (Dan Gutman)، درباره‌ی اتفاقات مشکوکی خواهید خواند که کم مانده خانم داگلاس و بقیه‌ی بچه‌ها را توی دردسر بیندازد. آن‌ها برای پیدا کردن خانه‌ی یکی از پسرهای مدرسه حوادث غیر قابل پیش‌بینی‌ای چون پنچر شدن لاستیک اتوبوس و دزدیده شدن را تجربه می‌کنند و عاقبت از ناکجاآباد سر در می‌آورند!

باید دید بچه‌ها بعد از تجربه‌ی ناگواری که از سر گذرانده‌اند، بالأخره به مدرسه می‌رسند یا نه؟ چرا که خانم بریج منتظر است تا از آن‌ها امتحان دیکته‌ی سراسری بگیرد. برای خواندن جزئیات مصائبی که اتوبوس خانم داگلاس و بچه‌های همراه او تجربه می‌کنند باقی ماجرا را از زبان دن گاتمن بخوانید. این کتاب ترجمه‌ی محبوبه نجف خانی است که از سوی نشر افق منتشر شده است.

درباره‌ی مجموعه‌ی مدرسه‌ی عجیب و غریب

مجموعه‌ی مدرسه عجیب‌وغریب نشر افق (My Weird School Series)، ماجرای مدرسه‌ای ابتدایی و دانش‌آموزان و معلّمان و کارمندان غیرعادی آن است. شخصیت اصلی داستان، اِی.‌جی پسربچه‌ای است که از مدرسه متنفر است. او دشمنی سرسخت به نام آندریا یانگ دارد، دختری درس‌خوان که عاشق مدرسه است و از هر چه که ای.‌جی نفرت دارد خوشش می‌آید. هر بار اتفاقات بامزه‌ای در مدرسه برای بچه‌ها پیش می‌آید.

کتاب مدرسه‌ی عجیب و غریب 13: خانم داگلاس راننده‌ی بی‌حواس مناسب چه کسانی است؟

این کتاب برای کودکان 7 تا 12 ساله نوشته شده؛ خصوصاً آن‌هایی که دل خوشی از مدرسه ندارند و دلشان می‌خواهد داستان‌های پرهیجان و خنده‌دار درباره‌ی یک مدرسه‌ی غیر عادی بخوانند.

با دن گاتمن بیشتر آشنا شویم

دَن گاتمَن در سال 1955 در نیویورک به دنیا آمد. در رشته‌ی روان‌شناسی فارغ‌التحصیل شد، اما به این رشته علاقه‌ای نداشت و پس از مدتی آن را رها کرد تا نویسنده شود. در دهه‌ی 1980 میلادی تلاش کرد برای نشریات مطالب طنز بنویسد که چندان نتیجه‌بخش نبود. در سال 1982 با رونق بازی‌های ویدئویی تصمیم گرفت مجله‌ای برای این بازی‌ها منتشر کند. موفقیت مجله به او انگیزه و اعتمادبه‌نفس داد تا نویسنده‌ای تمام‌وقت شود. اولین تلاش‌های او نوشتن در مورد ورزش بود، گرچه کتاب‌هایش پرفروش نشدند، اما تجربه‌ی خوبی به او دادند. دن گاتمن در دهه‌ی 1990 و با تولد پسرش، تصمیم می‌گیرد برای کودکان داستان بنویسد. موفقیت خیره‌کننده‌ی کتاب‌هایش باعث شد تا او نویسنده‌ی کودکان شود. او نامزد بیش از نود جایزه شده. مجموعه‌ی «پرونده‌های نابغه» دیگر اثر مطرح اوست.

در بخشی از کتاب مدرسه‌ی عجیب و غریب 13: خانم داگلاس راننده‌ی بی‌حواس می‌خوانیم

یکی از بچه‌ها پرسید: «ما کجاییم؟»
خانم داگلاس گفت: «وسط ناکجاآباد.»

من گفتم چه بد شد ما مرز ناکجاآباد نیستیم. چون اگر مرز ناکجا آباد بودیم، درست نزدیک مرز یک جایی بودیم. و مرزِ جایی، نزدیکِ وسط جایی است که ما می‌خواستیم آن‌جا باشد.

رایان گفت که احتمالاً نزدیک خانه‌ی پسر بی‌لباسه هستیم. چون اگر آدم بی‌لباس باشد، احتمالاً وسط ناکجاآباد زندگی می‌کند. آن‌طوری کسی آدم را نمی‌بیند. و آن‌جا، جایی بود که ما بودیم. به‌نظرم منطقی بود.

آندریا به ساعتش نگاهی انداخت و از کوره در رفت و با ناله گفت: «زنگ کَک را از دست دادیم. حالا دیگر خیلی دیر به مدرسه می‌رسیم.»

هاهاها! این محشرترین روز زندگی‌ام بود!

خانم داگلاس گفت: «نگران نباش، آندریا. من به هر قیمتی شده تو را می‌رسانم مدرسه.»

درست همان‌موقع، فکر بکری به ذهنم رسید. درست بعد از زنگ کَک، دیکته داشتیم. من از دیکته خیلی بدم می‌آید. و اگر کَک را از دست دادیم و هنوز به خانه‌ی پسر بی‌لباسه نرسیده بودیم، پس این شانس را داشتیم که دیکته را هم از دست بدهیم. و این یعنی امتحان مهم دیکته را هم از دست می‌دادیم که من اصلاً تمرین نکرده بودم!