کتاب تابستان

لوری لی در کتاب تابستان از مجموعه کتاب‌های نیک، بخش‌هایی از سرگذشت و خاطرات شیرین خودش را بازگو می‌کند؛ لحظه‌هایی خاطره‌انگیز و بی‌نظیر که در روزهای شاد و بی‌دغدغه‌ی کودکی داشته است. نویسنده در این اثر سعی دارد تا با شرح زندگی خود، بخشی از تاریخ و فرهنگ انگلستان را به تصویر بکشد.

درباره‌ی کتاب تابستان:

نویسنده‌ی این کتاب با توصیف‌های زیبایش از خاطرات کودکی خود در فصل تابستان، حال و هوای تازه‌ای به ارتباط میان انسان و طبیعت می‌بخشد. کتاب تابستان (Summer) از کتاب «شراب سیب با رزی» (Cider with Rosie) برگرفته شده؛ این کتاب اتوبیوگرافیک که جلد اول از سه‌گانه‌ی لوری لی (Laurie Lee) است، پس از انتشار شش میلیون نسخه از آن به فروش رسید.

لوری لی نویسنده کتاب حاضر دوران کودکی خود را در طبیعت بکر و زیبای گلوچسترشایر گذرانده است. او در جوانی به همراه خانواده‌اش به اسپانیا مهاجرت کرد و در جنگ‌های داخلی این کشور روزهای تیره و تاری را سپری نمود. لوری در این کتاب از زادگاه زیبایش، کشور انگلستان صحبت می‌کند؛ جایی که هم اکنون بسیار دور و غریب به نظر می‌رسد. جی بی پریستلی یکی از نویسندگان بزرگ انگلیسی درباره‌ی کتاب تابستان می‌گوید: «خاطرات لوری لی همانند یک خداحافظی باشکوه نه تنها با دوران کودکی‌اش، بلکه با کشور انگستانی‌ست که دیگر وجود ندارد! این کتاب می‌‌تواند نماینده‌ی کوچکی از تاریخ انگلستان و عقاید و دیدگاه‌های مردمانش باشد.»

درباره مجموعه کتاب تکه‌های نیک:

این مجموعه بخشی از آثار کلاسیک نویسندگان جهان را جمع‌آوری کرده و اطلاعات مختصری در خصوص آثار ادبی مهم و نویسندگان بزرگ ارائه می‌دهد.

کتاب تابستان برای چه کسانی مناسب است؟

اگر به خواندن زندگی‌نامه و خاطرات علاقه‌مند هستید این کتاب برای شماست.

با لوری لی بیشتر آشنا شویم:

شاعر، فیلمنامه‌نویس و نویسنده‌ی انگلیسی که در سال 1914 چشم به جهان گشود، لوری لی نام دارد. وی از اواسط قرن بیستم شروع به نوشتن کرد و شعرها، داستان‌ها و رمان‌های زیادی را به نگارش درآورد.

کتاب شراب سیب با رزی (Cider with Rosie) که این کتاب کوچک از آن گرفته شده، اولین بار در 1959 چاپ شد. این کتاب به زودی در گروه پرفروش‌ترین کتاب‌ها قرار گرفت و برای میلیون‌ها نفر از مردم جهان به خاطره‌ای دوست‌داشتنی از دوران کودکی و طبیعت انگلستان تبدیل شد.

در بخشی از کتاب تابستان می‌خوانیم:

خانه‌ی ما خانه‌ای متعلق به قرن هفدهم در کاتس‌وولد بود و مثل آن‌جا خوش‌ظاهر. سنگی بود و پنجره‌های دست‌تراش داشت، با سطوح طلایی و کاشی‌هایی که خزه پوشانده بودشان و دیوارهای کلفتی که سرمای رطوبت را در هر فصل و هوایی درونشان نگه می‌داشتند. زیر شیروانی و راهروهای آن پر از درهای محصوری بودند که انگشتانمان اشتیاق باز کردنشان را داشتند درهایی که به اتاق‌هایی باز می‌شد که صدا را پژواک می‌دادند و حالا برای همیشه برای ما مسدود بودند. این‌جا زمانی ملک اربابی کوچکی بود و بعدها میخانه‌ی عمومی شده بود؛ اما وقتی که به آن‌جا آمدیم بیشترش خراب شده بود و حالا فقط سه کلبه‌ی کوچک نزدیک به هم بود. شکل خانه مثل تی بود و ما در سراشیبی پایینی آن زندگی می‌کردیم. شیب بالایی که مثل پوسته‌ای گسترده و زنگ‌زده در یک طرف رودخانه قرار داشت بین دو پیرزن تقسیم شده بود که یکی بالای دیگری قرار گرفته بود.

گرانی تریل و گرانی والون رقبای قدیمی‌ای بودند که روی اعصاب هم راه می‌رفتند و دشمنی همیشگی آن‌ها مثل موشی بود که داخل دیوار باشد و در روزهای اول آن‌جا بودنم توجهم را جلب کرده بود. آن‌ها با بدن‌هایشان که مثل داس خم شده بود و با چشمان صورتی رنگ‌ پریده و حلقه‌های وحشی موهایشان که مثل بوته‌های دور پرچین بودند به نظرم مثل تصاویر جادوگر‌ها بودند و واقعاً هم همان شکلی بودند. آن‌ها در تمام مدتی که همسایه‌هایی نزدیک به هم بودند کلمه‌ای با هم رد و بدل نکردند. به جای آن با چکمه و جارو با هم ارتباط داشتند روی کف خانه می‌پریدند و روی سقف می‌زدند. همدیگر را «اون پایینیه» یا «اون بالاییه» خطاب می‌کردند، «اون یارو»؛ چون هر یک برای دیگری چیزی نبود جز همسایه‌ای که حتی لیاقت داشتن اسم هم نداشت.