کتاب خواب آندلس

کتاب خواب آندلس رمانی پلیسی و غیرقابل پیش‌بینی به قلم ناصر فرزین فر است و داستان پسری فقیر و تنها را به تصویر می‌کشد که از شهرستان به تهران می‌آید تا دختری به نام سارا را پیدا کند اما این جستجو او را وارد ماجراهایی جذاب می‌کند.

درباره‌ی کتاب خواب آندلس:

شخصیت اصلی رمان خواب آندلس جوانی‌ست که چهار سال در تبریز زندانی بوده و بعد از آزاد شدن، به تهران می‌آید تا دختری به نام سارا را بیابد. جوان که بعد از آزادی از زندان پول زیادی ندارد روزها در کتابفروشی و شب‌ها در یک حمام عمومی کار می‌کند و همانجا هم می‌خوابد. ناصر فرزین فر با پیش بردن داستان ما را از گذشته‌ی جوان و اینکه چه اتفاقاتی برای او رخ داده است باخبر می‌کند. پسر که نشانی چندانی از سارا ندارد تنها با حاشیه‌ نوشته‌های جزوه او، در جستجویش است. همه او را از یافتن سارا ناامید می‌کنند اما پسر با جدیت به جستجوی خود ادامه می‌دهد....

کتاب خواب آندلس ریتمی سریع و روندی جذاب دارد که نمی‌توان ماجراهای بعدی داستان را حدس زد. فرزین فر شخصیت‌هایی فرعی را وارد داستان می‌کند که فضای اولیه‌ی داستان را گسترش می‌دهند و ما را همراه با خود به ماجراهای پلیسی و چند لایه می‌برند.

کتاب خواب آندلس مناسب چه کسانی است؟

علاقه‌مندان به رمان‌های پلیسی ایرانی از خواندن این اثر لذت خواهند برد.

در بخشی از کتاب خواب آندلس می‌خوانیم:

پس این مادر بود. آرزو هم یاد مادرِ مُرده‌اش افتاده بود. این‌بار من بودم که از دهنم پرید، «آخی.» تسلیت گفتم. ده سال پیش، یک‌بار برای اولین و آخرین‌بار کنار آرزو، روبه‌روی مادر چاقش نشسته بودم که داشت با وینستون روشنی لای انگشتان چکشی‌اش به حرف‌های بچگانه‌ی من که نقشه‌های آینده‌مان را برایش تعریف می‌کردم گوش می‌داد و طوری با لبخندی که به چشم‌های آبکی قشنگش می‌آمد، سرش را آرام می‌جنباند که به آدم برنمی‌خورد. گوش داده بود و وقتی پی زیرسیگاری‌اش سنگین بلند می‌شد، گفته بود، «ببینیم چی می‌شه.» ولی چیزهایی که سارا از مادرش گفته بود به هر مادری می‌خورد. همیشه وقتی کسی درباره‌ی مادرش حرف می‌زند، چیزهایی از مادر من می‌گوید، که وقتی مُرد پیشش نبودم، که وقتی مُرد همه مرا مقصر می‌دانستند، که چادرش را خواهرم انداخت دور گردنم، از خانه‌اش بیرونم انداخت و گفت که من دق‌مرگش کرده‌ام. دق‌مرگ شد، دق‌مرگ شد، به‌جهنم که شد، مگر من نشدم؟ از وقتی می‌فهمی ‌روزی مادرت می‌میرد، شب‌وروزت می‌شود مُردن مادرت و تازه وقتی می‌میرد، نفس راحتی می‌کشی که راحت شد که خلاص شد از دستت.

توی راه برگشتن فکر کردم نباید اجازه دهم اشکم هر وقت می‌خواهد بیاید. نمی‌شود هر کس هر وقت خواست بیاید توی زندگی‌ات و هر وقت خواست برود گم بشود. نباید دوباره جلوِ آرزو به زرزر می‌افتادم. باید پیاده می‌شدم. باید همه‌چیز را دوباره مرور می‌کردم. باید برمی‌گشتم اتاق سارا.