کتاب پیاده راه شهری، راه زنده

سیما هاشمی و سودابه عباسی آذر در کتاب پیاده راه شهری، راه زنده ضوابط و استانداردهای کلی در طراحی مسیرهای پیاده را مورد بحث و بررسی قرار می‌دهند.

درباره کتاب پیاده راه شهری، راه زنده:

یکی از مهم‌ترین اقداماتی که باید در تحقیقات مربوط به شهرسازی صورت گیرد، بررسی مفاهیم و نظریات مختلف در خصوص موضوع مورد نظر است. بر این اساس خصوصیات و جایگاه پیاده‌راه‌ها، نقش آن‌ها در معاشرت پذیری فضای شهری و همچنین اصول و معیارهای طراحی و ارزیابی آن‌ها مورد مطالعه قرار می‌گیرد.

حرکت پیاده، ابتدایی‌ترین و حیاتی‌ترین شکل جابه‌جایی انسان در محیط است. به همین خاطر امروزه کیفیت فضاهای جمعی یکی از معیارهای اصلی توسعه یافتگی در شهرها به شمار می‌آید. در این میان پیاده‌راه‌ها به دلیل ویژگی‌های منحصر به فرد خود در ایجاد تعاملات اجتماعی، اهمیت زیادی دارند. به همین دلیل پرداختن به این موضوع می‌تواند کیفیت فضاهای شهری را ارتقاء دهد.

باید دانست که ساخت پیاده‌راه‌ها به سبب ویژگی‌های خاص خود فواید زیادی دارد که برحسب مقیاس عملکردی می‌تواند در سطوح مختلفی. اثرگذار باشد. به عنوان مثال طراحی پیاده‌راه‌ها ضمن زیباسازی فضا منجر به ارتقای کیفیت تعاملات اجتماعی در شهر می‌گردد.

علی‌رغم این که امروزه جنبش پیاده گستری در کشورهای پیشرفته موضوعی مهم محسوب می‌شود، ساخت مسیرهای پیاده در کشور ما همچنان مبحثی جدید به شمار می‌آید و اغلب به عنوان راهکاری نه چندان کاربردی برای پیشگیری از حضور اتومبیل‌ها در مناطق پر رفت و آمد استفاده می‌شود. اما باید توجه کرد که این عملکرد نیاز عابران پیاده و نقش مهم پیاده‌راه‌ها را نادیده می‌گیرد.

کتاب پیاده راه شهری، راه زنده (The urban walking path the live path) مناسب چه کسانی است؟

مطالعه این کتاب به پژوهشگران و علاقه‌مندان به حوزه شهرسازی پیشنهاد می‌شود.

در بخشی از کتاب پیاده راه شهری، راه زنده می‌خوانیم:

پیاده‌راه‌ها یا خیابان‌های پیاده، خیابان‌هایی منفرد و مجزا با بالاترین حد نقش اجتماعی هستند که آمد و شد خودرو از آن‌ها حذف شده است و آمد و شد غیر‌ موتوری در آن‌ها اولویت مطلق را دارست. تنها خودروهای خاص (خودروهای آتش نشانی، اورژانس و پلیس) در مواقع اضطراری امکان دسترسی به این معابر را دارند و وسایل نقلیه خدماتی و حمل بار نیز طی ساعات خاصی مجاز به تردد در آن‌ها هستند (حسینیون، 1383: 69). در تعریف دیگر، پیاده‌راه‌ها معابری با بالاترین حد تعاملات اجتماعی هستند که در آن‌ها تسلط کامل با عابر پیاده بوده و از وسایل نقلیه موتوری تنها به منظور سرویس دهی به زندگی جاری در معبر استفاده می‌شود (پاکزاد، 1385: 274).