کتاب روزهایی که در آندرومدا گذشت

کتاب روزهایی که در آندرومدا گذشت رمانی در ژانر علمی – تخیلی به قلم کوثر پرورزاده است که بر اساس یک پیش‌بینیِ علمی ایده‌پردازی شده و بسط یافته است. کهکشان آندرومدا و کهکشان راه شیری در فاصله‌ای دور از یکدیگر قرار دارند و احتمال می‌رود حدود سه تا پنج میلیارد سال دیگر با یکدیگر برخورد کنند. نویسنده این احتمال را به‌عنوان هسته‌ی مرکزی داستان خود انتخاب کرده است.

درباره‌ی کتاب روزهایی که در آندرومدا گذشت

آندرومدا نام کهکشانی است که در فاصله‌ی دوونیم میلیون سال نوری از کهکشان راه شیری قرار دارد. آندرومدا از کهکشان راه شیری بزرگ‌تر است و دو برابرِ راه شیری ستاره دارد. کهکشان آندرومدا دورترین جرمی است که با چشمِ غیرمسلح در آسمان به‌صورت لکه‌ای مات دیده می‌شود. کوثر پرورزاده نام کتاب روزهایی که در آندرومدا گذشت را از نام این کهکشان وام گرفته است.

داستان در سیاره‌ای به نام wjs184 می‌گذرد. زنی آشفته خاطراتش را مرور می‌کند؛ خاطرات وحشتی عظیم و اتفاقی باورنکردنی؛ برخوردِ دو سیاره به یکدیگر که آتش‌سوزی مهیبی رقم زده و مردم را به کام نابودی کشانده. کوثر پرورزاده با گریزهای متعدد به گذشته، راز این واقعه را برای مخاطب فاش می‌کند.

در این سیاره که در کهکشان آندرومدا قرار دارد، پیرمردی پیشگویی می‌کند که کهکشان راه شیری و آندرومدا در حال حرکتی بسیار سریع به سوی هم هستند و در آینده‌ای نزدیک به هم برخورد خواهند کرد. او این حادثه را شوم نمی‌انگارد و برعکس، آن را شروع زندگیِ دوباره‌ای می‌داند. هیچ‌کس حرف او را باور ندارد، اما او هر هفته به اطلاع‌رسانیِ مردم مشغول می‌شود و از سیاره‌ی زمین و سازمان ناسا می‌گوید و این امید را به مردم می‌دهد که در آن‌جا زندگیِ بهتری در انتظارشان است. حال باید دید این برخورد واقعاً اتفاق می‌افتد یا نه، و در آن صورت، سرنوشت مردمِ این سیاره چه می‌شود؟

کتاب روزهایی که در آندرومدا گذشت در ژانر علمی - تخیلی بسیار موفق عمل می‌کند و یافته‌های علمی را دست‌آویزی برای خیال‌پردازی‌های خود قرار می‌دهد. کوثر پرورزاده با قلم روان و سیال خود، مخاطب را به‌سرعت با اثر همراه می‌کند و لحظه‌ای ارتباط او را با داستان نمی‌گسلد.

این کتاب به همت انتشارات اهورا قلم چاپ و روانه‌ی بازار شده است.

کتاب روزهایی که در آندرومدا گذشت برای چه کسانی مناسب است؟

افرادی که به داستان‌های علمی - تخیلی علاقه دارند، از این رمان استقبال خواهند کرد.

در بخشی از کتاب روزهایی که در آندرومدا گذشت می‌خوانیم

"به علت یک سری فعل‌وانفعالات انجام‌شده‌ی آزمایشگاهی در سازمان هوا و فضای سیاره‌ی زمین، سرعت حرکت دو کهکشان آندرومدا و راه شیری افزایش پیدا کرده و زمان برخورد آن‌ها از 4 میلیارد سال بسیار کاهش‌ یافته. این دو کهکشان با سرعت به‌سمت هم حرکت می‌کنند و اولین نقطه‌ی حرکت از سیاه‌چاله‌ی فضایی سامپریداما که از انفجار کوتوله‌ی سفید ستاره‌ی دانتل آبی حاصل‌ شده، با سرعت باورنکردنی افزون بر km/s 100 به کُره‌ی wjs184 (سیاره‌ای که مردم این شهر در آن ساکن‌اند) نزدیک می‌شود. که ممکن است در اثر انفجار این کوتوله سفید پرانرژی، یک سیاه‌چاله به وجود بیاید. و همه‌چیز را ببلعد، این به معنای مرگ و نابودی نیست، بلکه نماد شروع دوباره زندگی شما در یک کهکشان دیگر است. اگر با یک تونل مصنوعی یا کرم‌چاله‌ی فضایی سفر کنیم و در جای امن دیگر یا سیاره‌ی قابل سکونت نزدیکی مثل (کُره‌ی زمین) در این دنیا فرود آییم. سیاره‌ی زمین و سازمان ناسا منتظر تحویل گرفتن شما هستند."

خواندن طومار که تمام شد نیشخندی زدم. چرا آدم‌فضایی‌ها به فکر ما هستند؟ حتماً برای خودشان هم باید سودی وجود داشته باشد. از این فکر بی‌حساب‌وکتاب، بیشتر خندیدم. بیشتر از یک هفته است که تمام خط و آنتن‌های تلفنی هک شده و برای همه‌ی مردم پیام‌هایی با این محتوا ارسال می‌شود.