کتاب تا از سخن دور نیفتیم

آمیزه‌ای از دو گونه‌ی ادبی حسب‌حال‌نویسی و جستارنویسی به قلم داوود غفارزادگان. کتاب تا از سخن دور نیفتیم یادداشت‌هایی خواندنی را از نویسنده‌ی به‌نام و برنده‌ی جایزه‌ی بیست سال ادبیات داستانی در برمی‌گیرد.

درباره‌ی کتاب تا از سخن دور نیفتیم

حسب‌حال‌نویسی که آن را با خودزندگینامه‌نویسی نیز می‌شناسیم، گونه‌ای ادبی است که در آن نویسنده وقایع برهه‌های مختلف زندگی خود را به رشته‌ی تحریر درمی‌آورد. به بیان دیگر، حسب‌حال را می‌توان زندگینامه‌ای قلمداد کرد که نویسنده درباره‌ی خود و وقایع زندگی‌اش می‌نویسد. حال اگر این گونه‌ی ادبی را با جستارنویسی تلفیق کنیم، کتاب تا از سخن دور نیفتیم را می‌توان یکی از نمونه‌های آن به شمار آورد.

داوود غفارزادگان در کتاب تا از سخن دور نیفتیم، وقایع زندگی خود را در قالب یادداشت‌هایی خواندنی به رشته‌ی تحریر درآورده و کوشیده است تا در قاطبه‌ی این یادداشت‌ها، موضوعی جالب توجه را برای خواننده بازگو کند. هر یادداشت بازتابنده‌ی موضوعی مهم است که در برهه‌ای از زندگی غفارزادگان ذهن نویسنده را به خود مشغول داشته است.

داوود غفارزادگان در سراسر کتاب طنزی منحصربه‌فرد را چاشنی روایت خود کرده است که خواننده را مجذوب خود می‌سازد و با یادداشت‌ها همراه می‌کند. همچنین از دیگر ویژگی‌هایی که این کتاب را از سایر آثار هم‌رده‌ی خود متمایز می‌کند لحن نویسنده در جستارهاست که رنگ و بویی بومی و لهجه‌وار دارد و جایی میان کلام مکتوب و شفاهی قدم برمی‌دارد.

کتاب تا از سخن دور نیفتیم به همت انتشارات نیستان تهیه و منتشر شده است و اکنون نسخه‌ی الکترونیکی آن رویاروی شما قرار دارد.

کتاب تا از سخن دور نیفتیم برای چه کسانی مناسب است؟

علاقه‌مندان به ادبیات داستانی را به خواندن کتاب تا از سخن دور نیفتیم دعوت می‌کنیم.

با داوود غفارزادگان بیشتر آشنا شویم

داوود غفارزادگان در سال 1338 در اردبیل چشم به جهان گشود. او در اواخر دهه‌ی دوم زندگی خود از اردبیل به تهران کوچ کرد و در حوزه‌ی نشر مشغول به کار شد. او در سال‌های فعالیت حرفه‌ای خود در زمینه‌ی ادبیات، آثار گوناگونی را در دو حوزه‌ی ادبیات کودک و نوجوان و ادبیات بزرگسال تألیف و منتشر نموده است. جایزه‌ی بیست سال ادبیات داستانی بزرگسالان به‌خاطر نگارش اثر «ما سه نفر هستیم» و نیز نشان طلایی از جشنواره‌ی بزرگ برگزیدگان ادبیات کودک و نوجوان از جمله جوایز و افتخارات این نویسنده‌ی صاحب‌سبک به شمار می‌روند. از دیگر آثار منتشرشده‌ی داوود غفارزادگان می‌توان به عناوینی همچون «خلبان کوچولو»، «پرواز درناها» و «سنگ‌اندازان غار کبود» در حوزه‌ی کودکان و «فال خون»، «شب ایوب» و «خرده مینا بر خاک» برای مخاطب بزرگسال اشاره کرد.

در بخشی از کتاب تا از سخن دور نیفتیم می‌خوانیم

نشسته بودم پیش مادرم، گفت تو که به دنیا آمدی خانم‌ننه از تبریز آمد پیش‌مان و تا «اون سو»ت ماند. روز دهم یا همان «اون سو» که از حمام برت می‌گرداندیم به خانه نرسیده برف پاییزه اردبیل نم‌نمک شروع کرد به باریدن. خانم‌ننه گفت بلیت بگیرید من برگردم. همین‌جوری بود. بی‌قراری می‌کرد بیرون از خانه کنار آقا که نبود. یک‌دفعه ویرش می‌گرفت می‌آمد سری به ما سه دختر و نوه‌هاش می‌زد، یک‌دفعه هم چادر چاقچور می‌کرد که یالا برم گردانید سرخانه و زندگی‌ام، و برمی‌گشت تبریز پیش پدربزرگ و دایی‌هات‌. مادر گفت آن روز خانم‌ننه رفتنی کولاک شروع شده بود.

هرچه ما گفتیم قربان‌صدقه‌اش رفتیم و آقاجانت اصرار کرد، قبول نکرد که نکرد. با آن اتوبوس‌های قدیمی و جاده‌های خاکی و گردنه‌ی برف‌گیر «سایین» رفت و سه روز ماند توی برف و کولاک میان راه اردبیل و تبریز... به گمانم خانم‌ننه یا مادربزرگم یکی دو سال قبل از انقلاب مرد و آقا ‌ پدربزرگم‌ یکی دو سال بعد انقلاب. پدر یا آقاجانم پیش‌ترها ۱۰ ساله بودم که مرده بود. من همه‌شان را خوب به یاد دارم. آقاجان همیشه توی داستان‌هایم هست. خانم‌ننه‌ای که من دیدم دیگر پیر و تقریباً زمین‌گیر شده بود.

زنی به غایت مهربان با گونه‌هایی سرخ و رگ‌زده و چشمان خندانی که آن اواخر برای دیدن‌مان تنگ‌شان می‌کرد. با شیشه‌های قهوه‌ای و یشمی و سفید پنبه‌اندود قرص‌های رنگ به رنگ که همیشه کنارش بود. و آغوشی که همیشه برای بغل کردن‌مان می‌گشود. آقا اما سرحال و قبراق و خوش‌پوش بود. تقریباً تا جایی که من یادم است کت و شلوار، کفش و کلاه شاپوش همیشه ‌«سِت» بود. میانه بالا بود و اندامی معتدل داشت با پوستی روشن و گوشه لبی خندان آماده به سخنی طنز.