کتاب عشق در می‌زند

کتاب عشق در می‌زند نوشته‌ی محمد تهرانی، شامل دو داستان اجتماعی جذاب است که ماجرایی واقعی در رابطه با یکی از واحدهای مطبوعاتی کشور و کارکنان آن را به تصویر می‌کشد.

درباره‌ی کتاب عشق در می‌زند:

دنیای قصه‌نویسی، دنیایی شگفت‌انگیز است. دنیایی که به نویسنده مجال می‌دهد گوشه‌هایی از زندگی مردم را، که چه بسا خودشان نسبت به آن بی‌توجه هستند، مورد توجه قرار داده و جنبه‌ها و جهات مختلف آن را ارزیابی کند.

محمد تهرانی که به طور معمول ماجراهایی واقعی را سوژه نوشته‌هایش قرار می‌دهد، یکی از ویژگی‌هایش وفاداری به اصل ماجراست و سعی می‌کند تا جایی که امکان‌پذیر است، آنچه می‌نویسد، بیشتر به واقعیت نزدیک باشد و در این اثر نیز همانند بقیه نوشته‌هایش به این امر وفادار مانده است و قهرمانان قصه همه افرادی حقیقی هستند.

این نوع نگارش، چند خاصیت بزرگ دارد، اول این که نویسنده چهره‌هایی واقعی از زندگی را نمایش می‌دهد و ضمن کارش از خصوصیات اخلاقی افرادی سخن می‌گوید که چه بسا خصوصیات خود ما را دارند و از این روست که در اغلب قصه‌های محمد تهرانی می‌توانیم سیمایی از خودمان را ببینیم.

کتاب عشق در می‌زند دو داستان دربردارد: داستان اول که عنوان کتاب نیز برگفته از آن است داستان مردی به نام داود را به تصویر می‌کشد که گناه یک دزد را می‌بخشد با این شرط که او دیگر به کارهای خلافش ادامه ندهد. داستان دوم با عنوان «خشم کور» دیدار دو دوست و ماجراهای اندوهناک آن‌ها را روایت می‌کند.

کتاب عشق در می‌زند مناسب چه کسانی است؟

این کتاب به علاقه‌مندان به داستان‌های اجتماعی ایرانی پیشنهاد می‌شود.

در بخشی از کتاب عشق در می‌زند می‌خوانیم:

- چرا کار نمی‌کنی؟

- قبلاً تو یه تولیدی کار می‌کردم از وقتی لباس‌های چینی تو کشور اومد صاحب تولیدی ما ور شکست شد و همه رو بیرون کرد من هم بیکار شدم و دیگه نتونستم کار پیدا کنم.

سپس مکث کوتاهی کرد و دنباله سخنش را گرفت:

- البته اگه هم کار می‌کردم خودتون بهتر می‌دونین با پول کارگری نمی‌شه وسایل یه جهیزیه رو فراهم کرد.

داوود هم چنان که لبخند ملایمی گوشه لب هایش بازی می‌کرد گفت:

- تعجب می‌کنم شما می‌خواید با کیف قاپی و دزدی و شرارت و پول حروم جهیزیه خواهرتونو تهیه کنین آیا فکر می‌کنین این کار درستیه؟

بهمن که بغض بی رحمانه گلویش را می‌فشرد و اشک در چشمانش می‌جوشید و روی گونه هایش فرو می‌چکید با لحنی غم آلود گفت:

- آقا داوود من آدم بدبختی هستم، کمکم کنین تا از این بدبختی نجات پیدا کنم به خدا قسم منم دلم می‌خواد مثل همه مردم با پاکی و شرافت زندگی کنم.

- خواهرتون از کارهای شما خبر داره؟
- نه.