کتاب من یک لاک پشتم

علی علی بیگی در نخستین اثر خود، یعنی کتاب من یک لاک پشتم به بازگویی درونیاتِ یک نوجوان می‌پردازد. داستان این کتاب در فضایی جنگ‌زده به وقوع می‌پیوندد. نویسنده فضایی را فراهم ساخته تا ناگفته‌هایی از جنگ را روایت کند.

درباره کتاب من یک لاک پشتم

جنگ چیست؟ درگیری مسلحانه میان دولت‌ها و حکومت‌ها که در واقع نوعی خشونت سیاسی است که جوامع برای دست‌یابی به اهداف سودجویانه‌ی خود از آن بهره‌ می‌جویند. این پدیده‌ی غیرانسانی در میان جوامع انسانی پیامدهای بسیاری در پی دارد که در بسیاری از مواقع غیرقابل جبران هستند. هرچند طبق تحقیقات به عمل آمده فقط حدود 15 تا 20 درصد از سربازان پیاده در جنگ‌ها به هم‌نوع خود شلیک می‌کنند و اکثریت از نوعی ممانعت درونی نسبت به کشتن هم‌نوع خود برخوردارند اما حوادث و کشت‌وکشتارهایی که هر روز در اطرافشان به وقوع می‌پیوندد، ذهنشان را به خود مشغول می‌سازد. سربازانی که از جنگ برمی‌گردند به انواعی از صدمات و اختلالات روحی و روانی دچار شده‌اند.

کتاب من یک لاک پشتم نوشته‌ی علی علی بیگی نیز به موضوع جنگ و وقایع پس از آن می‌پردازد. این داستان از زبان یک نوجوان روایت می‌شود. نویسنده در پی این است که برخی از پیامدهای جنگ را که از دیدگان اکثریت مردم پنهان مانده است به تصویر بکشد.

اصغر واشنگتون شخصیت منفی و منفور کتاب حاضر است که نوجوان داستان را لاک‌پشت خطاب می‌کند. او از هر فرصتی برای آزار و اذیت لاک‌پشت (نوجوانی که تمام داستان حول محور او می‌چرخد) استفاده می‌کند و پسر نوجوان را رنجیده‌خاطر می‌سازد. این نوجوان بعد از مدتی مسئله را با پدر خود در میان می‌گذارد و پدر به حمایت از او می‌پردازد. واشنگتون برای مدتی دست از سر او برمی‌دارد؛ اما غیبت ناگهانی پدر، مجدداً زمینه‌ی آزار را فراهم می‌سازد. واشنگتون دوباره به سراغ پسر نواجوان می‌آید و حتی بیش از پیش موجبات ناراحتی او را ایجاد می‌کند.

پدر بار دیگر به خانه برمی‌گردد؛ ولی با شخصیتی کاملاً متفاوت. حالا دیگر نه‌تنها برای حمایت از پسرش کاری نمی‌کند بلکه خود نیز پسرش را به‌شیوه‌های مختلف می‌آزارد. نوجوان قصه‌ی ما تبدیل به فردی سرخورده می‌شود و در پی آن بر آن می‌شود که کارهای واشنگتن را تلافی کند. این‌چنین است که این دو در گورستانی سوت و کور قرار می‌گذارند و...

کتاب من یک لاک پشتم برای چه کسانی مناسب است؟

دنبال‌کنندگان ادبیات روز ایران مخاطبین اصلی این کتابند.

در بخشی از کتاب من یک لاک پشتم می‌خوانیم

کسی چیزی نمی‌گوید. همه آرام هستند. کلاس حیوانات! و من یواش‌یواش باور می‌کنم که پدر رفته است. کار احمقانه‌ی پرویز و نوچه‌هایش هم چندان هیجان‌زده‌ام نکرد. دیگر خبری از حل تمرینات ریاضی با پدر نیست. شده‌ام عین تقی. بی‌پدر. همه‌ی بچه‌های کلاس می‌دانند؛ پدر رفته جنگ. کسی زیاد سر به سرم نمی‌گذارد. دلم خوش بود ریاضی را یاد خواهم گرفت. پرویز سرش را می‌خارد. نوچه‌هایش هم کنارش نشسته‌اند. یوسف شمشیری و قربانعلی طاهرفر. همه ساکتند. انگار معلم در کلاس است. داد و بیدادهای مادر بیدارم می‌کند. خواب مانده‌ام. مادر فرصت دست‌شویی رفتن هم نمی‌دهد. همان‌طور گیج و منگ لباس‌هایم را می‌پوشم و راه می‌افتم دنبال تقی. صدای خروس تقی محله را پر کرده است. تقی، سرِ کوچه منتظرم ایستاده است.

سربالایی مدرسه را بالا می‌آییم و وارد مدرسه می‌شویم. کم‌مانده شلوارم را خیس کنم. کتاب‌هایم را به تقی می‌دهم و به سمت دست‌شویی‌ها می‌دَوَم. صفی در کار نیست و همه همین‌طوری می‌روند سرِ کلاس. بس که هوا سوز دارد. بالاخره لگدِ معروف، انتظارِ همه را تمام می‌کند. در به سرعت باز می‌شود و می‌خورد به دیوار. کسی تعجب نمی‌کند. طبیعی است. اصغر واشنگتون وارد می‌شود. صدای جیرجیر هم می‌آید. انگار چند سوسک داخل مغز آدم راه می‌روند و سر و صدا می‌کنند. مبصر داد می‌زند: «برپا!» همه سرپا می‌ایستند. اصغر واشنگتون، دمِ در می‌ایستد تا ببیند همه به پایش بلند شده‌اند یا نه. کیفِ چرمِ نازکش را زیر بغلش زده است. طبق معمول دستی به سر کچل و براقش می‌کشد.