کتاب فضاهای کوچک شهری موفق: چارچوب مفهومی مبتنی بر زمینه فرهنگی

کبریا صداقت رستمی در کتاب فضاهای کوچک شهری موفق با تاکید بر اهمیت ایجاد یک فضای سازنده و متناسب با نیازهای شهروندی، به بیان ارزش‌های اجتماعی و فرهنگی این‌گونه فضاها در بهبود کیفیت زندگی شهرنشینان پرداخته است.

درباره‌ی کتاب فضاهای کوچک شهری موفق

گاهی شهرها آن‌قدر شلوغ و پرهرج‌و‌مرج‌اند که شهروندان نیاز دارند برای ساعاتی از دغدغه‌های روزمره دور بمانند و با پناه بردن به فضاهای شهری مطلوب احساس امنیت را تجربه کنند. فضاهای شهری خوب در پویایی محیط بسیار تأثیرگذارند و اگر متناسب با نیازهای زمانی و مکانی افراد جامعه طراحی شوند، ارزش‌های اجتماعی و فرهنگی متعددی را ایجاد خواهند کرد. در کتاب فضاهای کوچک شهری موفق، نوشته‌ی کبریا صداقت رستمی، با زمینه‌های فرهنگی ایجاد این‌گونه فضاها و مزایای آن آشنا می‌شوید و در عین حال مطالب مفیدی را از دیدگاه نظریه‌پردازان مختلف درباره‌ی چشم‌اندازهای شهری می‌خوانید.

در مجموع بهتر است فضاهای عمومی شهری از دید شهروندان همان شهر مورد ارزیابی قرار بگیرند تا هم مشکلات فضای هر شهر بهتر شناخته شود، هم امکان بهبود زندگی اجتماعی در ساختارهای شهری فراهم گردد. کتاب حاضر به تازگی از سوی انتشارات شهرسازی منتشر شده و می‌تواند دید تازه‌ای به پژوهشگران حوزه‌ی شهرسازی ارائه دهد.

کتاب فضاهای کوچک شهری موفق مناسب چه کسانی است؟

دانشجویان رشته‌های علوم اجتماعی، برنامه‌ریزی شهری و شهرسازی از جمله مخاطبان این کتاب هستند.

در بخشی از کتاب فضاهای کوچک شهری موفق می‌خوانیم

سرزندگی و حضورپذیری مهم‌ترین ویژگی یک فضای اجتماعی است. پژوهشگران در رشته‌های مختلف مرتبط با مطالعات شهری ادعا دارند که خیابان‌ها، میدان‌های عمومی، پارک‌ها و دیگر فضاهای عمومی شهری پتانسیل آن را دارند تا صحنه‌ای باشند که در آن‌ها نمایش زندگی جمعی آشکار می‌شود. حضور نسبت بالایی از مردم در قالب گروه‌ها، حضور زنان بیشتر از نسبت میانگین (زیرا زنان نسبت به مکان‌هایی که از آن‌ها استفاده می‌کنند حساس‌ترند)، و حضور همه‌ی گروه‌های سنی و همه افراد در بررسی حضورپذیری فضا مؤثرند. لوپز معتقد است فضاها مورد استفاده قرار می‌گیرند، زیرا نقش آن‌ها اینچنین است ولی شیوه‌ای که در فضاهای عمومی مورد استفاده قرار می‌گیرند، شاخص کلیدی از چگونگی درک آن فضاها توسط مردم می‌باشد.

در این میان، تنوع کاربران در یک فضای عمومی، شاخصی از چگونگی درک این فضاها توسط مردم است. به طور کلی میدان عمومی توسط افراد مختلف همچون بچه‌ها، بزرگسالان، خانواده‌ها، افراد مسن، جوانان و بی‌خانمان‌ها مورد استفاده قرار می‌گیرد ولی حضور افراد مختلف معانی متفاوتی را نشان می‌دهد؛ برای مثال، اگر خانواده‌ها با بچه‌های کوچکی که دارند در آن جا بازی می‌کنند حضور داشته باشند بدین معناست که فضا ایمن درک شده است یا اگر فضای عمومی غالباً توسط افراد مسن‌تر مورد استفاده قرار گیرند، فضا دسترسی‌پذیر درک می‌شود.