کتاب برنامه نویسی سیستمی با زبان C در یونیکس

سید مهرداد اسلامی مهدی آبادی در کتاب برنامه نویسی سیستمی با زبان C در یونیکس تلاش کرده تا مفاهیم تخصصی برنامه‌نویسی را با زبانی ساده بیان کند و خوانندگان را به فضای یونیکس کاملا آشنا گرداند. با این وجود آشنایی به زبان C را می‌توان پیش‌نیاز خواندن این کتاب به حساب آورد و به خوانندگانی که آشنایی با این زبان ندارند، توصیه می‌شود ابتدا یک کتاب آموزشی در رابطه با زبان C مطالعه کنند.

درباره کتاب برنامه نویسی سیستمی با زبان C در یونیکس:

سیستم عامل یونیکس (UNIX) در سال 1969 در آمریکا توسعه یافت اما بعد از آن تغییرات زیادی پیدا کرده است. این سیستم عامل قابلیت‌های زیادی را در اختیار کاربران قرار می‌دهد به همین دلیل در محافل دانشگاهی، جایگاه ویژه‌ای پیدا کرده است. ساختار کتاب برنامه‌نویسی سیستمی با زبان C در یونیکس، به صورتی تدوین شده است که خواننده اشراف کاملی بر مباحث این زبان پیدا کند.

فصل اول کتاب به مرور امکانات تکمیلی زبان C و همچنین نحوه اجراء کدهای آن در یونیکس پرداخته می‌شود، فصل دوم به معرفی جنبش نرم‌افزارهای آزاد و مفهوم متن باز می‌پردازد، فصل سوم در رابطه با فرایند صحبت می‌شود، فصل چهارم در رابطه با برنامه‌نویسی همروند و ریسمان‌ها است و نهایتا در فصل پنجم نحوه ارتباط فرایندها با یکدیگر توضیح داده خواهد شد.

کتاب حاضر به کسانی که قصد یادگیری مباحث مربوط به سیستم عامل یونیکس را دارند نکات مهمی را آموزش می‌دهد. مفاهیم ارائه شده در این کتاب تخصصی و دقیق است اما با بیانی ساده، تصاویر کاربردی و گویا به مخاطب ارائه شده است.

کتاب برنامه نویسی سیستمی با زبان C در یونیکس مناسب چه کسانی است؟

دانشجویان و علاقمندان برنامه‌نویسی با بهره‌گیری از نکات کاربردی این کتاب بر مباحث زبان C در یونیکس تسلط کافی پیدا می‌کنند.

در بخشی از کتاب برنامه نویسی سیستمی با زبان C در یونیکس می‌خوانیم:

یک برنامه هر حال اجرا، یک فرآیند نامیده می‌شود. اگر هر دو پنجره ترمینال روی صفحه مشاهده می‌کنید به این معنی است که احتمالا دوبار برنامه ترمینال اجرا شده است یعنی دو فرایند ترمینال روی سیستم در حال اجرا است. هر پنجره ترمینال یک پوسته را اجرا می‌کند. هر پوسته در حال اجرا نیز یک فرآیند است. وقتی برنامه توسط پوسته اجرا می‌شود، این برنامه در واقع یک فرایند جدید است.

برنامه‌سازان حرفه‌ای معمولا برنامه‌های کاربردی را در قالب چند فرآیند مشارکتی پیاده‌سازی می‌کنند تا هم امکان اجرا همزمان چندکار را داشته باشند، هم استحکام برنامه را بالا ببرند و هم از برنامه‌های موجود استفاه کنند.