کتاب یوهانس اولریش یلخ و تعدادی داستانک هزار واژه‌ای دیگر

کتاب یوهانس اولریش یلخ و تعدادی داستانک هزار واژه‌ای دیگر نوشته‌ی مجتبی مهدیان ماهفروزی هفده داستان کوتاه دارد. داستان‌های ایرانی معاصر که مضامین فرهنگی، اجتماعی، روان‌شناختی و... را در بر می‌گیرند. نویسنده این داستان‌های آموزنده و سرگرم‌کننده‌ را با قلمی ساده و صمیمی و خلاقانه و به‌شیوه‌ی گفت‌وگومحور تحریر کرده است.

درباره‌ی کتاب یوهانس اولریش یلخ و تعدادی داستانک هزار واژه‌ای

مجتبی مهدیان ماهفروزی مهارت زیادی در ایده‌پردازی و فیلم‌نامه‌نویسی دارد. ردپای این مهارت در کتاب یوهانس اولریش یلخ و تعدادی داستانک هزار واژه‌ای دیگر نیز دیده می‌شود؛ به این معنا که نویسنده داستانک‌ها را در فضاهایی مانند دانشگاه و میوه‌فروشی و کتاب‌فروشی روایت می‌کند و شخصیت‌های داستان هم باهم گفت‌وگو می‌کنند. او کوشیده است با حدود هزار واژه، داستان‌هایی با موضوعات فرهنگی، اجتماعی، روان‌شناختی، عقیدتی، مذهبی و... خلق کند و پیام مهمی را با سبکی ساده و جذاب و جوان‌پسند و به‌شیوه‌ای صمیمی به مخاطب آموزش دهد. او همچنین در برخی داستان‌ها باورهای رایج در جامعه را به نقد می‌کشد. البته برخی از داستانک‌های این کتاب صرفاً جنبه‌ی سرگرمی دارند.

«دیر اومدی، خیلی دیر...»، «داستان کوتاهه مثلاًها!» و «خرگوش چاق» از جمله داستان‌های کوتاه این کتاب شیرین و خواندنی‌اند.

کتاب یوهانس اولریش یلخ و تعدادی داستانک هزار واژه‌ای دیگر به چه کسانی پیشنهاد می‌شود؟

اگر به داستان‌های کوتاه و معاصر ایرانی با مضامین فرهنگی و اجتماعی و روان‌شناختی و... علاقه دارید و قلم نویسندگان جوان ایرانی را هم می‌پسندید، از خواندن این کتاب لذت خواهید برد.

مجتبی مهدیان ماهفروزی را بیشتر بشناسیم

مجتبی مهدیان ماهفروزی متولد 1368 در ساری است و دکترای آب‌وهواشناسی دارد. از کودکی به داستان و داستان‌نویسی علاقه پیدا کرد و از سال 1399 به دنیای فیلم‌نامه‌نویسی وارد شد. ایده‌پردازی و خلق ژانر روان‌شناختی ازجمله مهارت‌های او در حوزه‌ی فیلم‌نامه‌نویسی است. در این زمینه چندین اثر تولید کرده که به چند نمونه اشاره می‌کنیم: چندین فیلم‌نامه‌ی کوتاه تبلیغاتی، ازجمله «چون دوستت دارم» برای پلیس راهنمایی‌ورانندگی، فیلم‌نامه‌ی «آکروفوبیا» و طرح سریال «سرخ، زرد، سیاه». او همچنین از نویسندگان سریال «واحد شماره‌ی یک» است.

در بخشی از کتاب یوهانس اولریش یلخ و تعدادی داستانک هزارواژه‌ای دیگر می‌خوانیم

یکی سرمو نوازش می‌کنه، چشمام می‌سوزن و تار می‌بینم، یلداست.
«چجوری اومدی تو؟»
لبخند می‌زنه، یه کلید نشونم میده:
«خیلی گیج می‌زنی!»
«برای چی اومدی؟»
«حرف داشتم باهات.»
«من باهات حرفی ندارم، کلیدو بذار روی میز و برو.»
لبخندش بزرگ‌تر میشه، میره سمت آشپزخونه، با یه لیوان نسکافه برمی‌گرده:
«بیا، سردردتو بهتر می‌کنه.»
«ولم کن یلدا.»
«بهت میگم بخورش، بعدش هم باید بری یه دوش بگیری.»
«حوصله ندارم.»
«مجبوری.»
«برای چی؟»
«شب مهمون داری.»
«کی؟ تو؟»
با ژستی خاص به کلید اشاره می‌کنه:
«من که صاحبخونه‌ام.»