کتاب در من هوا سرد است

کتاب در من هوا سرد است نوشته‌ی طیبه نجیب، زندگی روزمره‌ی زنی معمولی از طبقه‌ی متوسط را روایت می‌کند و از دغدغه‌ها و احساسات او می‌گوید. مینا زن جوانی است که روزگاری سودای شاعری و نوشتن داشته ولی حالا که ازدواج کرده و بچه دارد، در زندگی غرق شده و سرگرم امور خانه است. او در مراوده با دوستان و اعضای خانواده‌اش گذشته را به یاد می‌آورد و زندگی‌اش را مرور می‌کند.

درباره‌ی کتاب در من هوا سرد است

مینا زن جوان است که در کنار همسرش مرتضی و سه فرزندشان زندگی آرام و خوبی دارد. او زمانی آرزو داشت شاعر شود و گاهی نیز شعر می‌گفت، اما ازدواج زودهنگام و تولد بچه‌هایش باعث شد در زندگی روزمره غرق شود و این عادت را کنار بگذارد. حالا بیشتر سرگرم بزرگ کردن بچه‌هاست و دلمشغولی آن‌ها را دارد. مینا از دوران مجردی با یکی از دخترهای همسایه‌شان به نام مریم بسیار صمیمی بود. مریم ازنظر سنی خیلی از او کوچک‌تر است ولی محبتی عمیق این دو را به هم نزدیک کرد و باعث شد تا مینا پس از ازدواج هم دوستی‌اش با مریم را حفظ کند. زمانی که مریم به دبیرستان رسید خانواده‌اش تصمیم گرفتند تا او ازدواج کند. از میان خواستگاران مختلف، او به یکی از اقوام شوهر مینا پاسخ مثبت می‌دهد. اما این ازدواج چنان‌که انتظار می‌رفت خوب پیش نرفت. روزی به مینا خبر دادند که عاقبت مریم و همسرش از هم جدا شدند. این شوک باعث شد تا مینا گذشته را به خاطر بیاورد و زندگی‌اش را مرور کند...

رمان در من هوا سرد است نوشته‌ی طیبه نجیب، داستانی با حال و هوای زنانه است. نویسنده تلاش کرده به درون شخصیت قهرمان زنش نفوذ کند و احساسات و عواطف او را بروز دهد. مینا، کاراکتر اصلی این داستان، در ظاهر زندگی آرامی دارد. اما دغدغه‌هایی هم هست که آزارش می‌دهند؛ ازجمله رابطه‌اش با مادرش. رابطه‌ی این دو کمی پرتنش است و طعنه‌های مادر گاهی مینا را اذیت می‌کند. موضوع دیگری که این زن را می‌رنجاند، از دست دادن آرزوهایش است. اینکه روزگاری دل‌بسته‌ی ادبیات و مخصوصاً شعر بود، ولی زندگی مجال نداد تا به آن بپردازد. و از مهم‌تر سرنوشت تراژیک نزدیک‌ترین دوستش، مریم هم او را نگران می‌کند. نجیب اما در این داستان فقط به مینا نمی‌پردازد، بلکه از دریچه‌ی او به زندگی زن‌‌های دیگر هم نگاه می‌کند. مریم، خواهر مینا و مادرش دیگر کاراکترهایی هستند که نویسنده می‌کوشد در آن‌ها کندوکاو کند.

زنان نویسنده در ادبیات معاصر فارسی همیشه نقش پررنگ و تأثیرگذاری داشته‌اند. بسیاری از آثار این نویسندگان چنان درخشان بوده که داستان‌نویسی فارسی را متحول کرده‌. یکی از ویژگی‌های مشترک در نوشته‌های آنان، حضور شخصیت‌های اصلی زن است. در واقع آن‌ها عامدانه به بخشی از زندگی و جامعه پرداخته‌اند که ادبیات مردانه همیشه به آن بی‌توجه بوده یا آن را جدی نگرفته. همین هم باعث شده تا ادبیات زنانه جذاب‌تر شود و حالتی بکر و شاخص پیدا کند. این موضوع در مورد داستان در من هوا سرد است نیز صادق است. طیبه نجیب در این رمان بیشتر از اینکه بخواهد داستان ویژه‌ای را روایت کند، بر شخصیت‌هایش متمرکز شده و تلاش کرده درونیات آن‌ها را نشان دهد. قصه‌ی او به زندگی زنان طبقه‌ی متوسط می‌پردازد و از دغدغه‌های همیشگی آنان می‌گوید؛ مثل مشکلات خانوادگی و زناشویی، تربیت کودکان، سختی‌های خانه‌داری و ظلم به زنان. نجیب این دغدغه‌های مهم را به شکل ظریفی با خط داستانی ساده‌ای ترکیب کرده و درنهایت به یک رمان عمیق و چندلایه رسیده است.

کتاب در من هوا سرد است را انتشارات نیستان منتشر کرده است.

کتاب در من هوا سرد است برای چه کسانی مناسب است؟

اگر به داستان‌هایی با محوریت زنان علاقه دارید، این کتاب می‌تواند گزینه‌ی مناسبی برای مطالعه باشد.

در بخشی از کتاب در من هوا سرد است می‌خوانیم

اندیشه که می‌رسد خانه، هاج و واج به پنجره‌ها نگاه می‌کند. می‌گوید: «مامان حالا با این دستت واجب بود‌...» نمی‌گذارم بقیه حرفش را بزند. می‌گویم: «آره واجب بود. تو سومین نفری هستی که این رو می‌گی» انگار زورم فقط به اندیشه می‌رسد. طفلکی جوری که انگار منتظر است دوباره با تشر جواب بدهم می‌گوید:

«مگه کسی اینجا بوده؟»

پاسخی برای سوالش ندارم. سکوت من را که می‌بیند، می‌گوید: «لااقل صبر می‌کردید من می‌اومدم بعد.»

«تو فردا امتحان داری نمی‌شد.»

با طعنه می‌گوید: «ولی با این دست شما می‌شد، آره؟» و می‌بیند که چشم‌ها را گشاد کرده‌ام و ابروها را پایین داده‌ام با خنده می‌گوید: «ببخشید! ببخشید!» و سریع می‌رود به دست و صورت شستن.

مادر که غروب به خانه‌مان می‌آید، به‌خاطر پرده‌ها انتظار یک ساعت غرزدن و سخنرانی را دارم. اما انگار هنوز مادر را خوب نشناخته‌ام؛ ابرویی بالا می‌اندازد و رو به اندیشه می‌گوید: «زرنگی‌هاش به خودم رفته. امروز که به این روز افتاده، داره خونه‌ش رو از هر روز تمیزتر می‌کنه». بعد با حالتی تحسین‌کننده رو به پنجره‌ها لبخندی محو می‌زند، سری تکان می‌دهد، یک فنجان چای می‌خورد و می‌رود که به نانوایی برسد. اندیشه با تعجب نگاهم می‌کند. نمی‌دانم از غر نزدن مادر متعجب است یا از این‌گونه ابراز احساسات مادرانه‌اش.