کتاب کارآگاه نلی 1: دانشکده هیولا

آیا هیولاها و اشباح وجود دارند؟ کتاب کارآگاه نلی 1: دانشکده هیولا به قلم مارتین ویدمارک، داستان هیجان‌انگیز دختری ماجراجو را به تصویر می‌کشد که در حال گذراندن دوره‌ای است که بعد از آن تبدیل به مامور مخفی هیولا می‌شود. مامور مخفی هیولا کسی‌ست که همیشه مشغول دست‌و‌پنجه نرم کردن با هیولاها و اشباح خبیث است. نخستین ماموریت او این است که یک خون‌آشام را از بین ببرد.

درباره‌ی مجموعه کارآگاه نلی:

شخصیت اصلی این مجموعه‌ی جذاب و پرهیجان دختری به نام نلی راپ است که با کنجکاوی و جسارت همیشه دنبال ماجراجویی است. او و سگش (لندن) در هر داستان به ماموریت کارآگاهی جدیدی می‌روند. این تیم دو نفره‌ی جسور در این ماموریت‌های غیرقابل پیش‌بینی با پیچیدگی‌ها و رازهایی درباره‌ی هیولاها و اشباح مواجه می‌شوند که باید از آن‌ها سردربیاورند و پاسخ معماهایشان را پیدا کنند.

مجموعه‌ی کارآگاه نلی (Monsteragentin Nelly Rapp) شش جلد دارد و در هر داستان شخصیت‌هایی جدیدی به قصه اضافه می‌شوند که ماجراها را پیچیده‌تر و البته جذاب‌تر می‌کنند. مارتین ویدمارک نویسنده‌ی مشهور کودک و نوجوان، در این مجموعه‌ی پرطرفدار داستان‌هایی پرکشش را به تصویر کشیده که مورد علاقه‌ی بسیاری از کودکان و نوجوانان است. تصویرسازی داستان‌های کارآگاه نلی نیز جذابیت خودش را دارد و به خوبی مکمل ماجراهای هر داستان است.

کتاب کارآگاه نلی 1: دانشکده هیولا مناسب چه کسانی است؟

کودکان و نوجوانان علاقه‌مند به داستان‌های ماجراجویانه و پرهیجان از خواندن کتاب دانشکده هیولا (Die Monsterakademie) لذت خواهند برد.

با مارتین ویدمارک بیشتر آشنا شویم:

وی نویسنده‌ی سوئدی کودک و نوجوان است. ویدمارک در اوایل دهه هشتاد به استکهلم مهاجرت کرد و از همان زمان به نوشتن شعر و داستان برای کودکان پرداخت. تجربه‌ی سال‌ها دبیری و تدریس، بسیار به مارتین ویدمارک (Martin Widmark) در شناخت ذهنیت کودکان، و نوشتن داستان‌هایی مطابق با سلیقه‌ی آن‌ها کمک کرده است. برخی از آثار او عبارتند از: «ماجرای سیرک، ماجرای فوتبال، ماجرای الماس.»

در بخشی از کتاب کارآگاه نلی 1: دانشکده هیولا می‌خوانیم:

کسی متوجه غیبت من و لندن نشده بود. ما آهسته وارد سالن بزرگ ورودی شدیم. سالن، خنک بود و ساکت. من با احتیاط اطرافم را تماشا می‌کردم.

سنگ‌های سفید و سیاه کف سالن از تمیزی برق می‌زدند و از خدمتکار غول‌پیکر هم هیچ اثری نبود. نگاهم به آینۀ بزرگی افتاد که از دیوار سالن آویزان بود. زیرِ آینه میز کوچکی قرار گرفته بود و روی آن نامه‌ای دیده می‌شد. من آهسته به طرف میز رفتم و نگاهی به نشانی روی نامه انداختم؛ روی نامه نوشته شده بود: «خدمت مأمور مخفی شمارۀ 9، آقای هانیبال‌لوک» با تعجب با خودم فکر کردم، عموهانیبال... یک مأمور مخفی است! ناگهان صدای سرفه‌ای از پشت سرم شنیدم. به‌سرعت سرم را برگرداندم و چشمم به شلوار سیاه‌رنگی خورد.

با ترس و وحشت در حالی‌که چشم‌هایم را از روی شلوار سیاه‌رنگ برنمی‌داشتم، سرم را بلند کردم.

آن بالا بالاها چشم‌هایم به چشم‌های خدمتکار افتاد، او با وجود هیکل بزرگش طوری خودش را پشت من رسانده بود، که حتی لندن هم متوجه صدای پایش نشده بود.

جای زخم روی گونه‌اش زیر نور چراغ، مانند آتشی سرخ بود.

حتماً با بچه‌هایی که یواشکی نامۀ دیگران را می‌خواندند، میانۀ خوبی نداشت. حالا چطور می‌توانستم بهانۀ خوبی برای این حرکت زشتم پیدا کنم؟ اول، نامه را که خودم مخفی کرده بودم آرام روی میز گذاشتم و بعد گفتم: «اِ... اِ... داشتم دنبال توالت می‌گشتم.»